Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Aaf Brandt Corstius: ‘Geroutineerd werd de stoel omgedraaid. Ik voelde aan het woord ‘keurmerk’ dat de prijs was gestegen’

aaf-brandt-corstius.jpg

Aaf Brandt Corstius is schrijfster. Ze woont samen met Gijs, hun zoon Benjamin (7) en dochter Rifka (6). 

We hadden een missie. Een nieuwe lamp voor boven de eettafel, want na vele jaren was de nogal lyrische kroonluchter met bloemen ons gaan tegenstaan en zaten er kluwens stof in, die wij er niet meer uit konden krijgen. Of wilden krijgen. Eigenlijk.
Ergens op internet had ik gelezen dat er een beurs was met tweedehands meubels en dat leek me wel wat. Ik zag wat oude lederen banken voorbijkomen, en zo’n zittende porseleinen hond, en zo’n oud boekenrekje, en dan heb je mij eigenlijk al. Daar zou wel een geschikte lamp tussen hangen.
Het was inderdaad een geweldige beurs, maar het probleem was: op geen enkel artikel stond een prijs. En als we naar de prijs van iets vroegen – want we kwamen bijvoorbeeld ook een stoel tegen die erg mooi was én een horloge dat ik graag wilde hebben, een oer-Swatch uit 1992 – begonnen de handelaren eerst met een verhaal.
Een verhaal zonder geldbedragen.
‘Dit is een stoel van…’ en dan kwam er een ernstig uitgesproken, meestal nogal Scandinavisch klinkende naam. ‘Kent u die?’ Zogenaamd kennerig knikte ik dan met mijn hoofd. ‘Nou, die is ooit begonnen met stoelen van dit soort gebogen hout, het keurmerk staat ook op de onderkant.’ De stoel werd even geroutineerd omgedraaid. Ik voelde aan het woord ‘keurmerk’ dat de prijs was gestegen.
‘Hij maakte ze meestal in het zwart, maar deze is ongeverfd, wat extra bijzonder is.’ Ik knikte alweer kennerig. In mijn hoofd had ik het al opgegeven om deze stoel te kopen, want hij was heel speciaal en vast heel duur. Maar het college was nog niet afgelopen.
‘Hij’ – weer die knoestige Scandinavische naam – ‘was een van de pioniers van zijn tijd, dus we waren heel blij toen we deze partij stoelen op een beurs in Helsinki aantroffen.’
Nou, en nu kwam het. Nu moest ik het nog een keer vragen.
‘Wat fascinerend. En. Wat kost hij?’ En dan was het achthonderd euro. Zo ging het elke keer. Tot we bij een lamp aankwamen, goudkleurig, die een mooie gloed wierp op het tafeltje eronder. Er was geen verhaal bij, geen ontwerper. Geen pioniersfunctie, geen uitzonderingspositie. De prijs viel mee. We kochten hem. De Swatch uit 1992 nam ik ook mee, voor een schijntje. Hij was nooit gebruikt en zat in zijn originele verpakking.
Overigens moet je nooit plastic horloges uit 1992 kopen die nooit zijn gebruikt. Het plastic geeft het op zodra je ze om je arm gespt. Maar het horloge zelf heeft ooit een pioniersfunctie gehad, en daar moet je ook blij mee zijn.

Foto | Ester Gebuis

Dit is afkomstig uit Margriet 2017-15. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Ook leuk om te lezen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant