Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Aaf: ‘Ineens had ik er genoeg van en zette ik de linde bij het vuil’

aaf-ineens-had-ik-er-genoeg-van-en-zette-ik-de-linde-bij-het-vuil.jpg

Zie hier het epische vervolgverhaal van de kamerlinde, de plant waarover ik al eerder schreef omdat hij zo lastig deed. Dan weer deed hij het prima, dan weer dreigde hij van de ene dag op de andere te verwelken, dan weer groeiden er ineens witte bloemen aan zijn stengels, die volgens internet duidden op een aanstaande dood…

Dan weer deden alle zachtharige blaadjes het ineens geweldig en had hij de mooiste kleur groen die je je voor een kamerplant kunt voorstellen. En dan weer, en dat was best vaak, zat ik op internetfora over kamerlindes te lezen – ja, die bestaan – en kwam ik tot de conclusie dat ik deze plant misschien wel nooit zou doorgronden.

Een makkelijke plant

‘Het is een makkelijke plant, hij eet als ’t ware uit je hand,’ dichtte Annie M.G. Schmidt over de fuchsia, maar dat lied ging dus duidelijk niet over de kamerlinde: die is het tegenovergestelde. Al ben ik weleens iemand tegengekomen die een linde bezat en juist zei dat het de makkelijkste plant was die ze ooit had gehad. Heel raar. Enfin, hij bleek het alweer niet zo lekker te doen voor het raam in de huiskamer, en om hem van alweer bijna sterven en het toch weer net redden te behoeden, besloot ik hem te verplaatsen naar de slaapkamer van Benjamin. Die zat niet per se te wachten op een halfdode kamerlinde, maar ik beloofde hem te verzorgen, dan hoefde hij alleen maar te tolereren dat er ineens een vrij grote en bruinige plant naast zijn bed stond. Vond-ie oké.

Meer van Aaf:
Aaf wil huizenliefhebster worden: ‘Dat blijkt ineens een beroep te zijn’

Zorgzame hand

De linde leefde op, toen ging het weer bergafwaarts. Hij bleef de minst makkelijke plant en at als ’t ware helemaal niet uit mijn, toch zeer zorgzame, hand. En toen had ik er ineens genoeg van. Er was nog een andere plant in huis, van wie ik de naam niet eens wist, die ook al maanden steeds geliger wordend stond te kwakkelen, en op een goede dag zette ik ze allebei bij het vuil. Ik hoopte maar dat die ene vrouw met een Amsterdamse plantenasiel, over wie ik in de krant had gelezen, net zou langsfietsen en de twee planten bij haar groeiende collectie zielige gedumpte planten zou voegen. Zij had tenminste echt groene vingers en dan hadden ze een tweede leven, nu eens zonder bruine blaadjes.

De prachtige pot van de linde hield ik, en daar zette ik een hortensia in, voor de voordeur. Die hangt nu op half zeven…

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 39 – 2021. Dit nummer nabestellen kan via lossebladen.nl.

Ook interessant