Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Achter de schermen Persoonlijk

‘Die rottige overgang, ik begin er zo langzamerhand gewoon een hekel aan te krijgen’

herken-de-7-alarmsignalen-van-een-blindedarmontsteking.jpg

Sinds een paar weken heb ik last van een ‘tenniselleboog’ (of toch de overgang?). Het begon aan de rechterkant. Doordat mijn arm pijn deed bij zo ongeveer elke beweging, ben ik waarschijnlijk mijn schouder extra gaan belasten. Dus begon ook die schouder pijn te doen. Ach, het gaat vanzelf wel weer over, denk ik meestal. Is me van huis uit geleerd. En dat doe ik nu ook.

Dus loop ik nog een weekje door met pijn aan elleboog en schouder. Soms wacht ik trouwens echt te lang, zoals die keer dat ik na een operatie in het ziekenhuis lag te creperen omdat ik eerst, volgens de regels, paracetamol moest vragen en daarna pas morfine kon krijgen. En ik kan je nog meer voorbeelden geven. Mijn man, die direct een arts belt bij wijze van spreken, snapt hier helemaal niets van (ikzelf eigenlijk ook niet. Waarom wacht ik zo lang?).

Shockwave

Maar nu besloot ik toch maar eens de fysiotherapeut in de schakelen. Die constateerde “een peesontsteking aan je rechterelleboog”. Hij ging ermee aan de slag. De schouder was een kwestie van spieren losmaken. En de pees in mijn rechterarm werd ook nog behandeld met een soort grote pen, een apparaat dat ‘door het toedienen van hoog energetische akoestische impulsen stofwisseling en bloedcirculatie verbetert. Hierdoor wordt de eigen genezingskracht van het lichaam verbeterd. Shockwave heette het. Dat gaf meteen verlichting.

Stekker

Maar na nog een paar gewone massagebehandelingen ging het toch niet echt veel beter. De fysio, een aardige jonge vader met wie ik tussen het ‘au!’ en ‘oeah!’ door probeerde te converseren over koetjes en kalfjes, haalde er een manueel therapeut bij.

“De bovenste ribben zitten een beetje vast. Dat zorgt ook voor pijn in je schouder.” De manueel therapeut zorgde inderdaad voor hier en daar een ‘knak!’ en dat was dat. Zij dachten nu beiden dat het opgelost zou zijn. Maar het werd gek genoeg erger. Nu begon ook mijn rechterpóls pijn te doen en aan de linkerkant voelde ik mijn elleboog ook. Shit. Zelfs een stekker uit het stopcontact trekken deed pijn.

Rustig aan

De manueel zei: “Gewoon door de pijn heen gaan, dus ook sporten.” Ik had hem namelijk gevraagd wat nou verstandig was. “Je moet in beweging blijven.” Dus ik naar de yogales, maar de downward facing dog was geen succes voor m’n polsen en ellebogen. Dat laat ik toch maar schieten, laat staan dat ik ga bootcampen. Geeft alleen maar extra pijn. Het is nu ook vakantie, sus ik mezelf. Als het tennisellebogen zijn, kan het een paar maanden duren en zal het vanzelf overgaan. “Het gaat wel weer over voordat ik een jongetje word”, zegt mijn moeder dan. Rustig aan dus.

Wéér die overgang

Mijn man opperde dat het misschien ook met de overgang te maken kon hebben. Een vriendin van me die zelf pijn in haar benen heeft, zei later ook: “Verlies van oestrogeen, dat kan het zijn.” Die rottige overgang ook!  Ik begin er zo langzamerhand gewoon een hekel aan te krijgen. Niet zeuren en gewoon doorgaan, hoor ik je zeggen.

Ja dat doe ik ook zo goed en zo kwaad als het gaat! Maar blijkbaar heb ik echt de pech dat ik zo ongeveer alle ongemakken voor de kiezen krijg. Laatst ben ik toch maar naar de huisarts gegaan om advies te vragen. Er is bloed geprikt om uit te sluiten dat er ontstekingen zitten of dat het een reuma-achtig iets is. Als dat het allemaal niet is, ga ik, heb ik besloten, naar een arts die gespecialiseerd is in overgangsklachten. Wie weet kan die me verder helpen. Wordt vervolgd!

Alexandra Holscher (52), eindredacteur, is getrouwd en moeder van drie kinderen (15, 18 en 21). Naast haar werk is ze mantelzorger voor haar moeder van 92. Om te ontspannen doet ze aan yoga, bootcamp en zingt ze in een koor. Ze houdt van films kijken en ‘met haar handen bezig zijn’.

Meer blogs van Alexandra lezen?
Dat kan hier!

Ook interessant