Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Nieuws

Saskia Nijs zet zich in voor vluchtelingen: ‘Door mijn hulp krijgt het abstracte oorlogsgeweld voor mij een gezicht’

saskia-de-nijs.jpg

Saskia de Nijs meldde zich aan bij Vluchtelingenwerk Nederland, omdat ze vluchtelingen wilde helpen. Net in die tijd vonden ook de azc-rellen in haar woonplaats Geldermalsen plaats.

“Ik vind dat je samen verantwoordelijk bent voor een goed functionerende maatschappij. Al jaren doe ik daarom – naast mijn fulltime baan – divers vrijwilligerswerk. Toen vorig jaar de vluchtelingencrisis een hoogtepunt bereikte, voelde ik tot in mijn tenen dat ik iets moest doen; een menselijk drama op zó’n enorm grote schaal, daar kon ik niet zomaar bij staan toekijken. December vorig jaar meldde ik me aan bij Vluchtelingenwerk Nederland. Diezelfde maand braken in ‘mijn’ Geldermalsen rellen uit. We hoorden vrij opeens dat er een azc zou komen; vijftienhonderd vluchtelingen op tienduizend inwoners. Te veel, te plots. Tijdens een raadsvergadering in het gemeentehuis overschaduwde een boze frontlinie de rustige meerderheid. Ik zat toen bij de schoolkerstviering van mijn zoontje, waar juist open en betrokken werd gesproken over vluchtelingenproblematiek. Eenmaal thuis hoorde ik politieauto’s en helikopters. Op televisie zag ik dat zelfs de ME werd ingezet en er waarschuwingsschoten werden gelost. Was dit mijn dorp? Het maakte me verdrietig en opstandig. Ik wilde laten zien; dit kan ook anders. Het azc is er niet gekomen, het vluchtelingenwerk ben ik wel gaan doen. Ik help statushouders (asielzoekers met verblijfsvergunning, red.). De afgelopen maanden heb ik met twee andere coaches een gezin met vijf kinderen begeleid bij het contact met de gemeente, schoolinschrijvingen, huisinrichting, wegwijs worden in het dorp… De familie komt uit het Syrische Aleppo; vader Jawdat is advocaat, moeder Neveen docente. Jawdat heeft in de gevangenis gezeten en is daar gefolterd, omdat hij een boek in bezit had dat door het Assad-regime als subversief werd gezien. De familie kon hem vrijkopen, maar het betekende dat ze Syrië moesten verlaten. Jawdat is met een bootje via Turkije gevlucht. Later is het gezin in Nederland herenigd. Hier hadden ze, op een strijkijzer na, niets. Neveen had dat in alle haast ingepakt, totaal willekeurig. Jawdat en Neveen zijn ‘vroeg’ gevlucht, maar er waren destijds al sluipschutters en er gingen geregeld bommen af. De kinderen hebben zo veel knallen gehoord, dat ze bang zijn voor vuurwerk. Neveen vertelde dat ze continu werden omringd door de geur van verbrande lichamen, vanwege de gevangenis vlak bij het huis. Overleden gevangenen werden op straat verbrand. Toen Jawdat er opgesloten zat, ging Neveen regelmatig kijken of zijn lichaam bij de stapel doden lag. Hartverscheurend. Hun oude huis ligt nu midden in de vuurlinie. Ze leven in continue vrees dat familie en vrienden die daar nog wonen iets overkomt. Ondanks al hun beproevingen zijn ze warm en gastvrij. Ze hebben niets, maar er staat altijd koffie en wat lekkers klaar. We praten veel, in het Engels; ik hoop dat mijn luisterend oor hun een vorm van troost biedt. Er is een warme band ontstaan. We ondernemen dingen; gaan naar de Utrechtse lapjesmarkt bijvoorbeeld. Soms zijn er cultuurverschillen: het directe aan Nederlanders, dat vinden ze apart. Of dat de koning op Koningsdag met het volk gaat praten. En drop, daar begrijpen ze niets van. Hoe kúnnen we dat lekker vinden? Haring kennen ze nog niet, ik ben benieuwd wat ze daarvan vinden. Vluchtelingen hebben door incidenten soms een negatief imago; uitzonderingen krijgen de meeste aandacht. Dat is jammer. Ik ken bijvoorbeeld een stel Syrische mannen met totaal verschillende achtergronden die samen in een bed and breakfast werden gezet en die er toch het beste van wisten te maken. Dus waarom alleen zo’n verhaal waarbij iets misgaat? Door mijn hulp aan Neveen en Jawdat krijgt het abstracte oorlogsgeweld voor mij een gezicht. Meer mensen zouden het moeten doen. Omdat ik merkte dat er goed werd gereageerd op hulpvragen op social media, heb ik een Facebookgroep en website opgezet. Veel mensen bieden diensten of spullen aan. Dat zegt me dat de meerderheid juist openstaat voor hulp aan vluchtelingen. Binnenkort is de begeleiding van ‘mijn’ gezin afgelopen, maar ik houd contact. Begin dit jaar wilde ik mensen in nood de helpende hand bieden, nu, aan het einde van dit jaar, heb ik er een warme vriendschap voor heb teruggekregen.”

Zelf ook iets doen voor vluchtelingen? Ga naar vluchtelingenwerk.nl. De site van Saskia: praktischehulpvluchtelingengeldermalsen.nl

m52-coverDit is afkomstig uit de reeks ‘En toen was ik opeens in het nieuws’ uit Margriet 2016-52. Lees ook de andere interviews via Blendle. Je kunt editie 52 nabestellen via Tijdschrift365.nl.

Interviews: Bram de Graaf, Maaike Helmer, Annemarie van Looij, Ymke van Zwoll.

Fotografie: Marloes Bosch

Lees ook:

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant