Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Nieuws

‘Toen zijzelf er niet meer voor mij kon zijn, wilde mijn moeder dat ik op zoek ging naar mijn roots’

adoptie.jpg

Ilja (55): “Mijn ouders hebben nooit geheimzinnig gedaan over het feit dat mijn broertje en ik zijn geadopteerd. Het dorp wist ervan en was belangstellend, en dus was het voor ons als jonge kinderen ook goed om te weten hoe de vork in de steel zat. Niemand hoefde op zijn woorden te letten en juist door die openheid was het onderwerp eigenlijk helemaal niet zo interessant. Mijn broertje en ik waren al snel heel gewoon de zoon en dochter van Siert en Annie.

Een goede start

Als twee vrolijke witkopjes pasten we uiterlijk perfect tussen de andere Friese kinderen. Niet zo gek ook, want we zijn in Nederland geboren, weliswaar allebei in een ander deel en uit een andere moeder. Onze ouders hebben twee keer hetzelfde bureau ingeschakeld, dat jonge, ongehuwde, Hollandse moeders begeleidde wanneer zij – soms gedwongen – besloten hun kindje af te staan. Aan adoptie kleeft natuurlijk altijd die schrijnende kant. Deze jonge tienermoeders wilden dan misschien nog niet de verantwoordelijkheid dragen voor een kind, het is toch een verdrietige gedachte hoe zij kort na hun bevalling afscheid namen van hun baby. Mijn broertje en ik waren allebei zes weken oud toen we bij onze ouders in Friesland kwamen. Onze levens kregen daarmee een goede start en ik besef heel goed hoe we het daarmee hebben getroffen.

Op zoek naar mijn roots

Siert en Annie hadden een eenvoudig bestaan, ze waren tevreden met wat zij hadden en heel gelukkig met elkaar. Schatten van mensen waren het. Ze gaven ons een basis van regelmaat en structuur, heel veel liefde, vertrouwen en gezelligheid. Ik had me geen betere ouders kunnen wensen. Ik denk dat ik mede daarom nooit de behoefte voelde om mijn biologische moeder te achterhalen. Dat veranderde pas vier jaar geleden, toen mijn vader door een ernstig ongeluk plotseling om het leven kwam en mijn moeder ziek werd. Zij was het, mijn moeder Annie, die me aanspoorde op zoek te gaan naar mijn roots. Wie weet, zou het iets positiefs opleveren, zei ze, ‘nu ik er niet meer voor je kan zijn’.

De ontmoeting

Gelukkig heeft ze nog kunnen meemaken dat ik mijn biologische moeder heb ontmoet én dat ik voorzichtig aan met haar een contact heb opgebouwd. Maar stiekem ben ik blij dat die band, die ook nog eens genetisch wordt gevoed, niet de moeder-dochterliefde evenaart die ik met Annie deel. Dat zou niet mogen, vind ik, na al die jaren van liefdevolle zorg en inzet. Wat ik wel een mooie gedachte vind, is dat de cirkel weer rond is. Omdat beide vrouwen mij wilden ‘overdragen’ aan de ander, op het moment dat ze zelf niet meer in staat waren voor mij te zorgen…”

Lees ook: “Ik ben niet de biologische moeder van mijn kind”

Ook interessant