Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Nieuws

Rolstoeltennisster Jiske Griffioen: ‘Ik was alleen voor goud in Rio’

jiske-griffioen.jpg

Op de Paralympische Spelen in Rio de Janeiro won rolstoeltennisster Jiske Griffioen (31) uit Amsterdam goud in het enkelspel en het dubbelspel. 

“Blijdschap, opluchting, ongeloof; zo’n beetje alles wat je kunt bedenken schoot door me heen na de winnende bal in de enkelspelfinale. Daarna ging het in één vaart door. Ik kon nog snel even mijn ouders omhelzen voor de medaille-uitreiking. Toen ik het goud kreeg omgehangen, voelde ik dat als de beloning voor al dat harde werken. Tot vier jaar geleden was Esther Vergeer altijd overal de beste. Zij was als eerste honderd procent professional. Zelf heb ik lang gedacht dat ik zo niet kon leven, dat ik dan tennis niet meer leuk zou vinden. Ik deed er veel, maar liet er niet alles voor. Daarin heb ik de knop omgezet: heel mijn leven werd ingericht naar tennis. Met succes. De afgelopen jaren won ik alle belangrijke toernooien in enkel- en dubbelspel en werd de nummer één van de wereld. Alleen Olympisch goud ontbrak in beide disciplines. Ik was alleen hiervoor in Rio; over elke andere kleur zou ik ontevreden zijn. Vlak voor het toernooi had ik nog een periode van twijfel nadat ik op Roland Garros hard was gevallen. Had ik wel in het goede geïnvesteerd? Stel dat het niet lukt? Andere topsporters vertelden dat ze dat herkenden: je bent zo dicht bij je doel en er kan nog veel misgaan. Je kunt geblesseerd raken en uit vorm. Vrienden en familie hielpen me eroverheen. Even was het spannend geweest in Rio tijdens de enkelspel halve finale. Diede de Groot speelde super en won de eerste set. Gelukkig herstelde ik en versloeg haar alsnog. De dag na de enkelfinale won ik ook de dubbelspeltitel. Tijdens het spelen daarvan voelde ik minder druk en kon ik ook genieten van de ambiance. Die Brazilianen waren zó enthousiast. Helaas heb ik van Rio zelf niets gezien; de consequentie als je tot het eind in het toernooi zit. Tja, en met dit goud was dan mijn sportieve carrière geslaagd. Vanaf mijn elfde speel ik al rolstoeltennis. Mensen zeggen weleens: ‘Wat fijn dat je dat sporten hebt, anders had je niets.’ Zo’n onzin! Ik heb een vwo- en hbo-diploma en leid een leven zoals iedereen. Ik woon op mezelf en rijd overal heen met mijn auto – mijn zelfstandigheid is me het aller dierbaarst, meer nog dan tennis. En net als iedereen vind ik sporten fijn. Topsport was een keuze, maar ik weet ook dat het een keer ophoudt en ik mijn leven dan op een andere manier moet invullen. Terug uit Rio nam ik een pauze, maar na twee weken wilde ik weer de baan op. Ik heb blijkbaar nog steeds honger. Ik kijk nu per jaar of ik doorga. In 2017 hoop ik de US Open te winnen, die titel heb ik nog niet. Maar mijn oogkleppen zijn af, het laatste jaar was het alleen maar Rio, Rio, Rio. Er is nu ook weer ruimte om te genieten van andere leuke dingen.”

m52-coverDit is afkomstig uit de reeks ‘En toen was ik opeens in het nieuws’ uit Margriet 2016-52. Lees ook de andere interviews via Blendle. Je kunt editie 52 nabestellen via Tijdschrift365.nl.

Interviews: Bram de Graaf, Maaike Helmer, Annemarie van Looij, Ymke van Zwoll.
Fotografie: Marloes Bosch

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant