Nieuws

Zus Nicky Verstappen: “Er ligt altijd een deken van verdriet om me heen”

nicky-verstappen-femke-margriet.jpg

Nicky Verstappen werd in 1998 op elfjarige leeftijd vermoord. Sindsdien is het leven nooit meer hetzelfde geweest voor zijn ouders en zus Femke.

“Écht gelukkig word je nooit meer,” vertelt Femke (28) in een openhartig interview met Viva.

Nicky is dood

Femke was zeven jaar toen haar broer dood werd gevonden. Ze herinnert zich nog goed hoe dat nieuws aan haar gebracht werd. “Ik weet nog dat mijn opa voor me knielde, me aankeek en zei: ‘Ze hebben Nicky gevonden. En hij is dood’.”

Door haar knieën gezakt

Laat staan hoe het nieuws bij de ouders binnenkwam. “Ik vond het heel erg dat mijn vader en moeder er niet waren, maar ja, die zaten toen al bij Slachtofferhulp, dat was protocol. (…) Het schijnt dat mijn moeder door haar knieën is gezakt toen ze het hoorde, en dat mijn vader is weggelopen en tegen een auto aan is gaan trappen. Ieder heeft zijn eigen manier.”

Weggekeken uit hun dorp

Femke omschrijft hoe ze haar ouders steeds verder zag aftakelen door verdriet en woede. Het dorp waarin ze woonden, bleek ook niet bepaald meevoelend. “We werden daar weggekeken,” vertelt ze. Daarentegen was de van pedofilie beschuldigde kampoudste van het kamp waar Nicky is verdwenen, volgens Femke heel geliefd onder de dorpsbewoners. “Ze hebben hem de hand boven het hoofd willen houden.”

Pesten

Op school was het niet veel beter voor Femke. “Ik weet alleen dat ik veel werd gepest op school, dat ik in de pauzes alleen zat. Ik werd steeds minder uitgenodigd op feestjes en op het laatst had ik helemaal geen vriendjes en vriendinnetjes meer. En dat was nog maar het begin. Op den duur kwamen er zelfs een soort anti-Femke clubjes.”

Altijd verdriet

Echt gelukkig wordt ze nooit meer, erkent Femke. “Het verdriet is er gewoon altijd. Soms op de voorgrond, soms op de achtergrond. Maar het is er altijd. (…) Er zijn dagen dat ik opsta en weet: dit wordt niks. Dan ligt er echt een deken van verdriet om me heen. En dat heeft niet alleen met mijn eigen verdriet te maken, maar ook met de zorgen om mijn ouders.” Zeker met kerst is er altijd die ene grote afwezige: Nicky.

Jos B.

En wat Jos B. betreft? Als het aan Femke ligt, ‘mag hij de rest van zijn leven in een kleine betonnen cel zitten’. “Of ik Jos B. haat? Het is wel iets meer dan haat. (…) We hebben pas écht rust als de dader zijn straf heeft gekregen.”

Bron | Viva
Beeld | ANP

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.  

Ook interessant