Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Overig

Moeders van 20, 30, 40, 50

qw10.png

Kimba Romijn (23) is parttime verkoopster in Rotterdam. Sinds haar zestiende heeft ze een relatie met Yuri (25), met wie ze twee jaar is getrouwd, na een niet-geplande zwangerschap. Op 30 januari 2011 werd zoon Xem geboren.

 

“Mijn jeugdliefde, met wie ik ruim zeven jaar een relatie heb, en ik waren niet toe aan kinderen. Sterker: ik vroeg me af of ik wel ooit moeder wilde worden. Dom, maar als het op anticonceptie aankomt, ben ik laks. De pil vergat ik vaak, dus stapte ik over op de Nuvaring, die ik maar eens per maand hoefde in te brengen. Dat ging goed totdat de ringen ‘op’ waren en ik vergat naar de apotheek te gaan. Yuri en ik waren na een korte break-up net weer een half jaar samen, toen mijn menstruatie uitbleef. Ik was pas één dag over tijd, maar intuïtief voelde ik dat ik zwanger was: mijn borsten waren gezwollen en ik had trek in koffie, terwijl ik normaal thee drink. De eerste zwangerschapstest sloeg binnen tien seconden positief uit. Ondanks het voorgevoel geloofde ik mijn ogen niet. Net als Yuri had ik niet verwacht dat het ons zou overkomen. Hij vriend reed vervolgens naar de winkel voor een nieuwe lading Predicortsticks. Zes zwangerschapstesten later durfden we de waarheid onder ogen te zien. Toch wist ik meteen: deze baby wil ik houden. Yuri kent me, als ik iets in mijn hoofd heb, ga ik ervoor. Hij heeft nooit aangedrongen op een abortus.

Mijn ouders en schoonouders hadden een paar weken nodig om te wennen aan het idee dat ze opa en oma zouden worden. Ze vroegen zich vooral af of we niet te jong waren. Tegelijkertijd zagen ze hoe serieus ik was: ik ben meteen gestopt met roken en drinken en at alleen nog maar gezonde voeding en heel veel fruit. Hoe dikker mijn buik, hoe enthousiaster ze werden. Zeker na het zien van de 3D-echo, waar we ze mee naartoe hadden genomen. ‘O, hij krijgt jouw kin.’ Toen ging het pas echt leven. Ik had een hartsvriendin met wie ik lief en leed deelde. Tijdens mijn zwangerschap overlaadde ze me met knuffels en kleertjes. Ze organiseerde zelfs, samen met mijn moeder, een babyshower. Gek, na de bevalling heb ik haar nog twee keer gezien. Niet vanwege een ruzie, ze bleef gewoon weg. Pijnlijk, maar ik snap het wel. Tijdens mijn kraamtijd had ik alleen oog voor mijn nieuwe kleine grote liefde. Eenzaam voelde ik me nooit, ik kreeg genoeg aanloop van familie. Al dacht ik tijdens mijn verlof heus weleens: het zou leuk zijn als er een vriendin op kraamvisite kwam. Intussen heb ik een paar nieuwe vriendinnen, met en zonder kinderen. Xem heeft me rustiger gemaakt, zachter ook, zegt mijn moeder. Minder egocentrisch. Zijn belang stel ik boven dat van mij. Hoe groter het leeftijdsverschil, hoe lastiger het voor mensen is zich in jongeren te verplaatsen. Als Xem over tien jaar gaat puberen, ben ik dertig. Omdat mijn puberteit dan nog niet zo lang achter me ligt, denk ik dat ik hem beter zal begrijpen.

Fysieke voordelen heb ik niet gemerkt. De zwangerschap was letterlijk en figuurlijk zwaar, ik kwam bijna veertig kilo aan. Ook aan mijn bevalling denk ik niet graag terug, 32 uur afzien. ‘Ach meid, maak je niet druk. Je bent hartstikke jong,’ stelden veel vrouwen me gerust. ‘Je zult zien, na de bevalling vliegen die kilo’s eraf.’ Inderdaad, ik ben slanker dan ooit. Maar om nou te zeggen dat ik strak in mijn vel zit…”

 


_MG_8237Moeder van 30

‘Ik denk niet dat ik ook op mijn twintigste had kunnen omgaan met deze zware bevalling’

 

Lindsey van Eck (32), eigenaar van een kapsalon, trouwde drie jaar geleden met haar grote liefde Jos (49), met wie ze acht jaar een relatie heeft. Dochter Abbygail werd op 9 oktober 2010 geboren.

 

“Dat ik ooit moeder wilde worden stond vast, maar ik wilde eerst mijn zaak opbouwen, de perfecte partner vinden en financieel onafhankelijk zijn. Jos is zeventien jaar ouder. Hij was begin veertig toen we een relatie kregen. Ooit hoopte hij vader te worden, maar hij pushte me niet om snel aan kinderen te beginnen. Rond mijn dertigste was ik er klaar voor: ik had bereikt wat ik wilde: een goedlopende kapsalon, een prachtig koophuis en een stevige, solide relatie. Jos en ik bleven realistisch. Mocht het niet lukken, dan namen we daar genoegen mee. Na driekwartjaar was het raak. Dat Jos een ‘oude’ vader is, doet ons weinig. Oud is een relatief begrip. Mijn man is jong van geest en als gymleraar is hij in topconditie. Hij komt uit een sterk geslacht, zowel zijn vader als moeder zijn kwieke tachtigers. Dat geeft geen garantie, maar ik maak me nooit zorgen over de toekomst. Natuurlijk bestaat de kans dat Jos het afstuderen van zijn dochter niet zal meemaken, maar dat geldt ook voor mij. Ik heb van te veel jonge mensen afscheid moeten nemen.

Dat Jos bijna vijftig is, heeft ook voordelen. Hij is uitgeraasd, rustiger en geduldiger dan twintig jaar geleden. Het lijkt me vreselijk als je partner elk weekend met zijn vrienden wil stappen, iets wat ik geregeld hoor van leeftijdsgenoten. Hoewel het risico op een kindje met een beperking rond je dertigste klein is, lieten we toch een nekplooimeting uitvoeren. Het neefje van Jos is namelijk geestelijk gehandicapt. Honderd procent zekerheid heb je natuurlijk nooit, maar wij vonden het een geruststellend idee te weten dat de kleine gezond was.

 

Gedurende de zwangerschap voelde ik me perfect, met 39 weken was ik zelfs nog aan het werk. Hoe anders was dat tijdens de bevalling. Ik was drie dagen over tijd toen ik in het ziekenhuis werd opgenomen met zwangerschapsvergiftiging. Ik was er zó slecht aan toe, dat ik een keizersnede waarschijnlijk niet zou overleven. Zestien uur lag ik aan allerlei infusen, totdat ik sterk genoeg was om de bevalling in te gaan. Helaas, Abbygail bleek een ‘sterrenkijker’. Bevallingen van kinderen die in een aangezichtshouding liggen, gaan vaak minder vlot. Uiteindelijk is onze dochter via de natuurlijke weg ter wereld gekomen, maar niet zonder de hulp van drie zusters die op mijn buik drukten, een knip en een vacuümpomp. Een helse ervaring. Voor Abbygail, maar ook voor mij. Het heeft zeker zes maanden geduurd voor ik de ‘oude’ was. Voor mijn zwangerschap rende ik vier keer per week. Was ik minder sportief geweest, dan had het herstel veel langer geduurd. Zo zie je maar, ook als jong en fit bent, kunnen er complicaties optreden. Wat dat betreft ben ik blij dat ik rond mijn dertigste ben bevallen.

Abbygail had geen makkelijk start. Na haar geboorte werd het KISS-syndroom (Kopgewrichten Invloed bij Stoornissen in de Symmetrie, red.) vastgesteld, een klemming ter hoogte van de halswervels, ontstaan door de vacuümpompbevalling. Ze had veel pijn en huilde urenlang. Uiteindelijk is het goed gekomen met behulp van een osteopaat, maar ik weet niet of ik daar op mijn twintigste mee had kunnen omgaan. En was ik veertig geweest, dan hadden die gebroken nachten er fysiek vast veel zwaarder ingehakt.”

 


_MG_8569Moeder van 40

‘42 was voor mij de perfecte leeftijd. Ik dacht nooit: had ik maar eerder…’

Beanca Molenaar (43), marketing-communicatiemanager, leerde in december 2001 in Miami South Beach de Argentijnse Beto (36) kennen. Hij verhuisde voor haar naar Nederland. Tien jaar later, op 20 januari 2011, werd hun liefde bekroond met de geboorte van zoon Cheyenne Noah.

 

“‘Misschien wil ik ooit kinderen, maar nu niet,’ antwoordde ik standaard op de vraag of ik al moedergevoelens had? Eerlijk? Als ik had kunnen kiezen, had ik waarschijnlijk nog tien jaar gewacht. Ergens was ik nieuwsgierig, maar ik voelde geen leegte. We hadden het ook leuk met z’n tweeën. Beto, die zeven jaar jonger is, dacht er precies zo over. Zelfs het magische getal veertig zette mijn biologische klok niet in werking. Al was ik me ervan bewust dat Beto en ik, als we samen een kind wilden, niet veel langer moesten wachten. Soms kletsten we over hoe het zou zijn, zo’n kleintje dat op Beto of mij zou lijken. Maar het bleef bij fantaseren. Voor ik er erg in had, was er opnieuw een jaar verstreken. We twijfelden nog steeds.

Een vriendin was kort ervoor op 41-jarige leeftijd bevallen van haar eerste zoon. Net als ik was ze nooit zo met kinderen bezig. ‘Wat trok jou uiteindelijk over de streep?’ vroeg ik haar. Ze zei: ‘Ik heb veel van de wereld gezien, gefeest tot ik erbij neerviel en een mooie carrière opgebouwd. De laatste jaren bleef één vraag zich opdringen: Wat ga ik de komende tien jaar doen? Ga ik op dezelfde voet door?’ Ze kwam tot de conclusie dat het tijd was voor een nieuwe fase. Dat gesprek liet me niet los en bracht me uiteindelijk tot een ander inzicht. We zouden het lot laten bepalen. Best spannend. Gebeurt het, staat mijn hele wereld op zijn kop, gaan we iets aan wat voor ons totaal onbekend is. Ik houd van dit soort uitdagingen. En wist ook dat mocht ik zwanger raken, ik er honderd procent voor zou gaan. In die zin zie ik het ook niet als onverantwoord gedrag. Twee maanden later was ik zwanger. Vervelende opmerkingen van mensen die vinden dat ik te lang heb gewacht, heb ik nooit gekregen. Familie, vrienden en collega’s, iedereen reageerde positief op het nieuws. Anderhalf jaar geleden werd onze prachtige zoon Cheyenne Noah geboren. Dat een kind een verrijking is voor je leven, realiseerde ik me toen ik Cheyenne voor het eerst in mijn armen sloot. De liefde die ik voor hem voel, gaat verder dan ik ooit voor mogelijk had kunnen houden. Alleen al door naar hem te kijken, word ik blij. Een geluks-rush die al anderhalf jaar duurt. Het heeft me veranderd, zachter gemaakt. Spijt dat ik zo lang heb gewacht? Nee! Ik blijf erbij dat 42 voor mij de perfecte leeftijd was. Ik dacht nooit: had ik maar eerder… En toch. Het blijft een grappige waarneming dat ik eerst na moest denken over geen of één kind, maar nu soms spontaan de gedachte opkomt dat een broertje of zusje ook leuk zou kunnen zijn. Misschien is het gemakkelijker hiervoor te kiezen als je jonger bent. Hoe dan ook. We zijn supertevreden met Cheyenne. Of er ooit een tweede komt? Eigenlijk is het precies hetzelfde verhaal. Geen bewuste go, maar ook niet uitgesloten.”

 

_MG_8534Moeder van 50

‘Dat Santo pubert tegen de tijd dat ik met pensioen ga, bezorgt me geen slapeloze nachten’

Cara Schiffelers (51), chef mode van tijdschrift Grazia, heeft drie jaar een relatie met Ton (51), vader van twee volwassen dochters. Samen zijn ze de ouders van zoon Santo, die op 18 juni 2012 werd geboren.

 

“Ik dacht niet op mijn 49ste: en nu is het tijd voor een kind. Integendeel. Het medische proces dat aan mijn zwangerschap voorafging, duurde elf jaar. Rond mijn dertigste had ik een relatie met een Fransman, van wie ik hoopte dat hij de vader van mijn kinderen zou worden. Helaas spatte die droom uit elkaar. Terug in Nederland werd ik aangenomen als fashion editor bij een modemagazine. Ik werkte hard en zag veel van de wereld. Toen ik op mijn 39ste nog steeds single was, dacht ik: dan maar alleen. Mijn gynaecoloog adviseerde me om snel op zoek te gaan naar een geschikte donor. Shoppen kan ik als de beste; dus de volgende dag kreeg ik een Franse vriend zover. ‘Ik word veertig en ik weet al een cadeau,’ zei ik door de telefoon. Hij antwoordde: ‘Je le fais pour toi’, met andere woorden, ‘Dat doe ik voor jou.’ Zes jaar lang doneerde deze bijzondere vriend zijn zaad. Meerdere keren raakte ik pril zwanger. De ontelbare hormooninjecties en vijftien mislukte behandelingen hakten er emotioneel zwaar in, maar ik ben een vechter. Na elke bloeding, elke huilbui pepte ik mezelf op. Het plan was tot mijn 45ste door te gaan, maar gaandeweg verlegde ik mijn grenzen, met als uiterste deadline vijftig jaar.

Zes maanden nadat ik begon met insemineren, werd ik opnieuw verliefd. Hij wilde geen kind. We hielden het vijf jaar vol, maar uiteindelijk bleek het te gecompliceerd. Als alleenstaande moest ik op zoek naar een nieuwe kliniek. Tijdens de intake in Voorburg belde de gynaecoloog een collega in Rotterdam. Ik hoorde ze praten. ‘Alleenstaand en onstabiel,’ waren woorden die ik opving. Ik dacht: hoe durf je? Alsof al die koppels zo evenwichtig zijn. Toen ben over de grens gaan zoeken. In Spanje zijn ze ruimdenkender. Ik had net contact met een privékliniek in Barcelona, toen ik Ton ontmoette, mijn grootste liefde. Tot mijn verbazing reageerde hij niet geschokt op mijn verlangen. Sterker, hij wilde me graag helpen bij het in vervulling laten gaan van mijn wens. Twintig weken later was ik zwanger. Spontaan! Toen wist ik zeker: Ton en ik zijn een match. Helaas eindigde ook deze zwangerschap in een miskraam. Ton zei: ‘We gaan naar Barcelona. Dit is je laatste kans, die moeten we pakken.’ Wauw, dacht ik, dat hij dit voor me over heeft.

Santo, onze liefdesbaby, ontstaan uit eiceldonatie en zaad van Ton, is inmiddels tien weken. Ik heb geluk, we begeven ons in een artistiek, onconventioneel wereldje. Iedereen reageerde oprecht blij op het nieuws van mijn zwangerschap. Ik was negen maanden misselijk en de bevalling was met recht een ‘bevalling’, maar ik heb niet het idee dat het vanwege mijn leeftijd fysiek zwaarder was en is. Mijn eitjes mogen dan ‘lui’ zijn, mijn lichaam functioneert nog prima. Tot op heden was ik heel regelmatig ongesteld, terwijl de meeste vijftigers allang in de overgang zijn. Moe ben ik wel. De gebroken nachten hakken erin. Maar bij welke ‘jonge’ ouders niet? Ooit hoop ik het afstuderen van mijn zoon mee te maken, zijn huwelijk of de geboorte van zijn kind. Of het me wordt gegund? Een kennis van Ton, net veertig jaar en vader van drie, overleed onlangs. Niemand weet hoe de toekomst eruitziet. Dat Santo gaat puberen tegen de tijd dat ik met pensioen ga, bezorgt me ook geen slapeloze nachten. Je bent zo oud als je je voelt. In mijn geval is dat minstens tien jaar jonger.”

 

Kleding en credits

20-er Kimba en Xem:

Kimba: A-lijn jasje (Darling), riem (Pieces), jeans(G star/de Bijenkorf), sneakers met studs (Sacha), hoedje (Pieces), armbandje (Snoepketting.nl).

Xem: overhemd (Ralph Lauren/de Bijenkorf), jeans (Tommy Hilfiger/de Bijenkorf).

Kussen en schaapje (Woonexpress).

 

30-er Lindsey & Abigail

Lindsey: colbert (Miss Etam), T-shirt (Anabi), rokje met opgestikte bloemen (Vero Moda), sneakers met verhoogde zool (Steve Madden), armband (Blessed), ketting (Snoepketting.nl).

Abbygail: blouse (Tommy Hilfiger/de Bijenkorf), rokje (de Bijenkorf).

Kussen (Woonexpress).

 

40 er: Beanca & Cheyenne 

Beanca: pantalon en trui (Paul & Joe/de Bijenkorf), Laarsjes van tweed (Sacha), armbandje leer met steentje (Snoepketting.nl) zwart-roze armband (Dyrberg).

Cheyenne: polo & vestje (Petit Bateau), joggingbroekje (imps & elfs).

Poef (Woonexpress).

 

50-er Cara & Santo

Cara: tuniek (Tony Cohen), bolero (Mango).

Santo: pakje (imps & elfs).

 

Meer artikelen lezen uit de mini-editie van Margriet? Klik hier

Ook interessant