Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Achter de schermen Persoonlijk

Puberperikelen: ‘Een bedankje ho maar, ze mopperde vooral omdat ik ‘zo hysterisch’ werd’

puberperikelen-hysterisch.jpg

Mensen, wat word ik af en toe moe van die puber van mij in huis. Meestal is het een grote schat, kan ik heel goed met haar opschieten en hebben we het ook écht gezellig samen. Maar er zijn van die momenten…

Zijn het geen sleutels, dan zijn het wel fietsen. Althans, bij ons thuis. Er was weer eens een ketting van een fiets.

In vergetelheid geraakt

Haar tweedehands fiets was ooit een goed exemplaar, gekocht bij een goede fietsenmaker. Bij de koop vertelde hij dat ze na een paar maanden terug mocht komen voor een onderhoudsbeurt. Gratis. ‘Dat moeten we zeker doen’, zei ik. Tegen die tijd, je raadt het al, waren we het allebei vergeten.

Ik heb later nog een keer een poging gewaagd. ‘Je kon je fiets laten checken, hè. Heb je dat nog gedaan?’ Er kwam een vaag antwoord en daarna is de hele boel in de vergetelheid geraakt. Tja, ik snap het wel. Als het fietsje lekker loopt ga je het niet laten smeren. Maar toch: build the roof when the sun is still shining. Een waarheid als een koe.

Zweten

Oké, de ketting was er dus af en hing helemaal slap. ‘Zo snel mogelijk je fiets wegbrengen naar de fietsenmaker, meis. Straks begint school weer, dus dan heb je ‘m zeker nodig.’ Dat heeft nog enige dagen geduurd. Dat ze in de tussentijd zelf naar een vriendin of oppasadres moest lopen, vond ik nog niet zo erg. Ov-kaart (de mijne!) was ze al eerder kwijtgeraakt. Dat zijn haar eigen zaken. Maar toen wij naar een begrafenis moesten in onze nette kleding – we zouden op de fiets gaan, want vlakbij – en ze achterop moest bij mij, was ik minder blij. Zwetend en inwendig foeterend kwam ik op de begraafplaats aan.

Junk

Uiteindelijk belde ze me: ‘Mam, ik ben bij DRIE fietsenmakers geweest en twee ervan zeggen dat ik beter een andere fiets kan kopen, want er moet nog meer worden gemaakt en het wordt heel duur.’  Ze legde uit wat er stuk was – niet iets waar ik zelf eens even aan ga klussen.

Ik besprak later met mijn man wat we zouden doen, wat de beste oplossing was. ‘Ik heb gewoon geen zin meer in dit soort dingen,’ zei ik. Vermoeiend. Ze opperde dat ze een fiets van een junk kon kopen, en heel eerlijk: dat idee vond ik best even aanlokkelijk. Dan ben je een tientje kwijt of zo. Maar nee, niet oké.

Keuze maken

Nadat ze meerdere malen had gevraagd wat ‘we’ nou gingen doen met die fiets, opperde ik dat ze zelf ook even op Marktplaats kon kijken en op zoek kon gaan naar een tweedehandsje. Terwijl ik op mijn vrije dag met mijn moeder een boodschapje deed belde ze weer. ‘Mam, ik moet echt vandaag een fiets, ik heb geen ov-kaart en het is zo’n gedoe om naar school te komen.’

Tja… precies dáárom had ik haar dus gezegd dat ze het eerder moest regelen. Toen ik eenmaal thuis was, ben ik zelf een rondje gaan maken langs wat adresjes voor een goede tweedehandse. En heb ik haar geappt: ‘Heb jij zelf ook al iets gedaan? Dan kunnen we vergelijken en de beste keuze maken.’

Ontploft

Natuurlijk had ze nog niets gezocht. En natuurlijk had ze een goede reden. ‘Mam, ik zit nu op schóól!’ Ik voelde de ergernis alweer opkomen. Nu had ik bij één adresje een nieuwe fiets gezien voor een prijs waar ik bij de andere fietsenmakers en -winkels een tweedehandse – zonder slot – voor had gezien. Dusssss.

Om vier uur kwam ze uit school. Ik appte haar dat ze meteen naar huis moest komen, dan kon ze naar dat en dat adres en daar die nieuwe fiets kopen. Ze kon mijn pasje meenemen. Toen bleek dat ze heel andere plannen had en geen zin had om naar huis te komen, ontplofte ik.

Afstrepen

Lang verhaal kort: na wat heen en weer geapp kwam ze toch thuis (‘Ik heb geen geld en geen ov dus ik moet lopen.’). Mopperend vertrok ze naar het adres dat ik haar opgaf en later zag ik haar de straat in komen fietsen, op een shiny exemplaar. Ik zou zeggen: daar ben je dan ontzettend blij mee. Maar daar heb ik niet veel van gemerkt. Het bleef voornamelijk bij mopperen vanwege het feit dat ik zo ‘hysterisch’ werd.

Uiteindelijk heeft ze me via de app dan toch nog bedankt. Huppakee, die kunnen we weer afstrepen. O nee, toch niet. ‘Heb je je kettingslot wel even van je oude fiets gehaald en om deze nieuwe gedaan? Een nieuwe fiets wordt zó gejat in de stad. Wat zeg je? O, je bent het sleuteltje kwijt…’ Zucht.

Alexandra Holscher (53), eindredacteur, is getrouwd en moeder van drie kinderen (15, 18 en 21). Naast haar werk is ze mantelzorger voor haar moeder van 92. Om te ontspannen doet ze aan yoga, bootcamp en zingt ze in een koor. Ze houdt van films kijken en ‘met haar handen bezig zijn’.

Meer blogs van Alexandra lezen?
Dat kan hier!

Ook interessant