Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Aaf: ‘Als de kinderen in hun ‘mama, mama, mama’-modus zitten droom ik ervan zo’n koptelefoon te hebben’

aaf-brandt-corstius.jpg

Aaf Brandt Corstius is schrijfster. Ze woont samen met Gijs, hun zoon Benjamin (7) en dochter Rifka (6).

“Luister zelf maar, zet hem maar even op.” Die gedenkwaardige woorden sprak mijn broer vorig jaar toen we samen in het vliegtuig zaten naar mijn zus in Boston. We zaten lekker naast elkaar te lezen en films te kijken, kortom, de zee van vrije tijd te inhaleren die mensen die even zonder hun kleine kinderen op reis zijn in vliegtuigen zo gretig tot zich nemen. En ineens zette hij zijn noise cancelling headphone op mijn hoofd.

Al het geluid om me heen was weg, want hij had geen muziek op staan. Dit was een koptelefoon zonder geluid. Met negatief geluid, eigenlijk. Want al het geluid verdween. Ik werd helemaal afgesloten van het geluid. En dat is, vooral in een vliegtuig, eigenlijk enorm veel geluid, realiseer je je ineens als je zo’n geluidscancelend ding op je oren hebt.

Wat was dit heerlijk. Ik bedoel, ik wil me echt niet aansluiten bij de lange rij mensen die overal overgevoelig, hypersensitief of wat dan ook voor is, maar ik ben (nu komt het woord toch) gevoelig voor geluid. Ik raak er gewoon snel door afgeleid en word er ook geërgerd van. Pratende mensen in een restaurant, muziek die net te hard aanstaat in de auto, mijn kinderen die overal doorheen kwekken, ook als ik met iemand zit te telefoneren. Ook heb ik last van het type vage ruis dat je niet actief beluistert, maar wel hoort, zoals het gebrom van de motoren van een vliegtuig. Doodmoe word ik daarvan. En ik was er nu in één klap van verlost. Door die koptelefoon.

“Mag ik hem nog heel even ophouden?” brulde ik naar mijn broer. Dat mocht. Hij reist veel voor zijn werk, dus had hij in deze vrij dure koptelefoon geïnvesteerd. Hij houdt ook niet zo van het gedreun van vliegtuigmotoren, geklets van mensen in dezelfde treincoupé, dat werk. “Heerlijk is het, hè?” vroeg hij. “Jij moet er ook een kopen.” Ik heb dat nog niet gedaan, want ik reis aanmerkelijk minder dan hij, en als ik reis, is dat meestal met mijn gezin. Dan is zo’n geluidsuitzetter wel heel aantrekkelijk, maar niet echt handig. Voor op de fiets lijkt die koptelefoon me gevaarlijk, en thuis moet ik toch ook een beetje beschikbaar zijn en me niet auditief afsluiten voor alle prikkels (lees: gezinsleden).

Ik droom er wel vaak van, dat ik zo’n koptelefoon heb. Als ik rustig koffie zit te drinken en twee mensen naast mij een oninteressant, maar woest afleidend en luid gesprek voeren. Als mijn kinderen in de ‘mama, mama, mama’-modus zitten en bij elke vraag of eis die er in ze opkomt, ‘mama’ roepen. Als ik over straat loop, dan lijkt het me soms ook wel fijn om al die stadsgeluiden uit te zetten. Maar ik koop die koptelefoon toch niet. Ik ben bang dat ik hem zelden nog af zou zetten.

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Tirzah Waasdorp

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-48. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Margriet 48-49

 

 

 

 

Lees nog meer leuke verhalen

Aaf: ‘Als ik merk dat Gijs niet op mijn grap reageert, maak ik hem gewoon nog een keer. Maar dat werkt averechts’
Tips van een topfotograaf: de mooiste familiefoto maak je zo
Aaf: ‘En zo zaten we alweer een half uur in trance naar kunst en kitsch te kijken en alles wat zich daartussen bevindt’

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Bekijk ook

Ga je mee op de koffie bij Aaf?

 

Ook interessant