Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Actrice Ellen Pieters: ‘Ik heb jarenlang 
last gehad van de geheimen van mijn moeder’

ellen-pieters.jpg

Afgelopen zomer verving ze halsoverkop Loes Luca 
in de musical In de ban van Broadway en deze 
winter kruipt Ellen Pieters (52) in de huid van de markante theaterdiva Adèle Bloemendaal, in de 
voorstelling Adèle, Conny, Jasperina – De grote drie. 
Maar wie is Ellen zélf? Tijd voor een kennismaking.

Je speelt de komende maanden in De grote drie. Wat gaan we zien?
“Hanneke Drenth speelt Jasperina de Jong en Frédérique Sluyterman van Loo Conny Stuart. Het is eind jaren tachtig. Adèle wordt gevraagd om voor een Nederlandse club in Dubai een voorstelling te doen en vraagt die twee mee. Totale fictie. Een klus om dat in één avond te proppen, want het zijn drie flinke persoonlijkheden.”

Voel jij affiniteit met Adèle?
“Heel erg. Op mijn veertiende had ik al haar plaat Adèle’s keus en ging ik naar haar voorstelling. Zij was een van de weinige vrouwen in Nederland die ik oprecht kon bewonderen. Ze heeft iets gevaarlijks.”

Heb je haar weleens ontmoet?
“Jazeker. Zo’n dertien jaar geleden, via een inmiddels gezamenlijke vriend. Later zijn we een keer gaan lunchen, heel leuk. De laatste keer dat ik haar zag, zat ze al in verzorgingshuis Flesseman. Toen heb ik gevraagd of zij het goed vond dat ik haar zou spelen. Ik zei: ‘Ik zal je heel mooi neerzetten.’ Ik wil niet alleen een 
karikatuur maken van haar grappige 
kant. Dat heb ik haar beloofd.”

Je sprak ook met haar vrienden. Wat voor beeld rees op uit hun verhalen?
“Dat Adèle grote tegenstellingen in zich meedraagt. Zij zag optreden als een hel. 
Ze moest ten oorlog. Alles moest goed zijn. Dat was haar wapen. Aan de andere kant had ze volkomen schijt aan dingen. Als het theater niet op tijd openging, dacht ze: dikke vinger, ik ga naar huis.”

Zij zag het publiek als een vijand?
“Ja, het was een wedstrijd voor haar. Ze moest ze overwinnen. Daar maak ik uit op dat iemand ook bang is. Adèle moet je niet te direct en persoonlijk benaderen, want dan gaat ze hard lachen of draait zich om. Ze was heel voorzichtig en behoedzaam bij onze ontmoeting. Als ze iets vertelde, keek ze hoe ik reageerde. Die combinatie van kracht en kwetsbaarheid vind ik mooi.”

Vind jij je vak ook moeilijk vol te houden?
“Ja.” (schatert) “Acteren is leuk. Maar 
het vak is iets anders, daar komt van alles bij. Je hebt regisseurs met een machtsprobleem. Die hebben een lievelingetje, 
en spelen acteurs tegen elkaar uit. Het vervelendste is de druk om het altijd goed te moeten doen. Het is een heel vernederend vak. Iedereen kan elke dag van alles van je vinden, en mag dat hardop roepen. Soms denk je: luister, ik heb dat stukje al tien keer gespeeld, wie ben jij dat je daar wat van zegt? Ik heb als dertigjarige ooit 
auditie gedaan voor een rol van een meisje van twintig. Ik had een staart in gedaan 
en de auditieafnemer zei: ‘Dat kun je beter niet doen. Vrouwen die te jong willen lijken, worden vaak juist ouder.’”

‘Acteren is leuk. Maar het vak is vernederend. Iedereen kan 
elke dag van alles van je vinden, en mag dat hardop roepen’

Wat kan een regisseur beter niet zeggen?
“‘Je moet!’ Kijk, een acteur weet feilloos na een scène of een regisseur het meent. Als hij niet echt lacht, weet je: die zat niet goed. Dan hoeft-ie niet te zeggen: ‘Je moet!’ of een heel exposé te geven.”

Wat is het effect van die vernedering, zoals jij het noemt?
“Dat ik het nodig heb om me terug te trekken in Beets, niet te veel prikkels te krijgen overdag.” (lacht) “Het is een dorp met zeshonderd inwoners. Ik woon aan 
de dijk, in een lelijk jarenzeventigwijkje. Maar ik kijk wél uit over het weiland. (schertsend) “Mijn veilige haventje…”

En nu ben je ingeroosterd voor de 
plaatselijke fanfare.
“Nee, ik heb meteen gezegd: ‘Dat doe ik niet.’ Iedereen is daar relaxed. Normaal moet je als acteur constant alert zijn, een luikje openhouden om iets aan te boren bij jezelf. Je krijgt veel binnen, daarom is het prettig om op straat zo’n oppervlakkig gesprekje te hebben van: ‘O ja? Echt waar? Nou zeg.’” (lacht) “Ik heb een iets oudere buurvrouw met wie ik elke maandagavond een borrel drink. Zij is bijna een tweede moeder geworden. ‘Hè, gadverdamme,’ zegt ze soms, ‘dat zou niks voor mij zijn, die wereld van jou.’ Heerlijk!”

Een week na de première nam je de hoofdrol in In de ban van Broadway over van Loes Luca. Gestreste toestand.
“Het was best eenzaam. Me opsluiten op de zolderkamer, twee weken in een koker zitten en alleen maar stampen.”

Je man is acteur Han Oldigs. Heeft hij geen tegenspel gegeven bij het leren van 
de dialogen?
“Nee, slecht idee. Dan roep ik meteen: ‘Die zin moet je niet zo zeggen!’ Vervolgens vraagt hij: ‘Wat bedoel je?’ 
En dan snauw ik: ‘Doe nou maar gewoon die tekst!’ Wat hij wel heel lief doet, is 
thee brengen en een potje koken. De ondersteunende taken, haha. Vroeger had ik veel last van faalangst. Dat is minder geworden, maar het blijft lastig. Voor het eerst heb ik daar hulp bij ingeroepen, iemand die mij rustig kan maken in mijn hoofd. Als ik drie uur lang had geleerd, ging ik mediteren bij de beekloop, om mijn zenuwen in bedwang te houden. Je kunt wel aan de oxazepam. Doe ik ook weleens, ook vlak voor de voorstelling. Maar het is mooier als je de overtuiging 
in je eigen hoofd kunt zoeken.”

Wanneer ben je in je element?
“Als ik bij een rol of lied een aha-moment krijg: o, wacht even, zó moet ik de tekst interpreteren. Als ik het nou zó speel, valt alles samen. Bij In de ban van Broadway was ik onder de indruk van Loes, maar ik wist meteen hoe ik het anders zou doen. 
Ik speel Margo Miller, een actrice op haar retour. Ik wilde haar kwetsbaarheid laten zien, zodat je snapt waarom zij zo hard kon zijn. Waarom ze na alle jaren samen met haar man toch zó onzeker was dat ze dacht: hij gaat me verlaten. Ze was bang om uitgerangeerd te zijn, ze wilde on top blijven. Je hoeft niet te spelen: kijk mij eens warm zijn, dames en heren. Maar je laat zien hoeveel zij kan liefhebben.”

tekst: minou op den velde
fotografie: marloes bosch

Dit is een gedeelte uit het interview met Actrice Ellen Pieters. Het volledige interview lees je in Margriet 03-2017. Dit nummer nabestellen? Dat kan via Tijdschrift365.nl. Je kunt het hele interview ook online lezen via Blendle.

Lees ook:

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant