Persoonlijk

‘Door het coronavirus lijkt wel of we in een rampenfilm zijn beland’

corona-margriet4.jpg

Telkens als ik ’s ochtends wakker word, dringt het na een kort moment van rust weer tot me door: o ja, corona. Wat een bizarre tijd is dit! Ik kan er niet over uit. Het lijkt wel of we in een film beland zijn met z’n allen. Een rampenfilm.

Deze week hebben we voor het eerst in de geschiedenis van ons blad Margriet een nummer weten te maken terwijl iedereen thuis werkte. Hectisch, zeer hectisch, want alle communicatie die normaal gesproken op de redactie plaatsvindt, ging nu via chat, appjes, mail en bellen. En we moesten veel dingen aanpassen aan de nieuwe situatie. Denk maar aan de reisaanbiedingen en de leuke uitjes die we altijd in het blad hebben. Maar het is gelukt! Dinsdag ging ons eerste ‘thuiswerknummer’ Margriet 14, naar de drukker. 

Heel rustig

Terwijl ik hard aan het werk ben, is het bij mijn man heel rustig. Ook hij werkt thuis, maar met een theebedrijf dat met name levert aan de horeca, zijn de bestellingen tot zowat nul gedaald. Natuurlijk is er altijd wat te doen, en anders verzint-ie wel iets. Maar… het is zo raar allemaal.

Mijn zoon zou zes weken lang gaan backpacken, zijn ticket naar Bangkok was geboekt, hij heeft zijn inentingen gehaald en een rugzak geleend. Grote teleurstelling dat dit nu niet door kan gaan. Maar met de dag groeit ook bij hem het besef: dit had echt niet gekund. En gelukkig kan hij zijn ticket verplaatsen naar een later tijdstip dit jaar. Daar gaan we maar vanuit, dat het over een paar maanden vast weer wat beter is, wat normaler. 

Mijn dochter heeft deze week haar eerste online lessen gehad. Ze moet zich voorbereiden op een PTA-week, die weliswaar iets later, maar wel gewoon doorgaat. En we zijn dus met z’n allen thuis. Hoe gaan we dit doen de komende weken? En wat als er een totale lockdown komt?

Gezond verstand

Gisteren ben ik even naar mama geweest, met een bakje boerenkool met worst dat ik overhad. Zij is zó blij dat ze nog thuis woont en een tuintje heeft. Het is een nuchtere vrouw en ook onder deze omstandigheden is ze nuchter. ‘Gewoon je gezonde verstand gebruiken,’ zegt ze. Ik ben op afstand gebleven, terwijl ik haar normaal gesproken een dikke knuffel geef en soms, als we samen op de bank zitten, een tijdje haar hand vasthoud. En haar nog een extra kus op haar wang geef. 

Hartverwarmend zijn de reacties van buren. Van alle kanten kwamen er buurvrouwen om te vragen of ze iets voor mijn moeder kunnen doen. Dus als wij als mantelzorgers ziek zouden worden, kunnen we terugvallen op een kring van buren die een boodschap voor haar willen doen. Wat is dat ontzettend fijn.

Nieuws uit

En hoe het allemaal verder zal gaan? Ik ben heel benieuwd. Een scenario dat iedereen ziek wordt kan ik me nog niet voorstellen. Maar als ik kijk naar de kaart van Nederland en de steeds donkerder oranje wordende gebieden… tja, dan zal het ook wel in Amsterdam zo gaan worden. En misschien moeten we dan als we naar de supermarkt willen een formulier invullen. Maar dat zien we dan wel. One step at a time! 

Ik wens iedereen heel veel sterkte en één tip: zet af en toe dat nieuws uit, gewoon, voor je eigen rust.

Alexandra Holscher (53), eindredacteur, is getrouwd en moeder van drie kinderen (16, 19 en 21). Naast haar werk is ze mantelzorger voor haar moeder van 93. Om te ontspannen doet ze aan yoga, bootcamp en zingt ze in een koor. Ze houdt van films kijken en ‘met haar handen bezig zijn’.

Meer blogs van Alexandra lezen?
Dat kan hier!

Beeld | iStock

Ook interessant