Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Actrice Maike Meijer: ‘Ik vond mezelf eruitzien als een ork’

actrice-maike-meijer-ik-vond-mezelf-eruitzien-als-een-ork.jpg

Na het laatste seizoen van Toren C was de agenda van actrice Maike Meijer (53) leeg en had ze eindelijk tijd om dat boek, dat al een tijd in haar hoofd zat, te schrijven. Wen er maar aan is een grappig, maar vooral hoopvol relaas over ouder worden.

“Ik kan naar de meest ellendige situaties kijken, ook als ik er zelf in terechtkom, en toch een manier vinden om erom te lachen. “

Briefjes

“Zo, ik leg mijn spiekbriefjes even klaar,” zegt Maike terwijl ze twee volgeschreven A4-tjes met hier en daar gehighlighte zinnen voor zich legt. “Want mijn hoofd is echt een vergiet en dit soort briefjes geven me houvast.” Lachend: “Als jij dan vraagt waar mijn boek over gaat, kijk ik gewoon hierop. Ken je dat, dat je de hele dag dingen aan het opschrijven bent, zodat je ze niet vergeet? Weet je hoe erg het bij mij is? Ik ging een keer naar de Hema om een opschrijfboekje te kopen, maar toen ik in de winkel stond, wist ik niet meer waarvoor ik daar was. Ik kwam thuis zónder dat opschrijfboekje wat ik juist zo nodig had om dingen niet te vergeten.”

Take it or leave it

“Dat vergeetachtige hoort bij het ouder worden, zegt ze laconiek. En nee, dat vindt ze niet erg. Het is een beetje take it or leave it. Het gebeurt toch, dus kun je er maar beter mee dealen. Over dat ouder worden, en in geval van vrouwen de bijbehorende overgang, schreef ze een hilarisch en herkenbaar boek: Wen er maar aan. Over een actrice van een ‘bepaalde’ leeftijd die getrouwd is met Koos, die ook loopt te hannesen met ouder worden – hij krijgt mannenborsten en hijst zich in een sportpak om te gaan fietsen, en een zoon heeft die op het punt staat om uit huis te gaan.”

Een boek schrijven

“Ze wordt niet meer gevraagd voor audities, haar werk droogt op. Net als de actrice zelf. Totdat het tij keert. Het idee om een boek te schrijven zat al langer in haar hoofd. Nadat het laatste seizoen van het satirische programma Toren C, dat ze samen met actrice Margot Ros maakt, begin dit jaar op televisie was, was er ruimte voor het boek. “Toen ik een paar jaar geleden in de overgang kwam en het allemaal niet meer vanzelf ging, dacht ik al snel: hier moet ik iets mee doen. En dan op mijn manier, dus die absurdistische kant opzoeken. Zo’n opschrijfboekje dat ik vergeet, daar kan ik heel erg om lachen.”

De spiegels en het licht

“Ik stond echt verdwaasd in de Hema: wat kwam ik hier ook alweer doen? Ik had al hier en daar wat dingetjes opgeschreven en getekend – dat is iets wat ik al lang doe, maar het idee om er een boek van te maken, kwam toen ik in de paskamer van de H&M stond. Overal om me heen waren spiegels en het licht dat van boven komt was nogal confronterend. Die jonge vrouw was ineens weg, ik vond mezelf eruitzien als een ork. Toen wist ik: hier zit verrekte geestig materiaal in. Daar waar het schuurt, zit vaak de pijn, maar ook de humor.”

Jij bent ook een actrice van een ‘bepaalde’ leeftijd, in hoe verre is het boek autobiografisch?

“Het is een roman, dus fictie. Ik vind het belangrijk om te laten zien dat alles perceptie is, dat veel dingen waar je je druk om maakt zich vooral in je hoofd afspelen. En daarbij houd ik enorm van dingen uitvergroten en overdrijven. Maar er zitten absoluut dingen in die ik heb gecopy-pastet vanuit mijn eigen leven. De blikken naar jezelf in de paskamer, de hele tijd in jezelf praten waardoor mensen het idee hebben dat je gestoord bent, eindeloos naar beneden moeten scrollen voordat je bij je geboortedatum bent als je een formulier moet invullen, niet meer gevraagd worden voor audities; ik heb het allemaal meegemaakt. Het boek is een mengeling van mijn eigen leven, mijn eigen observaties en mijn eigen fantasie.”

Dat niet meer gevraagd worden voor audities lijkt me pijnlijk als acteren het allerliefste is wat je doet.

“Dat was eigenlijk al veel eerder gaande. Ik voelde dat die bron opdroogde. Zolang ik thuis ging zitten en wachten totdat de auditietelefoon ging, gebeurde er eigenlijk niks. Op een gegeven moment kwam ik erachter, en dit is inmiddels ook al wel weer zes of zeven jaar geleden, dat ik eigenlijk in de tien jaar daarvoor nog nooit een rol had gekregen door een auditie. Ik heb heel veel audities gedaan, maar elke keer werd het toch weer iemand anders. Dan heeft het toch helemaal geen zin?”

Toren C

“Ik was toen allang met Toren C bezig en had zoiets van: als je wil weten hoe ik speel, kun je naar mijn programma kijken. En dat heb ik niet uit boosheid of ijdelheid besloten, maar uit zelfbehoud. Ik had geen zin meer om energie ergens in te steken wat toch nergens op uitliep. En op de bank gaan zitten afwachten, daar ben ik veel te ongedurig voor. Dan ga ik zelf wel iets maken wat ik leuk vind. Ik ben een geluksvogel, want in mijn geval heeft dat goed uitgepakt en heb ik daar de vruchten van kunnen plukken. Ik ben nu ook bezig met een nieuw televisieprogramma dat ik ga schrijven en produceren.”

Lees ook:
Dít wist je nog niet over vice-premier Carola Schouten

Ga je daarin ook zelf spelen?

“Absoluut! Dat is het voordeel van zelf iets maken. Dat je meteen kunt zeggen: ondergetekende krijgt de hoofdrol, haha.”

Een paar jaar geleden had je een burn-out en moest je het rustiger aan doen, is dat makkelijk voor iemand die ongedurig is?

“Toen ik er middenin zat, lukte dat, want ik kon niks meer. Ik was verdoofd, kon geen leuke dingen meer bedenken. Als ik aan werk dacht, Margot en ik waren bezig met het schrijven van een nieuw seizoen van Toren C, raakte ik in paniek. Ik hoorde de hele tijd zo’n donkere stem in mijn hoofd: jij kunt helemaal niks. Toen ik naar de dokter ging, was het oordeel: burn-out én de overgang. Nou, daar vloog voor mijn gevoel al mijn sexappeal het raam uit. Ik voel me eigenlijk niet oud, vind de leeftijd die ik heb ook helemaal prima, maar dat moment bij de dokter dacht ik wel even: hallo oma.”

Was je niet bang dat je nooit meer zou kunnen schrijven of spelen?

“De angst dat ik niet meer dit werk zou doen, is er wel geweest. Maar een burn-out is ook een beetje overleven: hoe kom ik de dag door? Ik heb ook wel een donkere kant in me, maar paste er goed op dat ik niet helemaal die kant opging. Ik ging me laven aan dingen waar ik blij van werd, zoals kunst. Daarom heb ik eindeloos door musea gelopen. Kunst raakt bij mij iets diep van binnen, alsof ik een open zenuw ben als ik voor een mooi schilderij sta of een voorstelling zie. Voor ik het weet rollen de tranen over mijn wangen, van het huilen, maar zeker ook van het lachen.”

Humor

Humor is ook mijn redding geweest. Ik kan naar de meest ellendige situaties kijken, ook als ik er zelf in terechtkom, en toch een manier vinden om erom te lachen. Zelfspot is een goudklomp. Dat zou eigenlijk op een tegeltje moeten staan en bij iedereen aan de muur moeten hangen. Als je met humor naar jezelf kunt kijken en daarmee de zaak kunt verluchtigen, dan is dat een groot goed. Mijn boek is er ook van doordrenkt. Ik wil laten zien dat ouder worden en de overgang misschien erg is, maar dat er licht aan het einde van de tunnel is. We komen uit deze overgang. We gaan er weer tegenaan. Geloof in jezelf. Dat meen ik ook echt.”

Eigenlijk zouden mannen dit boek moeten lezen, die hebben over de overgang vaak een angstaanjagend idee. Zo van: nu is het állemáál over.

“Het is ook een boek voor vrouwen én mannen. Het gaat ook over hen. Koos, de man in het boek, komt er bekaaid vanaf. Ik hoop dat mannen en vrouwen die in deze fase zitten elkaar beter begrijpen als ze het boek hebben gelezen. Zonder dat het zwaar wordt.”

Hoe was die fase voor jou?

“Ik ben er redelijk gunstig doorheen gegaan. Al begrijp ik mijn eigen gemoedstoestanden nog steeds niet. Af en toe denk ik: jeetje, waar komt deze Gargamel die alleen maar ‘wraaaah’ staat te schreeuwen en te tieren vandaan? En zweetaanvallen op de meest onaantrekkelijke momenten kan ik ook afvinken. Dat je in een bespreking zit en een soort nucleaire explosie achter je oogballen voelt opkomen. En je voelt ’m, maar je kunt ’m niet stoppen, verschrikkelijk. Maar ik denk dat het relatief nog wel meevalt met wat ik om me heen soms hoor en zie. Vrouwen kunnen echt een killer van een overgang hebben.”

In deze fase gaan mensen ook vaak scheiden.

“Of ze nemen een pup. Of een camper. Dan zie je van die zestigplussers op een klapstoel voor hun camper zitten en nog voor de lunch gaan drinken, want alcohol verzacht alles. Ik zie het om me heen gebeuren. Ik ben geen goeroe, maar als ik een boodschap mag prediken: het wordt beter. Er is nog een heel nieuw deel van je leven voor je. Als je dat ziet, is dat een bevrijding.”

Jij en Marc, je man, hebben het gered zonder pup en camper, dat kan dus ook.

“Ja, zonder lukt ook. Maar het is voor ons soms hard werken. ­Relaties zijn ook gewoon heel moeilijk, maar als je van iemand houdt, ook de moeite waard om voor te vechten. Marc en ik zijn trouw aan elkaar, niet alleen op het gebied van seks, maar ook, of vooral, trouw aan de personen die we zijn en onze relatie en het gezin dat we hebben.”

Actrice Maike Meijer: ‘Ik vond mezelf eruitzien als een ork’

En nu moeten jullie dealen met een empty nest.

“Oh, god, dat is wel een dingetje hoor. Mijn oudste zoon is twintig en die gaat nu op kamers. Gelukkig is onze jongste van vijftien nog thuis, want zo’n kind dat weggaat slaat een enorm gat in alles. Onze woonkamer staat vol met spullen die mijn zoon op de kop heeft getikt, een bank, stoelen, een tafeltje. Dat moet dan allemaal met een busje worden verhuisd. En ondertussen sta ik heel positief te doen naar mijn zoon, zo van: fantastisch dat je dit allemaal gaat doen.”

En dan huilt je hart.

“Je kind wegbrengen naar zijn eigen huis doet gewoon pijn in je baarmoeder. Vaders zijn daar misschien wel makkelijker in, in dat loslaten. Die roepen dan dat het heel goed is en dat zo’n kind de wereld in moet stappen. En dat is allemaal waar, maar ik weet ook dat het voor heel veel vrouwen anders is. Een halfjaar geleden heeft hij tijdelijk een kamer gehad. Ik weet nog dat hij zei dat hij een kamer ging zoeken en ik nog dacht: nou, in de stad duurt dat lekker lang. Maar die kinderen zijn zo handig, binnen twee dagen had hij een kamer.”

Een verscheurd gevoel van binnen

“Ik heb hem lachend uitgezwaaid, want ik vond dat ik dat moest doen, maar met een compleet verscheurd gevoel vanbinnen. Ik ben op bed gaan liggen met mijn hoofd huilend in mijn kussen. Het heeft twee weken geduurd voordat dat gevoel een beetje wegebde. En dat was nog tijdelijk, ik wist: hij komt na een paar maanden weer naar huis. Dat hij nu echt definitief uit huis gaat, vind ik niks aan. Ik mis ook dat kind met zijn karakter in mijn huis en dat lange onhandige lijf en de reuring die hij meebrengt.” 

Heb je het gevoel dat je hem goed ‘aflevert’ aan de maatschappij?

“Ik hoop dat we het goed hebben gedaan. Hij is een leuk, slim en grappig kind. We hebben hem op pad gestuurd met het gevoel dat het belangrijk is dat hij zijn vleugels uitslaat en dat hij alle kansen die op zijn pad komen moet grijpen. En dat als hij dat niet doet, het ook niet erg is, omdat hij zijn eigen leven moet gaan vormgeven.”

Ben jij de moeder geworden die je wilde zijn?

“Dat vind ik een moeilijke vraag. Ik denk dat ik mijn stinkende best doe om de moeder te zijn die ik wil zijn. En mijn kinderen zo veel mogelijk hun blik te laten verbreden van wat er allemaal is. En ik probeer ze dingen mee te geven waarvan ik hoop dat ze het oppakken, zoals: je moet daar zijn waar het stroomt. Zorg dat je bent waar het goed voelt, waar je je fijn voelt, want dan gaat alles stromen. Dat onderbuikstemmetje, daar luister ik zelf ook naar.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.   

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2020-48. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Tekst | Saskia Smith
Fotografie | Stef Nagel

Ook interessant