Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Achter de schermen Persoonlijk

Puberperikelen: ‘Mijn softe moederhart vindt dit lastig, maar ik laat het haar zelf oplossen’

puberperikelen-gevonden-voo.jpg

Toen de kinderen nog op de lagere school zaten, gingen we altijd naar de uitstalling van de ‘gevonden voorwerpen’ kijken. Vlak voor elke vakantie werden de bakken leeggehaald en de spullen op tafels in de aula gelegd. Hele schooltassen met inhoud en winterjassen lagen er. Verbazingwekkend vond ik altijd.

Bij ons viel het dan nog mee. Mijn zoon verloor weleens een sportshirtje of een paar sokken of zo. En van mijn oudste dochter kan ik het me niet eens herinneren. Maar onze jongste dochter…

Even zoeken

Aan de telefoon: “Mam, heel vervelend, ik ben m’n sleutels kwijt.” Ik blijf rustig. “Ja, heel vervelend. Zoeken maar lieverd. Bedenk even wanneer je ze voor ’t laatst had. En ga dan terug naar die plek.”
“Ik ben al de hele weg van school naar T. teruggelopen, maar heb ze niet gevonden.” Ik voel een kleine ergernis opkomen. Het is namelijk niet de eerste keer dat ze haar sleutels verliest…

Huissleutel alla, die is zo na te maken. Maar we hebben een poort waar je doorheen moet, die ’s avonds en in de weekenden op slot gaat. Die heeft een bijzondere en dus dure sleutel. Moet speciaal worden gemaakt. En dan zat haar fietssleutel óók nog aan de bos.
“Heb je nog een reservesleutel van je fiets?” vraag ik.
“Weet ik niet, moet ik thuis even zoeken.”
“Nou, doe dat.”

Lopend naar school

“Hebben jullie nog een ov-kaart?” vraagt ze als ze naar school moet. Ik vis een oude ov-kaart uit mijn jaszak, die ze mag gebruiken. Dan kan ze met de tram naar school. “Er staat nog wel iets op, moet je maar even checken.” De volgende dag,  je gelooft het niet, verliest ze de ov-kaart. Grrr. Dan maar lopend naar school. Twee dagen later stuurt ze me een appje: ‘Mam, mag ik jouw poortsleutel voor een tijdje lenen?’ Nou… nee, want die heb ik zelf nodig. Ik vraag haar of ze al een nieuwe huissleutel heeft laten maken. En of ze al een poortsleutel heeft besteld. Twee keer hoor ik nee.

“Zorg nou even snel dat je die sleutels laat namaken, dit kan toch niet zo? Je hebt gewoon een sleutel nodig!”
“Ja maar…” En dan komt er een heel verhaal waarom het allemaal echt nog niet is gelukt. Met vriendinnen chillen kan wel, filmpjes op haar telefoon bekijken kan ook, maar het idee dat ze ook nog even naar de schoenmaker moet om een nieuwe sleutel te laten maken, nee joh! Geen tijd voor.

Zelf doen

Inmiddels is mijn ergernis gegroeid tot flinke proporties. Na vier dagen vraag ik waar haar fiets eigenlijk is. “O, die staat nog bij school.” Ja hoor, tuurlijk! Het idee zeg, dat je je fiets naar huis brengt. “Hoe dan mam? Dan moet ik met die fiets slepen!” Tussen alle drukte van werk en zorg door roep ik dat we er dan wel even met de auto naartoe rijden.

Maar dan komt manlief in het geweer. “Denk je dat míjn ouders mijn fiets vroeger voor me gingen ophalen? Echt niet! Ze loopt maar en tilt het achterwiel maar op. Wat heeft ze er nou helemaal aan gedaan om het in orde te maken? Niets!” Tja, hij heeft gelijk. Hoewel mijn softe moederhart dit lastig vindt, laat ik haar weten dat ze zelf moet lopen met de fiets. “En dan eerst kijken of je nog je reservesleutel kan vinden!”

Dure grap

De volgende dag was de fiets eindelijk thuis. Ze had haar oudere zus gecharterd om haar te helpen. Maar: geen reservesleutel te vinden. En niemand in de buurt met een slijptol. Dan maar naar de fietsenmaker. Eerst overwogen we er zelf een slot op te zetten, van de Hema of de Action. Maar toen bleek dat het maar ietsje duurder was, hebben we er toch maar een slot op láten zetten. Zit het meteen goed stevig.

Nou, dat geintje  – twee nieuwe sleutels, nieuw slot, fietsenmaker, ov-kaart – heeft alles bij elkaar meer dan vijftig euro gekost. Ze heeft een deel zelf moeten betalen. Ik zal haar vast waarschuwen dat ze de volgende keer alles zelf moet dokken. Iets verliezen kan gebeuren, maar met de juiste stok achter de deur gebeurt het hopelijk iets minder vaak!

Alexandra Holscher (52), eindredacteur, is getrouwd en moeder van drie kinderen (15, 18 en 21). Naast haar werk is ze mantelzorger voor haar moeder van 92. Om te ontspannen doet ze aan yoga, bootcamp en zingt ze in een koor. Ze houdt van films kijken en ‘met haar handen bezig zijn’.

Alexandra’s blog ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant