Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Overig

Aaf: ‘Mijn buik is eindelijk een strak, plat ding’

aaf-jpg.jpg

Een rare volle buik met uitpuilende navel –het resultaat van twee zwangerschappen- zat Aaf Brandt Corstius behoorlijk in de weg. Voor Margriet hield ze bij wat er allemaal kwam kijken bij de corrigerende buikoperatie die ze onderging.

Een jaar voor de operatie
‘Ik weet het al sinds ik mijn eerste kind kreeg: die buik van mij heeft het tijdens de zwangerschap net iets te zwaar te verduren gehad. Er zijn verschillende redenen om een buikwandcorrectie te ondergaan; de meeste vrouwen doen het, net als ik, omdat hun buik door zwangerschap uit zijn vorm is geslagen. Ook zijn er mensen die te dik zijn geweest, vervolgens afvallen en met een resterend stuk huid zitten waar ze niet gelukkig van worden.

Als de buik zoals bij mij door zwangerschap(pen) lelijk is geworden, zijn vaak de buikspieren te ver opgerekt; rectus diastase, heet dat. In dat geval moet de chirurg de buikspieren reven, en dat is: de spieren aan elkaar naaien zodat ze weer in het midden sluiten. Een jaar voor mijn operatie ben ik bij dokter Gijs van Selms, een plastisch chirurg in het Lucas Andreas Ziekenhuis in Amsterdam. Ik ben op zijn naam gekomen door het buikwandcorrectieforum op internet, een plek waar vrouwen de meest vreselijke, maar ook hoopgevende verhalen uitwisselen over hun operaties. Vaak met foto’s erbij.  Van Selms wordt in alle verhalen lyrisch besproken; zijn littekens zijn zo mooi, hij is vriendelijk, hij weet wat hij doet. Als ik bij hem kom – het wachten op een eerste afspraak is al een kwestie van weken – zegt hij meteen: ‘Mooie klus.’

Hij is het ermee eens dat ik me moet laten opereren. Hij zegt wel dat het natuurlijk nooit meer zo wordt als het ooit was. Dat hoeft ook niet van mij; die rare bol, die moet weg. Met die rare bol bedoel ik mijn buik. Door het gebrek aan buikspieren ‘rolt’ mijn hele maaginhoud naar buiten, waardoor ik altijd een zeer bol buikje heb. Er gaat haast geen dag voorbij dat ik niet gefeliciteerd word met mijn zwangerschap – en ik ben niet zwanger. Mijn navel staat ook nog steeds bol, net als bij een zwangerschap. Een navelbreuk, zegt Van Selms. Er zit een gat achter, dat ook moet worden gedicht. Dat wordt allemaal die mooie klus waar hij het over heeft, maar ik moet een jaar geduld hebben; zo lang is zijn wachtlijst.

Een half jaar voor de operatie
Ik beland weer bij Van Selms op spreekuur; ik heb ineens pijn aan mijn buik, alsof er iets bekneld zit. Dat kan, zegt hij. Doordat mijn spieren de boel niet meer bij elkaar houden, gaat alles los zwerven en kan het voorkomen dat er stuk darm bekneld raakt. We plannen een datum voor de operatie. 12 september, iets sneller dan ik dacht. Van Selms tekent uit wat hij gaat doen. De buik opensnijden van heup tot heup. Dan de buikspieren aan elkaar hechten en het gat achter mijn navel dichtmaken. De huid naar beneden trekken om hem strak te maken, en een overtollig stuk huid weghalen. De navel is dan te ver naar beneden gezakt, dus die wordt weer naar boven verplaatst, en naar binnen getrokken om van die bolligheid af te komen. Ik ben dolblij en bel Gijs op. We moeten een plan maken, want zes weken na de operatie zal ik bijna niets mogen; de kinderen optillen, bijvoorbeeld. Of de was doen. Of… stofzuigen. Tijd om extra oppas in te schakelen en Gijs te leren hoe een wasmachine werkt. Van mijn verzekering heb ik inmiddels gehoord dat ze de operatie vergoeden. Erg prettig; zelf zoiets financieren kost gemiddeld vijfduizend euro.

Vier weken voor de operatie
We zijn op vakantie in Portugal en ik pieker me suf. Heb ik deze operatie nodig? Nee, natuurlijk niet. Wat als ik doodga tijdens de narcose? Dan moet Gijs later tegen de kinderen zeggen dat ik ben gestorven omdat ik mijn buikje niet zo mooi vond. Ik lees nog maar eens een verhaal van een lotgenoot op het buikwandcorrectieforum die dolbij is met haar nieuwe uiterlijk en allemaal nieuwe bloesjes en spijkerbroeken heeft gekocht. Maar ai, daarna beland ik in een verhaal van een vrouw die een oedeem kreeg. Ik ga maar een rondje joggen. Want voor de operatie moet ik op mijn optimale gewicht zijn – als je erná pas gaat afvallen, lubbert de ganse boel weer uit, en daar heb je het niet voor gedaan.

D-Day: De Operatiedag
Nog voordat ik mijn voorraad roddelbladen op mijn ziekenhuisnachtkastje heb kunnen uitstallen, word ik gehaald. Ik mag mee naar de operatiekamer. Daar is Van Selms al met zijn zwarte viltstift; op mijn buik tekent hij af waar hij gaat snijden. Een lange streep, van mijn ene heup naar mijn andere. Dat wordt het litteken, dat precies onder een bikinibroekje past. Dan word ik weggereden, krijg ik het bekende kapje op mijn hoofd en word, voor mijn gevoel, een seconde later weer wakker – met intense pijn in mijn buikspieren.’

De rest van het verhaal kun je lezen in Margriet 12!

Ook interessant