Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Nieuws

Relatietherapie: ‘Het is net alsof ik iets doe waarvoor ik me moet schamen’

relatie.jpg

Dat Thomas (59) nog steeds bij zijn ex woont, maakt Laura (52) al wantrouwend. Maar dat hij hun relatie tegenover haar verzwijgt helemáál.

‘Ik vind het moeilijk dat Thomas en ik nooit openlijk samen ergens heen kunnen. Het is net alsof ik iets doe waarvoor ik me moet schamen.’

De eerste ontmoeting

“Ik heb Thomas 
ontmoet via een datingsite. Hij heeft toen meteen eerlijk gezegd dat hij nog 
samenwoonde met zijn ex (ze zijn nooit getrouwd geweest), maar dat hij op zoek was naar eigen woonruimte 
omdat de relatie tussen hen al heel lang niets meer voorstelde. Ik heb toen wel 
gezegd dat hij eerst de relatie met zijn ex goed moest afsluiten voordat ik iets met hem wilde. Maar na contact per mail en later ook telefonisch zijn we 
elkaar toch gaan zien omdat het zo 
goed klikte tussen ons. 
Bij onze eerste ontmoeting sloeg de vonk al over. Ik wist dat dat zou 
gebeuren, want in onze gesprekken daarvoor was al duidelijk hoe vanzelfsprekend ons contact was. We raakten niet uitgepraat. We deelden dezelfde belangstelling en hadden dezelfde 
verwachtingen van een relatie. Ik vond hem slim en grappig. En ja, ook heel aantrekkelijk.

Afhankelijk van ex

Die eerste keer dat we elkaar zagen 
hebben we dus toch met elkaar gevrijd, terwijl ik me nog zo had voorgenomen dat ik dat niet zou doen. Sindsdien 
zien we elkaar geregeld, maar steeds min of meer stiekem. Althans, wat hem betreft. Hij heeft wel tegen zijn ex 
gezegd dat hij geen gevoelens meer voor haar heeft, dat het tussen hen 
eigenlijk een soort broer-zusrelatie is en dat hij andere woonruimte wil zoeken, maar niet dat hij iemand anders heeft leren kennen. Hij zegt dat zij heel afhankelijk is van hem en dat ze het verschrikkelijk vindt dat hij bij haar weggaat.

Zijn eigen huis uit

Dat hij verliefd op mij is zou het volgens hem nog veel moeilijker voor haar maken. Dat is ook de reden dat hij haar in het huis laat wonen en dat niet wil verkopen, terwijl het van hem is. Doordat hij haar nu voor niks in zijn huis laat wonen, kan hij het zich niet veroorloven om zelf iets anders te kopen en moet hij gaan huren.

In het geheim moeten afspreken

Maar veel erger vind ik dat wij nooit openlijk samen ergens heen kunnen, omdat hij altijd bang is iemand tegen te komen die hem kent en die aan haar vertelt dat hij met mij is. Ik vind dat moeilijk. Het is net alsof ik iets doe waarvoor ik me moet schamen. Of dat ik hem van haar afpak, terwijl hun relatie al over was voordat wij elkaar leerden kennen. Ik denk niet dat hij het op deze manier minder moeilijk maakt voor haar. Hij geeft haar zo juist hoop dat het wel weer goed komt. Vooral ook omdat hij nog heel veel voor haar doet en ze nog geregeld samen ergens heen gaan.”

Geen eigen woonruimte

“Het ligt allemaal wel iets genuanceerder. Mijn ex Marthe en ik zijn twee keer met de kinderen gaan eten. Toen onze zoon afstudeerde en voor de verjaardag van onze dochter. Die nam toen voor het eerst haar nieuwe vriend mee, dus dan ga je als moeder niet zeggen dat ik er niet bij ben omdat we uit elkaar gaan. Verder zijn we samen naar een feest van mijn bedrijf geweest. Ik kon daar moeilijk zonder haar heen. Inmiddels zijn de kinderen op de hoogte en zij hebben het er moeilijk mee, vooral vanwege het verdriet van hun moeder. We wonen nog samen, omdat ik nog geen eigen woonruimte heb. Ik ben druk aan het zoeken. Het leek Laura en mij geen goed idee om meteen bij haar te gaan wonen. Niet alleen omdat ik dat extra pijnlijk vind voor mijn ex, maar Laura wil zelf ook niet dat ik van de ene relatie in de andere stap.

Er geen punt achter kunnen zetten

Ik besef dat ik veel van Laura vraag. Zij is al een tijd alleen en verlangt ernaar om samen dingen te doen; naar de film, uit eten of op vakantie. Ik zou ook niets 
liever willen. Ik heb nog nooit voor 
iemand gevoeld wat ik voor haar voel. Maar ik ben dertig jaar samen geweest met mijn ex en zij is de moeder van mijn kinderen. We leven al heel lang naast 
elkaar, maar ze gaat me nog wel aan het hart en ik vind het verschrikkelijk om haar ontreddering te zien nu ik heb 
gezegd dat ik bij haar weg wil. Natuurlijk beseft zij nu ook dat we al jaren, eigenlijk sinds de kinderen uit huis zijn, niet meer veel delen met 
elkaar. Onze seksuele relatie heeft nooit veel voorgesteld, maar voor haar was het kennelijk wel goed.

Bang om kinderen te verliezen

Ik was ook niet echt ongelukkig. Wel had ik steeds vaker een gevoel van eenzaamheid of leegte, maar dan bedacht ik dat dat nergens 
op sloeg omdat we twee fantastische kinderen hebben en dat elke relatie 
op den duur minder spannend wordt. Maar ik ben wel op die datingsite gaan kijken, dus kennelijk miste ik toch iets. En toen ik Laura leerde kennen wist ik dat ik haar niet meer kon laten gaan. Omdat ik voor het eerst van mijn leven niet alleen verliefd ben, maar ook echt voel dat ik van haar hou en met haar 
oud wil worden. Ik begrijp heel goed 
dat zij het moeilijk vindt om mij niet te kunnen voorstellen aan haar kinderen, familie en vrienden. Maar ik kan mezelf niet veranderen en ik kan niet tegen Marthe zeggen dat ik van iemand anders hou. Ik ben bang mijn kinderen dan te verliezen en weet dat het voor Marthe 
de genadeslag is.”

De therapie

Het gebeurt geregeld dat mensen 
zich aanmelden voor therapie met een probleem waar ze niet uitkomen, omdat ze beiden andere belangen hebben. 
Ze hopen dan dat ik een soort magische oplossing bedenk waar ze zelf nog niet op waren gekomen. Maar meestal 
bestaan magische oplossingen niet.  Ook dit probleem van Laura en Thomas kun je niet via psychotherapie oplossen. Er is geen oplossing waarbij beiden zich goed voelen. Het enige wat ik kan doen, is hun gevoelens en de achtergronden van hun beider standpunten met hen verhelderen en hen helpen om dit ook duidelijk tegen elkaar te vertellen. Maar het blijft aan hen om daarna te beslissen wat te doen.

Oorzaak en aanleiding

Het is niet zo moeilijk om hen beiden te begrijpen. Het zijn aardige mensen die het goed bedoelen. Ik begrijp dat Laura zich stoort aan de geheimhouding. 
In ons gesprek realiseert ze zich dat ze zich bovendien schuldig voelt tegenover Marthe, ook al kent ze haar niet. Ze is dan misschien niet de oorzaak, maar zeker de aanleiding van Thomas’ 
beslissing om de relatie na dertig jaar te 
verbreken. Het feit dat Thomas nog bij Marthe woont en de tijd neemt om naar andere woonruimte te zoeken, maakt haar wantrouwig. Wil hij echt wel weg? De vriendin die ze in vertrouwen heeft genomen, heeft haar voorgehouden dat hij misschien niet echt van plan is om 
te vertrekken.

Verantwoordelijkheidsgevoel

Thomas lijkt oprecht in zijn gevoelens voor Laura, maar ik kan ook niet in 
iemands hoofd kijken. Je zou kunnen zeggen dat het te prijzen valt in hem dat hij zich verantwoordelijk voelt voor zijn ex-met wie hij zo lang samen is geweest. De vraag is echter of hij er goed aan doet om zijn relatie met Laura te verzwijgen. Natuurlijk heeft Marthe hem gevraagd of er een ander is, maar dat heeft hij ontkend. Ik weet niet of het moeilijker 
is als je partner bij je weggaat omdat hij niet meer bij je wil zijn, of omdat hij een andere relatie heeft. In elk geval is de mogelijkheid om te ontkennen dat de relatie over is groter als er schijnbaar geen doorslaggevende reden is om te scheiden. Immers: waarom nu en waarom niet nog eens proberen?

Liegen is erger

Natuurlijk 
is het krenkend en uitermate pijnlijk 
om je te realiseren dat een ander wordt verkozen boven jou. Maar het maakt wel veel duidelijk wat anders waarschijnlijk later toch wel uitkomt. Het feit dat je man tegen je liegt wordt door veel 
bedrogen partners bijna nog als pijnlijker ervaren dan dat hij verliefd werd 
op een ander. Kortom: ik weet het ook niet. Ze zullen zelf moeten beslissen wat het zwaarst weegt. Laura lijkt aan het eind van het gesprek te besluiten om Thomas niet te zien totdat hij definitief thuis weg is. 
Bij voorbaat bekent ze al dat ze niet weet of ze dat kan volhouden. Ik denk het eerlijk gezegd niet.

Tekst |  Annette Heffels
Beeld |Judith van den Hoek

De namen in deze tekst zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd.

Dit interview verscheen eerder in Margriet 2018-43. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

 

 

 

 

 

 

 

Ook interessant