Persoonlijk

‘Het leukste aan het Pieterpad is dat je ziet hoe mooi Nederland is’

aaf-brandt.png

Aaf Brandt Corstius is schrijfster en Margriet-columniste. Ze woont samen met Gijs, hun zoon Benjamin (7) en dochter Rifka (6). 

Een tijdje geleden schreef ik dat ik van plan was om het Pieterpad 
te gaan belopen met twee vrienden, en nu leek het moment me gekomen om daarvan verslag te doen, want: de eerste twee etappes zitten erop. De eerste 31 kilometer.
Het was fantastisch. Toen mijn wandelvriendin opperde om het lange pad te gaan afleggen in de loop van vele jaren, elk jaar een weekend weg en dan twee etappes lopen, dacht ik meteen: dat moeten we doen. Maar toen wist ik nog niet hoe glorieus het ook echt zou zijn: het lopen door het Groningse landschap, af en toe pauzeren in een weiland, konijnen en babydieren (meerkoetjes, veulentjes, eendjes) passeren, langs de prachtigste kerkjes en boerderijen wandelen, even het hele leven doornemen en dan aan het eind van de middag, in het dorpje Garnwerd, in het kanaal springen om af te koelen en bij Café Hammingh aan het water aardbeien met ijs eten – ja, dat wist ik nog niet, dat dat allemaal zou gebeuren, maar dat was dus hemels.
“Wat zou er zo gelukkigmakend zijn aan wandelen?” vroeg ik mijn vriendin en vriend. Want we hadden nog acht kilometer tot onze eindstop, de stad Groningen, en dus alle tijd om deze filosofische vraag te overdenken. Het feit dat je alles goed kunt zien, dachten we, dat je een menselijke snelheid aanhoudt, dat je het gedachteloos kunt doen en dus lekker kunt kletsen. En dat je buiten bent.
Zou het ook zo fijn zijn als we een keer een weekend plannen dat geheel verregend blijkt, vroegen we ons ook af. Want dit keer was het weer wel heel stralend, ik geloof dat het het zonnigste weekend ooit in de geschiedenis van Nederland was. Nou, we dachten toch van wel, want dan kon je ’s avonds in het hotel weer lekker warm worden en jezelf prijzen dat je zo had afgezien. Al leek het me toch fijner in de zon te lopen met erna die duik in het kanaal bij Garnwerd.
Het leukste aan het Pieterpad, en ik had nooit gedacht dat ik deze zin zou opschrijven, want ik was altijd heel reislustig en vloog graag naar exotische plekken, is dat je ziet hoe mooi Nederland is. Het pad 
voert je op slinkse wijze nooit over pas aangelegd asfalt of door instant-Vinexwijken, maar gaat van terpje naar wierdje naar kerkje naar stalletje, je klimt hier over een hek, aait daar de koe en loopt daar langs het dijkje met stralend gele bloemetjes. Je loopt van de ene ansichtkaart in de andere ansichtkaart.
En als je dan een flesje water, een broodje kaas en een wc-rol in je rugzak hebt, en goed praterig gezelschap – ja, dan ben je intens gelukkig. Zelfs de blaar die erna nog dagen op mijn voet zat, vond 
ik prima. Want hij deed me aan het Pieterpad denken.

Deze column stond in Margriet 2017-30. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl. Nog meer columns van Aaf lezen? Je vindt ze hier!

 

 

Op de koffie bij schrijfster Aaf Brandt Corstius:

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant