Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Aaf Brandt Corstius: ‘Buiten lachte Gijs me een halfuur uit, met m’n zogenaamde Spaans. ‘Nos retornos por los bajajos’

aaf-brandt-corstius.jpg

Aaf Brandt Corstius is schrijfster. Ze woont samen met Gijs, hun zoon Benjamin (7) en dochter Rifka (6). 

Ooit bracht ik ee zomer in Mexico door (ik kom zo op Spanje!) en daar leerde ik Spaans. Althans, dat vond ik zelf. Ik was namelijk onder Mexicanen, te weten mijn Mexicaanse vriendin Iliana, die ik tijdens het studeren in New York had ontmoet, en haar vrienden. Zij praatten de hele dag Spaans met elkaar, en algauw kon ik de gesprekken wel volgen. Ik kon alleen niet veel terugzeggen in het Spaans, maar gelukkig verstonden zij dan weer Engels. Zo werd ik zes weken ondergedompeld in het Spaans. Ondergedompeld in verdriet trouwens ook, want de niet al te geheime reden dat ik zes weken in Mexico rondhing was toch ook wel dat ik daar een liefde had. Javier. Ook in New York ontmoet. Daar hadden we verkering gekregen, maar die had hij voor de zomer uitgemaakt, omdat hij terugging naar Mexico City en ik naar Amsterdam. Duizend tranen vergoten, ticket naar Mexico geboekt, daar bij die vriendin gelogeerd en gehoopt op af en toe een ontmoeting met mijn vlam. Javier. Die ontmoetingen hadden we wel, af en toe, maar het contact bleef stekelig. Hij wilde echt geen langeafstandsrelatie. En dat zorgde dus voor al die tranen. Fast forward naar vijftien jaar later. Ik had inmiddels de liefde van mijn leven gevonden, geen Javier maar een Gijs, ook donkerharig en mediterraan van uiterlijk, maar daar hielden de gelijkenissen op. We reden met onze twee kinderen door Spanje en ik beweerde dat ik redelijk Spaans sprak. Vanwege die Mexicaanse zomer, ooit. Op een gegeven moment hadden we onze bagage ergens in Barcelona afgegeven omdat we een auto moesten parkeren, of zo, en ik zei in mijn allervloeiendste Spaans tegen de mannen van de bagagebalie: ‘Nos retornos por los bajajos.’ De mannen keken me nietszeggend aan. Waar had die Nederlandse vrouw het over? ‘Nos retornos por los bajajos,’ zei ik nog maar een keer, iets harder, en ik sluit niet uit dat ik iets probeerde met die th-klank die Spanjaarden vaak gebruiken (‘Bar-the-lona’). De mannen snapten er niets van, maar begrepen uit de context dat we zo terugkwamen voor onze bagage – wat ik probeerde te zeggen. Buiten lachte Gijs me ongeveer een halfuur uit. Met m’n zogenaamde Spaans. ‘Nos retornos por los bajajos,’ hij bleef het maar zeggen. Sterker nog, hij zegt het nog steeds, als ik refereer aan mijn Mexicaanse avontuur. Of aan Spanje. Ook aan iets wat ook maar vagelijk met Spaans te maken heeft. ‘Nos retornos por los bajajos.’ En dan lacht-ie heel hard. Ik vat het maar op als een teken van liefde.

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Tirzah Waasdorp

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-23. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

cover

Bekijk ook deze video waarin we op de koffie gaan bij Aaf.

Columns
Lees hier de columns van Aaf.

Ook leuk om te lezen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant