Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Aaf Brandt Corstius: ‘In mijn hoofd vergelijk ik mezelf met anderen en hun pijngrenzen. Wat voor cijfer zou Gijs deze pijn geven?’

aaf-brandt-corstius.jpg

Ik rende de trap op en ineens voelde ik krak en nog eens krak. In mijn linkerknie en mijn rechterknie. Behalve de gedachten ‘au’ en ‘ik word oud’ besteedde ik er verder geen aandacht aan, want ik had haast.
Maar de rest van de dag deden mijn knieën pijn, de volgende dag ook, en de weken erna nog steeds. Zo veel zelfs – vooral de linker, mocht je het echt boeiend vinden – dat ik er vaak van wakker werd, midden in de nacht. Fietsen was ook geen lolletje meer.
Een vraag die ik dan altijd lastig te beantwoorden vind, is: ‘Op een schaal van één tot tien, hoeveel pijn doet het?’ Die vraag is me de afgelopen jaren vaak gesteld door artsen. Toen mijn amandelen waren geknipt, toen ik was bevallen. Toen ik een blindedarmontsteking had – ja, die kreeg een hoog cijfer.
Ik weet niet hoe dat bij anderen zit, maar ik vind het moeilijk die vraag onbevangen te beantwoorden. Aan de ene kant: je bent al naar de dokter getogen omdat je pijn hebt. Dus het was niet een pijntje. Aan de andere kant: je gilt het niet uit. Of, nou ja, met die blindedarmtoestand wel.
Ook vergelijk ik mezelf in mijn hoofd met anderen en hun pijngrenzen. Wat voor cijfer zou Gijs deze pijn geven? Vindt mijn zus dit pijnlijk? (Ja, sowieso, en ze was er zéker al mee naar twee dokters gegaan.) En: moet ik nu overdrijven omdat ik anders met twee paracetamollen naar huis word gestuurd? Of is dat slecht?
Na dit denkproces, dat je natuurlijk ook niet meer dan tien seconden kunt laten duren, kwam ik in dit geval uit op het antwoord: ‘Een zeven.’ Eigenlijk best een hoog cijfer, maar een zes vond ik te laag, want een zesje zie ik als een pijntje. Niet als iets wat me er al weken van weerhoudt om even naar de stad te fietsen.
En het rare is: vaak, als je je pijn een cijfer hebt gegeven, verandert hij kort daarna. Misschien is dat gewoon een psychologisch proces: als je je eenmaal bewust bent van je pijn – ‘Ik heb pijn en ik geef hem een zeven!’ – ben je je er ook bewuster van als hij erger of minder erg wordt – ‘Hoera, nu geef ik hem een vijf!’ – in plaats van dat de pijn alleen een zeurende aanwezigheid in je hoofd is, die ongeveer zo klinkt: ‘Pijjjjjjjnnnnnnnn… verveeeeeeeeelend.’
Hoe dan ook, de pijn nam af.
Hij is er nog, maar hij krijgt geen zeven meer.
Misschien moet ik mijn problemen vaker een rapportcijfer geven.

Aaf Brandt Corstius is schrijfster. Ze woont samen met Gijs, hun zoon Benjamin (7) en dochter Rifka (6). 

Foto | Ester Gebuis

Dit is afkomstig uit Margriet 2017-10. Je kunt deze editie nabestellen via Tijdschrift365.nl.

Lees ook:

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant