Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Aaf Brandt Corstius: ‘In het tuincentrum mochten de kleuters diverse vogeleieren vasthouden/per ongeluk fijnknijpen’

aaf-brandt-corstius.jpg

Aaf Brandt Corstius is schrijfster. Ze woont samen met Gijs, hun zoon Benjamin (7) en dochter Rifka (6). 

In mijn familie zitten veel juffen en meesters en vroeger ook veel dominees, en dat van zowel moeders- als vaderskant. Kortom: we zijn allen van de afdeling die het leuk vindt om mensen te vertellen hoe het zit en wat ze moeten doen. Zelf heb ik ook een tijdje de opleiding tot basisschoollerares gevolgd, waarbij ik het vooral leuk vond om stage te lopen in een kleuterklas. Mijn voornaamste reden om de opleiding niet af te maken, was dat ik, hoe gezellig het ook is om een werkdag met kleine kinderen door te brengen, er elke keer zo idioot moe vandaan kwam. Echt zó moe, dat ik na een dag stage lopen meteen in bed neerviel om pas uren (soms een half etmaal) later wakker te worden. Ondanks al die juffengenen is mijn gestel er blijkbaar niet op gebouwd om een dag educatie en vertier te bieden aan een groep kleine mensen. En toch komt het soms op, dat gevoel dat ik eigenlijk juf had moeten worden. Tegenwoordig kan ik dat botvieren op de klas van mijn dochter, waar ik klassenmoeder ben. Klassenmoeder zijn betekent dat je mee mag met uitjes naar de dierentuin en dat je bij paas- en kerstontbijten mag zijn. Kortom: alle hoogtijdagen van een klas mag meemaken. Dan heb je meestal een roedeltje kinderen onder je hoede, maar niet de hele klas, en dat is wel overzichtelijk. Nu gingen we naar het tuincentrum. Een goeiiger uitje kun je niet verzinnen. In het tuincentrum was een al net zo goeiige speurtocht uitgezet, waarbij de kinderen over vleesetende planten en de voordelen van wurmen leerden, en waar ze diverse vogeleieren mochten vasthouden/per ongeluk fijnknijpen. Zoals dat gaat met een groep kleuters waren er een hoop onverwachte momenten, zoals dat moment dat er ineens negen tegelijk naar de wc moesten, het moment dat ze keurig aangeplante narcissen gingen plukken, het moment dat er eentje een woedeaanval kreeg, het moment dat er een paar wel bijzonder bang voor wurmen bleken te zijn, en de vele momenten waarop ik er een of twee dacht kwijt te zijn, maar dat was dan toch niet zo, want die kleuters zijn altijd verstandig genoeg om half achter je aan te blijven lopen (maar wel verscholen achter een indrukwekkende groep vetplanten). Na twee uur waren we terug op school. De kleuters deden alsof ze een tocht over de Himalaya hadden overleefd en ik voelde me ook zo. Thuis at ik een lunch die twee keer zo uitgebreid was als normaal. En daarna viel ik wellicht in een heel diepe slaap op de bank. Ik werd wakker met het diepe besef dat de juf nog steeds met de kinderen bezig was – ze waren nu aan het gymmen. Ook dat nog.

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Tirzah Waasdorp

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-21. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Bekijk ook deze video waarin we op de koffie gaan bij Aaf.

Columns
Lees hier de columns van Aaf.

Ook leuk om te lezen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant