Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Aaf Brandt Corstius: ‘In de zomer keken ze romantisch naar de zonsopgang. De hond en mijn zus dus. Haar vriend maakte de foto’

aaf-brandt-corstius.jpg

Aaf Brandt Corstius is schrijfster. Ze woont samen met Gijs, hun zoon Benjamin (7) en dochter Rifka (6). 

Het hondje van mijn zus is dood. Of eigenlijk is het de hond van haar vriend, maar omdat ze al een paar jaar samenwonen, met zijn twee honden erbij, was hij ook haar hond geworden. Het leven van mijn zus is sinds we volwassen zijn zo ver van het mijne af komen te staan dat ik soms amper nog weet wie ze is. Dat klinkt dramatisch, maar het heeft eigenlijk vooral met die honden te maken.
Dat ze naar Amerika emigreerde, begreep ik – ze was met een Amerikaanse vrouw getrouwd en die wilde terug. Dat ze ging scheiden, begreep ik ook – hun relatie was over, maar ze bleven gelukkige beste vriendinnen (haar ex is ook een goede vriendin van mij, dus ik was daar blij mee). En dat ze daarna hetero werd en een vriend kreeg – ach ja, dat kon ik ook wel aan. Je zus is je zus, op wie ze ook valt.
Maar dat ze door die vriend ineens een liefde voor honden opvatte, daar moest ik erg aan wennen. Mijn zus is nooit een dierenvriend geweest. Echt totaal niet. Ze vindt dieren een beetje vies. En irritant.
Maar Dave, haar vriend, had al twee poedels. Een kleintje en een iets grotere. En die accepteerde ze niet alleen, ze omarmde ze. Steeds vaker zag ik de afgelopen jaren foto’s op Facebook voorbijkomen waarop mijn zus poseerde met een van de twee honden. Op het strand, in de sneeuw. Soms viel ze in slaap met twee honden bovenop zich. Ze maakte hapjes voor ze (een hardgekookt ei in honderd stukjes). In de zomer zat ze met een hond bovenop zich op het balkon, en dan keken ze romantisch samen naar de zonsopgang van Boston. De hond en zij, dus. Haar vriend maakte de foto.
Als ik langskwam, praatte ze veel over de honden. Ongeveer net zo veel als ik over mijn kinderen. Maar waar ik dat van mezelf normaal vond – ik wilde al mijn hele leven kinderen, en tja, het waren mijn kínderen! – vond ik het van haar heel vreemd. Ze was dus nooit een dierenmens geweest en tja, het waren hónden. Wat kon je daar nou over bespreken?
Dit leidde ook weleens tot een kleine discussie. Maar nu is die ene dood, zomaar overleden terwijl ze een weekend weg was met haar vriend. Mijn zus en haar vriend zijn in de rouw – hij nog meer dan zij, maar zij ook wel. Echt. Dat zie ik aan haar; ze heeft een vermoeid gezicht op FaceTime.
Ik wil haar aansporen om een nieuw hondje te kopen, een gezellige puppy. Ook als gezelschap voor die overgebleven poedel. Maar ik doe het nog even niet; dat vind ik bot. Voor het eerst neem ik de hondenliefde van mijn zus serieus.

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Tirzah Waasdorp

Bekijk ook deze video waarin we op de koffie gaan bij Aaf.

Columns
Lees hier de columns van Aaf.

Ook leuk om te lezen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant