Nieuws Persoonlijk

Alexander Pechtold: ‘Mijn kinderen zeggen soms: je zit hier niet in de Tweede Kamer’

alexander-pechtold.jpg

Tien jaar voert D66-leider Alexander nu oppositie in de Tweede Kamer, en in het debat oogt de kersverse vijftiger onvermoeibaar. Over zijn privéleven bleef hij tot dusver ingetogen. Hoog tijd voor een persoonlijk gesprek over vaderschap, levenslessen en, vooruit, de liefde.

Wageningen, een warme middag in juli. Voor Alexander Pechtold (50), fractieleider van D66, is het reces begonnen. In een wit poloshirt, de gebruinde voeten in teenslippers, gaat hij voor naar de huiskamer van zijn twee-onder-een-kapvilla uit de jaren tachtig. De lichaamstaal is losjes, elegant. Overal prijken beeldhouwwerken, oud zilver, schilderijen, antieke meubels – een erfenis van zijn jonge jaren als veilingmeester. Een zorgvuldig uitgekiende inrichting telt, meent hij. “Of ik nou in een vakantiehuisje ben of bij mensen thuis, ik denk vaak: wat onhandig ingericht. Geregeld ga ik dan met meubels slepen.”

Vooraf is afgesproken dat geen onderwerp taboe is. Op de achtergrond luistert zijn woordvoerder en speechschrijver zwijgend mee. In maart 2015 kwamen onbevestigde geruchten naar buiten over een op handen zijnde scheiding van zijn vrouw Froukje, met wie hij nu achttien jaar getrouwd zou zijn. In huis blikken zijn twee blonde kinderen (een dochter van dertien en een zoon van twaalf) op tientallen foto’s vrolijk de ruimte in. Tien jaar geleden, aan het begin van zijn politieke carrière, vertelde hij dat hij niet graag alleen was. Dat is niet veranderd, vertelt hij. “Het woord mensenmens, echt, daarvan lopen de rillingen over mijn rug. Maar ik vind het ongezellig om alleen te zijn. Saai.”

We zitten hier in het huis waar je al jaren woont. Maar ik dacht dat je gescheiden was en in een kleine flat woonde?
(droog) “Wij wonen hier.”
Jullie wonen nog als gezin samen?
“Daar ga ik niks over zeggen.”
Waarom niet?
“Omdat het niemand wat aangaat. Ik ben ook terughoudend met details over de kinderen, want mijn beroep heeft al genoeg impact op hun leven.”
Je wilt niet zeggen of je überhaupt gescheiden bent? Dat gaat al te ver?
“Hier wonen de kinderen, en wij wonen hier om de beurt. Fiftyfifty. We hebben dat in deze fase denk ik op een goede manier georganiseerd, met name voor de kinderen. Zij hebben een vaste plek. Mijn vrouw is nu met ze aan het zeilen, en ik ben gisteren een dagje mee geweest. Geen enkel probleem.”
In hoeverre speelt je werk een rol bij de huidige staat van je huwelijk?
“Ik zal nooit iets wat in mijn privéleven gebeurt wijten aan de politiek. Dat zou te makkelijk zijn. Natuurlijk komt je relatie onder druk door de politiek, maar je bent er zelf bij. Ik kan nooit zeggen: daar ligt het aan.”
Waar ligt het dan wel aan?
“Net zoals bij veel andere mensen: het leven.”
Hoe ben je eronder, dat je huwelijk na achttien jaar voorbij is?
“Ik zeg niet dat het voorbij is. Haha, ik zeg helemaal niks!”

‘Ik ben niet iemand die doordeweeks ’s avonds op de bank zou willen zitten’

Carrière

Femke Halsema vertelde me onlangs dat haar kinderen niets van politiek moesten hebben, en vonden dat ze te veel werkte. Hoe zit dat bij jouw kinderen?
“Exact hetzelfde. Ik denk dat mijn kinderen, als ze mogen kiezen, het leuker vinden dat je goed kunt zingen dan dat je over moeilijke dingen op het Jeugdjournaal komt.”
Hun belangstelling voor politiek wordt niet aangewakkerd?
“Daar zijn ze nog te jong voor. Mijn dochter zit al op de middelbare school, mijn zoon gaat er nu naartoe. Ik probeer vooral individuen van ze te maken die durven bekijken hoeveel facetten er aan een vraagstuk zitten voor ze hun mening vormen. Er komt een asielzoekerscentrum hier recht achter. Ik vertel mijn dochter: als je daar in het donker langsfietst naar voetbal moet je een beetje oppassen. Maar ik leg ook uit: 90% van die vluchtelingen komt uit een verschrikkelijke situatie en wil hier een nieuw bestaan opbouwen. Mensen zoals jij en ik. Als je Wilders moet geloven zijn het allemaal verkrachters, uitvreters en testosteronbommen. Zo wil ik mijn kinderen niet opvoeden. VVD-politici, en soms ook CDA’ers, doen allemaal zo alsof het leven maakbaar is. Alsof je anderen verwijt dat er ook tegenslag is!”
Toen je kinderen kreeg, was je burgemeester. Heb je je destijds afgevraagd of je aan kinderen moest beginnen? Want de banen die jij interessant vindt, laten weinig tijd over voor een gezin.
“Nou, je moet het niet overdrijven.”
Hoe heb je dat afgewogen?
“Een druk bestaan is een kwestie van organiseren. Daar moet je niet over zeuren. Ik ben ook niet iemand die doordeweeks ’s avonds op de bank zou willen zitten.”
Je hebt niet gedacht: ik wil een intensieve carrière, dus ik begin niet aan het vaderschap?
“Nee, dat vind ik een idiote gevolgtrekking. Het leek me leuk om kinderen te hebben. Maar je bent de eerste die vraagt: is je carrière een afweging geweest? Nee. Waarom zou het?”
Moeders die veel werken, vertellen me dat ze zich voortdurend schuldig voelen tegenover hun kinderen. Herken je dat überhaupt?
“Je wilt altijd meer voor je kinderen doen. Maar als ik wat wij met de kinderen doen vergelijk met wat mijn vader deed, ben ik blij dat de emancipatie een flinke stap heeft gemaakt. Mijn vader kon niet eens een ei koken. Hij had dat glas water voor je kunnen inschenken, dat was het wel.”
En hij was er niet veel.
“Hij was minstens zo druk als ik.”
Hoe heb je dat ervaren?
“Hij kwam vaak thuis als ik al sliep, en was weg als ik wakker werd. Ik heb daar geen gehavende jeugd door gekregen. Als je de hele tijd op elkaars lip zit, word je daar ook niet vrolijk van. Ook niet met kinderen.”
Wat zou je met je kinderen willen doen wat nu niet kan?
“Ik zou wat vaker met zijn allen lekker bij elkaar willen zijn. Op maandagavond ben ik meestal op tijd thuis en bak ik pannenkoeken. Ideaal is dat je met zijn allen staat te koken. Nou, ze vinden tafel dekken alsof ik de kinderarbeid heb geherintroduceerd. Soms heb ik het idee dat we ons door de bladen laten aanpraten dat het helemaal ideaal moet zijn. Maar in een normaal leven sta je in de file, ben je te laat thuis, heeft de kat net overgegeven en is de melk over de datum.”

interview: minou op den velde
fotografie: iris planting

Dit is een gedeelte uit het interview met Alexander Pechtold. Het volledige interview lees je in Margriet 39-2016. Dit nummer nabestellen? Dat kan bij Tijdschrift 365.nl of koop het artikel ‘Mijn kinderen zeggen soms: je zit hier niet in de Tweede Kamer’ op Blendle.

Lees ook:
André van Duin: ‘Volgend jaar word ik zeventig. Heerlijk, zeventig, heb ik dat ook weer gehaald’
Katja Schuurman: ‘Misschien ga ik in de Playboy staan als ik 60 ben’

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op
 Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant