Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Overig

Margriet advent #14: Speciale kerstcolumn van Annette

artikelbeeldenmargrietadvent6.jpg

Achter vakje 14 van de Margriet adventskalender: een speciale kerstcolumn “Stille kerst” van Annette.

Ik was een jaar of acht en hielp mijn vader met het versieren van de boom. We hadden geen echte kaarsjes, maar elektrische in de vorm van echte. Die moesten van mijn vader kaarsrecht staan om op echte te lijken. Mijn vader vloekte nooit erger dan ‘Potverrrrdorie, maar met stemverheffing tijdens het rechtzetten van de kaarsjes. Het kwam hem te staan op zeer bestraffende blikken van mijn moeder, die vrede eiste voor kerst.

Ik begreep allebei, maar wilde vooral dat ze elkaar begrepen, dus zei ik dat de boom nog nooit zo mooi geweest was en of ik mama kon helpen. Waarna mijn moeder de naalden ging opzuigen en mijn vader en ik de beeldjes van Maria en Josef, het kindje Jezus en de herders gingen uitpakken uit de kranten van vorig jaar. Mijn vader ging daar af en toe in teruglezen, wat mijn moeder opnieuw ergerde, want zij poetste en kookte en bakte maar omdat oma zou komen met kerst.
Maar die kwam niet.  

De stress was onnodig geweest. Waarschijnlijk waren mijn ouders te moe om het erg te vinden, vanwege alle drukte en vanwege de nachtmis. Een beetje teleurgesteld waren ze, misschien, maar lang niet zo erg als ik. Het zou een stille kerst worden. We deden spelletjes en mijn moeder probeerde heldhaftig haar ogen open te houden. Mijn vader sliep wel ,want dat mochten vaders nog in die tijd, op hoogtijdagen.

Daarna was er nooit meer zo’n stille kerst. Wij vierden het altijd samen, mijn zussen, mijn broer, mijn ouders en ik. Mijn moeder kookte en bakte als vanouds, voor ons en later voor de geliefden die we meenamen en voor onze kinderen, die ook weer kinderen kregen. Mijn vader was toen al lang overleden dus de kaarsjes tuimelden alle kanten uit en wij praatten allemaal tegelijk.

Inmiddels zijn we van gezin met drie zussen en een broer gegroeid naar een familie van 32, en we vieren kerst samen. Het was even een lastig moment voor mijn moeder, toen mijn zusjes en ik besloten dat wij nu voortaan om beurten het kerstdiner zouden regelen  voor iedereen bij ons thuis. Was dat niet te veel voor ons, vroeg ze, want ja, moeder blijf je levenslang. Wij draaiden er onze hand niet voor om, bluften we en ze hoefde niets te doen, er alleen maar te zijn.
Want bij een kerstfeest hoort een oma.

Mijn moeder kwam, overzag haar kinderen en kleinkinderen en was gelukkig. Inmiddels zijn we zelf oma en er gaan al geluiden op van onze kinderen dat zij misschien binnenkort het kerstdiner zullen maken.
We zijn daar nog niet aan toe, we zijn, net als mijn moeder, nog te veel moeder.
Maar het gaat gebeuren.
Nog niet deze kerst, want die wordt zo stil als die kerst toen mijn oma niet meer kwam en ik pas acht was.
Mijn moeder, de oma van mijn kinderen, is inmiddels stilletjes vertrokken.
Ze is nu bij mijn vader.
Dat geloof ik niet echt, maar met kerst hoop ik het toch, dat ze van daaruit toekijkt.

Ook interessant