Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Aaf Brandt Corstius: ‘Er was een moedervormige leegte, om het zo maar te noemen. Maar ik wist nooit exact wíé ik miste’

aaf-brandt-corstius.jpg

Aaf Brandt Corstius is schrijfster. Ze woont samen met Gijs, hun zoon Benjamin (7) en dochter Rifka (6). 

Dit jaar denk ik meer aan mijn moeder dan misschien wel ooit tevoren, al sluit ik niet uit dat ik in de jaren na mijn zesde ook veel aan haar dacht. Zoals ik hier al eerder schreef, overleed ze toen ik zes was, en sinds die tijd heb ik haar altijd gemist en altijd aan haar 
gedacht. Natuurlijk. Maar dat missen neemt verschillende vormen aan. Als kind was het acuut en vaag tegelijk. Er was een moedervormige leegte, om het zo maar te noemen, maar ik wist eigenlijk al snel niet meer precies wie ze was of hoe ‘een moeder hebben’ überhaupt voelde, dus ik wist nooit exact wíé ik miste. Later in mijn leven, als puber en volwassene, was er vooral nog die leegte. Ik miste iets. Ik wist dat dat ‘iets’ vast een moeder was, maar het voelde als: er mist iets. Nu ben ik begonnen aan het schrijven van een boek over haar leven. Ineens voelde ik vorig jaar, tijdens een vakantie in Marokko, het idee in me opbubbelen. Zo gaat dat geloof ik met inspiratie. Je zit aan een zwembad, je leest een boek over een vrouw en haar Japans-Amerikaanse ouders, en je denkt ineens: zoiets wil ik ook schrijven. Over mijn moeder. Ik interview nu haar vriendinnen van vroeger – ze had een hoop vriendinnen – en ook oude oppassen en familieleden. Iedereen zegt als ze de deur opendoen: “Ik hoop maar dat ik nog genoeg weet.” En twee uur praten en theedrinken later concluderen we altijd dat we nog niet uitgepraat zijn, maar wel uitgeput. Want er komt ook altijd wel een traan aan te pas. En een lach, eigenlijk veel lach, wel. Over wat er in het boek komt, kan ik nog niet veel vertellen. Maar 
ik leer mijn moeder beter kennen dan ooit. Misschien op sommige fronten wel beter dan mensen met een levende moeder dat doen. Natuurlijk, mensen met een levende moeder weten hoe haar handen voelen, hoe ze ruikt, hoe ze is als ze chagrijnig is, hoe ze bloemen in een vaas zet of gewoon, hoe ze op een stoel zit. Dat weet ik allemaal niet van haar en dat zal ik helaas ook nooit weten.  Maar het gekke is: ik hoor wel haar geheimen. En haar halve 
geheimen. Omdat ze er niet meer is, is iedereen een stuk open-
hartiger over haar dan ze zouden zijn over een vriendin die nog 
leeft. Niemand vertelt je bijvoorbeeld over het liefdesleven van je moeder als ze gewoon nog leeft en rondloopt. Maar wel als ze er al heel lang niet meer is. Ik ben er nog niet uit of dat prettig is of juist te confronterend. Ik weet alleen dat ik het wil weten. Dus ik zoek het uit.

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Tirzah Waasdorp

Bekijk ook deze video waarin we op de koffie gaan bij Aaf.

Columns
Lees hier de columns van Aaf.

Ook leuk om te lezen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant