Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Overig

‘Verliefd op de man van mijn zus’

verliefd-jpg.jpg

Ze had het niet zien aankomen, helemaal niet zelfs, en toch viel Lisa (42) als een blok voor haar zwager, de man van haar zus..

‘Ik dacht dat het kortstondige gekkigheid was, die snel zou overwaaien’ Al vier jaar lang hoop ik dat het de volgende keer over zal zijn; het melancholische, verwarrende gevoel dat me bij elke familieontmoeting overvalt. Dat me ervan weerhoudt echt te genieten en als een glazen plaat tussen mij en de mensen staat van wie ik zo veel houd. Het verwarrende gevoel sluimert altijd en speelt meestal op de achtergrond. Alleen tijdens feest- en verjaardagen is het prominent aanwezig. Omdat hij dan continu in mijn buurt is. Hij, op wie ik in stilte verliefd ben. Hij, die tegen mijn zin in zo vaak in mijn hoofd opduikt. Hij, Jos, de man van mijn zus, de vader van haar zoon.

En dat terwijl Jos de eerste keer dat ik hem de hand schudde amper indruk maakte. Ik lette ook niet zo op hem: mijn zus Liesbeth had altijd veel verschillende vriendjes, nam telkens iemand anders mee naar huis. Maar Jos bleek een blijvertje. Ze trouwden drie jaar later. Ik was blij voor mijn kleine zusje, want Jos was een leuke, lieve man, dat wist ik inmiddels. Meer zag ik niet in hem. Toen nog niet. Liesbeth en ik zijn meer vriendinnen dan zussen, al schelen we zes jaar. Ik weet nog hoe trots ik was toen zij werd geboren. En dat ben ik altijd gebleven.

Mijn zus is extraverter en ondernemender dan ik. Zij ging wél in haar eentje op wereldreis, terwijl ik na mijn studie die kans had laten lopen voor de zekerheid van een vaste baan. Maar jaloers ben ik nooit geweest. Ik was simpelweg gelukkig met mijn eigen leven. Op mijn vijfentwintigste ontmoette ik de man met wie ik oud wilde worden. We kregen drie kinderen. We hebben een fijne relatie, nog altijd. Stabiel, zonder ruzies. Er is niemand die ik méér vertrouw dan hem. Het enige wat ik aan hem heb betreurd, is dat hij, toen onze kinderen klein waren, niet de vader was die ik hoopte dat hij zou zijn.

Baby’s, peuters, hij had er niet veel mee. Hij hield van onze kinderen, natuurlijk, maar eigenlijk begon hij zich pas oprecht in hen te verdiepen toen hij gesprekken met ze kon voeren. Misschien kwam het hierdoor dat Jos zo’nindruk op mij maakte toen hij en Liesbeth een kind kregen. Hij was stapelgek op zijn zoontje, dat straalde ervan af. Wanneer ik hen samen zag, vertederde mij dat enorm. En op de verjaardag van mijn neefje, nu vierenhalf jaar geleden, sloeg de bliksem in. Zo voelde het letterlijk. Jos en ik zaten te praten, zijn zoon klom op zijn schoot en sloeg zijn armen rond Jos’ nek. En plotseling voelde ik tintelingen door mijn lichaam trekken en merkte ik dat ik rood werd. Ik liep weg, naar de keuken, zocht afleiding: maar de rest van de dag kon ik mijn ogen niet van Jos afhouden. Toen ik ’s avonds met mijn man en kinderen naar huis reed, moest ik erom lachen. Ik dacht dat het kortstondige gekkigheid was, die snel zou overwaaien. Maar vaste grond onder mijn voeten heb ik sindsdien niet meer gevoeld.”

Weten hoe dit afloopt? Lees het volledige verhaal van Lisa in Margriet 8.

 

Ook interessant