Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Aaf: ‘En eindelijk had ik het gezellige gezin aan wie ik mijn kerstidylle kon opdringen’

aaf-brandt-corstius.jpg

Aaf Brandt Corstius is schrijfster. Ze woont samen met Gijs, hun zoon Benjamin (7) en dochter Rifka (6).

Hoe ouder ik word, hoe meer ik vertrouw op een paar kledingstukken die me door een hoop hebben heen gesleept, en zo vertrouw ik al een jaar of zeven op een rode flanellen jurk (met ruiten! Én zakken!) die ik mijn kerstjurk ben gaan noemen. Ik denk dat de aanschaf van de kerstjurk plaatsvond rond de tijd dat ik kinderen kreeg, want toen begon ik het belangrijk te vinden om kerst te vieren. Ik vond het trouwens altijd al belangrijk om kerst te vieren, maar het erge was dat ik niemand had om het mee te vieren. Mijn familie is allerminst kerstig ingesteld of ze waren te ver verwijderd; mijn vader was pertinent tegen kerst, mijn zus woonde inmiddels in Amerika waar zij altijd de Amerikaanse kerst van mijn dromen vierde, mijn broer zat meestal in een onherbergzaam oord zoals Rusland waar wel veel dennenbomen waren, maar wat ook gewoon erg ver weg was, en mijn vrienden vierden het met hun eigen ouders die er wél zin in hadden. Kortom, ik was altijd een soort meisje met de zwavelstokjes rond kerst, maar dan zonder de zwavelstokjes. En zonder kerst. Heel zielig.

Enter Gijs, en daarna de kinderen, en eindelijk had ik het gezellige gezin aan wie ik mijn kerstidylle kon opdringen. Daar hoorde natuurlijk een kerstjurk bij, en die bestelde ik online toen de kinderen dus nog klein waren. En dat pakte goed uit. Een jurk met een ruit, van flanel en nog rood ook: wat wil een mens nog meer rond kerst? Eigenlijk zou ik hem de hele winter wel willen dragen, maar ik vrees dat mensen me dan niet meer serieus nemen. Het mooist was die ene kerst toen we allemaal per ongeluk matchten: zowel Gijs als mijn broer droegen overhemden met rood en ruitjes, en de kinderen had ik iets minder per ongeluk ook in deze dracht gekleed. Ja, daar zijn foto’s van en ja, dat zou ik best nog weleens willen, maar tegenwoordig laten ze zich allemaal niet meer zo gewillig afstylen. Het fijne aan een vaste jurk voor een vaste gelegenheid is dat je er niet meer over hoeft na te denken. Daarom begrijp ik mensen ook zo goed die elk jaar hetzelfde eten met kerst, of die altijd naar hetzelfde restaurant gaan op hun verjaardag. Het is makkelijk, maar het is meer dan dat: als je iets vaak genoeg herhaalt, wordt het vanzelf een traditie. En dat is die jurk van mij dus ook geworden. Een traditie.

Ik moet alleen zorgen dat ik gedurende het jaar, waarin ik die jurk dus verder niet draag, niet te veel aankom, want die jurk heeft een duidelijke tailleband en anders overvalt mij een nare verrassing op kerstdag. En kerstdag is geen dag voor nare verrassingen. Die jurk is dus een graadmeter. En een traditie. Best veel belangrijke taken, voor een stukje geruit flanel.

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Tirzah Waasdorp

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-51. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Lees nog meer leuke verhalen

Aaf: ‘Als ik merk dat Gijs niet op mijn grap reageert, maak ik hem gewoon nog een keer. Maar dat werkt averechts’
Tips van een topfotograaf: de mooiste familiefoto maak je zo
Aaf: ‘Vorig jaar kerst stond ik als de huisgodin die ik zelden ben kaasvlinders te maken in de keuken’

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Bekijk ook

Ga je mee op de koffie bij Aaf?

Ook interessant