Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Achter de schermen Persoonlijk

Puberperikelen: ‘Gisteren kreeg ik het ineens benauwd. Wat als hij het examen niet zou halen?’

puberperikelen-eindexamenui.jpg

Het eindexamen van mijn zoon was nog maar net achter de rug toen hij vertrok naar Mallorca, ‘Mallo’ zoals iedereen dat dan ineens noemt. Een weekje bijkomen van het geploeter op school en je alleen maar bekommeren om: waar gaan we nú weer op het strand zitten? Ik kreeg weinig nieuws gedurende die week. Halverwege stuurde hij een foto van allemaal mensen op het strand, liggend en zittend rondom een emmer waaruit een paar heel lange rietjes staken.

Wat zou er in die emmer hebben gezeten? Vast geen limonade.

Blik jongeren opengetrokken

Het grappige was: voor vertrek vroeg hij me of ik een pot multivitaminen voor hem wilde kopen om mee te nemen. Hij was ‘verstandig’ en wist dat er van gezond eten niets zou komen. Eenmaal terug moest hij ongeveer een week bijslapen en bleef ‘ie maar hoesten. Tja, Mallo eist z’n tol. Hoe zou het zijn om daar te wonen? Elk jaar weer al die jongens en meisjes die klaar zijn met dat eindexamen en dan en masse neerstrijken op de stranden en de hele nacht in de club hangen.

Geslaagd of niet?

Maar goed, hij is weer veilig thuis en daar ben ik blij om. ‘Thuis’ is trouwens een groot woord: ik zie hem weinig, want hij is vaak de hort op. Chillen met vrienden, muziek maken, voetballen en werken. Hij wil graag met zijn vriendin naar Berlijn, dus heeft ‘ie zich vaak in laten roosteren in het café waar hij achter de bar staat. Zo ook gisteren.

Gisteren zou hij te horen krijgen of hij geslaagd was of niet. Toen ik hem begin van de week vroeg hoe laat hij gebeld zou worden, zei hij dat het vanaf drie uur kon. “Maar, mam, ik ben niet thuis hoor. Ik ga werken. Ik heb het al gevierd op Mallo, dus ik ga nu toch niet meer zuipen.” Eh, niet meer zuipen, oké…? Nou ja, prima. Dat hoort een moeder graag. Het was alleen even een omschakeling. We zouden dus niet thuis de champagnefles openen en/of een taart aansnijden, maar naar het café moeten als we het met hem wilden vieren. Mits hij geslaagd was natuurlijk!

Doemscenario

Gisteren kreeg ik het ineens benauwd. Wat als hij het toch niet zou halen? Zelf heeft ‘ie het hele jaar geroepen dat het goed zou komen. Was nog een lastige om dat gewoon maar klakkeloos te geloven, gezien zijn schoolverleden. En omdat iedereen elkaar zat te appen met allerlei doemscenario’s over storingen en zo, waardoor de uitslagen niet bekend konden worden, werd hij zelf ook zenuwachtig. Mijn blijdschap was dan ook groot toen hij me belde: “Mam, ik ben geslaagd.” Heel droog. Ik ging uit m’n dak. “Wát fijn! Wat ben ik blij!”

He did it!

Samen met mijn jongste dochter fietste ik met een grote bos bloemen naar het cafeetje, waar mijn man en oudste dochter al waren. Zoonlief had een blauwe sjerp om gekregen met Geslaagd! in witte letters van de café-eigenaren die, ontzettend lief, een taart besteld hadden met de tekst: You did it!

Iedereen was zo blij en trots op hem. De felicitaties stroomden binnen op onze telefoons: appjes, telefoontjes, berichtjes op sociale media. Wat een feest dit. De cijferlijst die hij later op school moest ophalen is prachtig. Je begrijpt dat ik vandaag nog met mijn hoofd in de wolken loop. Hij had gelijk: het is goed gekomen.

Alexandra Holscher (52), eindredacteur, is getrouwd en moeder van drie kinderen (15, 18 en 21). Naast haar werk is ze mantelzorger voor haar moeder van 92. Om te ontspannen doet ze aan yoga, bootcamp en zingt ze in een koor. Ze houdt van films kijken en ‘met haar handen bezig zijn’.

Meer blogs van Alexandra lezen?
Dat kan hier!

Ook interessant