Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik heb spijt van mijn abortussen’

nog-nooit-verteld-ik-heb-spijt-van-mijn-abortussen.jpg

Haar hele leven wist Pauline zeker dat ze geen kinderen wilde. Nu ze in de overgang zit en het ook echt niet meer kan, voelt haar leven plotseling zinloos. De abortussen die ze eerder gehad heeft, achtervolgen haar nu.

“Op sommige ochtenden lukt het me bijna niet om uit bed te komen. Dan voelt mijn lichaam zwaar, mijn hoofd intens somber. Dat ik een eenmanszaak heb, helpt niet. De hele dag moet ik zelf invullen. Vroeger vond ik dat heerlijk, ik zag alleen maar kansen. Nu knijpen de lege uren die voor me liggen mijn keel dicht. Ik wist dat de overgang zwaar kon zijn, dat het dingen in een ander perspectief kon zetten. Maar dat het deze impact zou hebben, had ik niet verwacht. De dokter noemt het een depressie. Ik geloof dat niet. Ik ervaar het eerder alsof ik opeens in de realiteit ben beland. Opeens besef waar alles om draait: om het doorgeven van het leven, voor iemand zorgen, onmisbaar voor iemand zijn. Hoe is het mogelijk dat ik dat niet eerder heb gezien?”

Al die rompslomp

“Kinderen, een gezin: ik heb me er nooit mee bezig gehouden. Als jong meisje al niet. Ik was gek op dieren, maar bij baby’s voelde ik geen vertedering. Voor mij was een ‘gewoon gezin’ sowieso niet vanzelfsprekend. Ik val op mannen én vrouwen. Tot mijn dertigste vond ik dat ik daartussen moest kiezen. Daarna omarmde ik mijn vrije keuzes. Ik heb jarenlang een fijne relatie gehad met een vrouw. Zij stond wél open voor kinderen. Daar kon ze met mij niet over praten, want het stond mijlenver van me af.”

“Ik zag het niet voor me, had geen behoefte aan al die rompslomp, zoals ik het noemde. Al pasten we geregeld, met veel plezier, op de kinderen van mijn zus. Maar ik was altijd blij als ze weer werden opgehaald. Mijn vriendin was de motor achter die logeerpartijen, ik vermoed dat ze hoopte dat ik erdoor aangestoken zou raken. Dat dat niet gebeurde, zal ertoe hebben bijgedragen dat het uiteindelijk misliep tussen ons. En het feit dat ik elk gesprek erover uit de weg ging. De laatste tijd realiseer ik me hoe onverschillig ik toen was, hoe ik tekortschoot als partner. Dat heb ik spijt van.”

Abortussen

“Toen het uit was met mijn vriendin kreeg ik een relatie met een man. Hij had al een kind dat hij niet meer zag. Dat deed hem zó veel pijn dat hij absoluut geen kinderen meer wilde. Omdat ik op dat moment 38 was, was hij huiverig om met mij in zee te gaan. Ik zei dan wel dat ik geen kinderwens had, maar zou dat niet veranderen? Hoezeer ik die mogelijkheid ook wegwuifde, hij bleef aan me twijfelen. En hij reageerde erg heftig toen ik na een buikgriep opeens overtijd was. Ik heb direct een overtijdbehandeling geregeld, ging daar heel laconiek mee om. Misschien omdat ik al eerder een abortus had gehad op mijn tweeëntwintigste. Ik was na afloop de deur uit gelopen en had er nooit meer aan gedacht. Dat zou nu heus niet anders zijn.”

“Mijn vriend wilde me na de behandeling in de watten leggen en noemde mij kil dat ik gewoon naar de vergadering ging die gepland stond. Dat kwetste me. Dit was toch ook wat híj wilde? Was het dan zo verkeerd om praktisch en nuchter te zijn?”

Kans verkeken

“Ik ben nu drie jaar alleenstaand. En het ging prima met me, tot een halfjaar geleden. Ik zat op de fiets achter een moeder met haar dochtertje. Het meisje was een jaar of vier. Haar blonde vlechtjes staken onder een roze helmpje vandaan. De hand van de moeder lag beschermend op de rug van het meisje, haar beentjes draaiden vliegensvlug. Ze namen met z’n tweeën het hele fietspad in beslag. Normaal zou ik geërgerd mijn fietsbel hebben laten rinkelen, omdat ze me ophielden.”

“Nu bleef ik gefascineerd toekijken. Wat mooi, dacht ik. Dit had ik ook gewild! En: dit is misschien wel waar het in het leven om gaat. Sinds die dag is het er. Dat sombere, bedrukte, mislukte gevoel. En dat verlangen naar iets wat niet is en nooit zal komen. Wat heb ik nu eigenlijk bereikt in mijn leven? Ik heb fijn werk, dat is waar, ik kan voor mezelf zorgen. Maar in de liefde heb ik gefaald: ik ben vaak verliefd geweest, heb mijn best gedaan en meer dan dat, maar wat heeft het me opgeleverd? Niets, ik sta met lege handen. De gedachte dat mijn leven hier op aarde eigenlijk niets voorstelt, onbeduidend is omdat ik straks niks achterlaat, geen spoor, geen afdruk, dát snijdt door mijn ziel. Het vervreemdt me van andere mensen, en maakt dat ik me een buitenstaander voel.”

Harde les

“De therapeut waar mijn huisarts me naartoe heeft gestuurd omdat ik zo slecht slaap, zegt dat het zingevingsvragen zijn waar iedereen vroeg of laat mee te maken krijgt. Vragen die kenmerkend zijn voor de overgang, als je een andere fase in gaat en je leven overdenkt. En dat heel veel mensen, ook mensen met kinderen, denken: heb ik er wel uitgehaald wat erin zat, had ik het niet anders moeten doen? Voor mij is dat geen troost. Want ik krijg er maar geen vrede mee, met die spijt, het gevoel dat ik kansen heb laten lopen door de abortussen die nu onomkeerbaar zijn. Waar ik me ook nog eens vreselijk voor schaam. Als ik nu denk aan het gemak waarmee ik indertijd die twee zwangerschapsonderbrekingen onderging, krijg ik het helemaal koud. Ik snap daar werkelijk niets meer van.”

“Waar ik opeens wél wat van snap, zijn vrouwen die vruchtbaarheidsbehandelingen ondergaan of zich op oudere leeftijd naar het buitenland haasten voor eiceldonatie. Ik heb daar altijd sceptisch over gedaan. Ik vond dat je dergelijke onnatuurlijke dingen niet moest willen. Nu realiseer ik me hoe arrogant het was om daar zo’n uitgesproken mening over te hebben. Dit inzicht heeft me zachter gemaakt. Wijzer ook, wellicht. Maar het is wel een harde les. En wat voel ik me eenzaam met deze worsteling.”

Jouw geheim delen?

Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide op redactie@margriet.nl o.v.v. ‘Nog nooit verteld’.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Getty Images

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant