Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Nieuws

Nog nooit verteld: ‘Ik zag in het geheim mijn eerste liefde terug’

komtie.png

Lisa was haar eerste, Italiaanse liefde nooit vergeten. Tijdens een geheime ontmoeting stond ze plotseling weer oog in oog met hem.

“Op een dag belde hij, zoals hij wel vaker deed. Altijd overdag, voorafgegaan door een sms’je, om te checken of ik alleen was. Hij stond als ‘Silvia’ in mijn mobiel, net zoals hij mijn nummer ongetwijfeld niet onder mijn eigen naam had opgeslagen. Hij belde en hij zei: ‘Ik ben volgend weekend in Amsterdam.’ Mijn hart sloeg ogenblikkelijk op hol, mijn handen werden vochtig. ‘Met mijn vrouw en een bevriend stel,’ vervolgde hij. ‘Maar ik wil je zien. Lukt dat?’ Natuurlijk zou dat lukken. Amsterdam was weliswaar anderhalf uur bij me vandaag, maar ik zou iets bedenken, zonder twijfel. De rest van de dag was ik van de kaart. Eindelijk zou ik hem weer zien, de man die nog altijd in mijn hoofd ronddwaalde. Die ik als mijn grote liefde zag, al had ik het zelf met hem uitgemaakt.

Negentien was ik, toen ik au-pair werd in Rome. Al snel ontmoette ik hem: Alessandro. Alleen zijn naam klonk al poëtisch. Ik werd tot over mijn oren verliefd, het was mijn eerste, echte relatie. We gingen zo in elkaar op dat ik alleen voor hem leefde. Maar na een jaar moest ik naar huis. Er wachtte een studentenkamer, een studie. Vastbesloten elkaar niet kwijt te raken, reisden we bijna maandelijks heen en weer, ik zette al mijn geld ervoor opzij. We zouden trouwen, kinderen krijgen en altijd samenblijven. Maar in het tweede jaar van mijn studie vervlakte mijn liefde. Ik ging uit met vriendinnen, genoot van het studentenleven in Nederland. Ik kreeg steeds meer twijfels over Alessandro. Zijn jaloezie beklemde me en een leven in Rome, ons toekomstplan, zag ik ook steeds minder zitten. Toen ik een keer met een ander zoende, wist ik: het is voorbij. Ik maakte het uit via de telefoon, een onbegrijpelijke actie na drie jaar samen. Hij was er kapot van, belde me nog maanden huilend op. Het brak mijn hart, maar ik hardde me: hij was een kalverliefde geweest, het was klaar. Tot hij me acht maanden later belde dat hij ging trouwen. Toen kwam de spijt. Spijt die altijd is gebleven. Al trouwde ook ik, zes jaar later, en kreeg ik twee kinderen met mijn man. Ook op hem was ik verliefd, maar niet zo alles verterend als op Alessandro. De liefde tussen mijn echtgenoot en mij was meer gebaseerd op maatjes zijn, op goed kunnen praten en op één lijn zitten, dan op de enorme passie die ik vroeger had gekend. Ik had het goed, kon mezelf zelfs gelukkig noemen. Toch was er altijd de gedachte: wat als ik het niet had uitgemaakt? Hoe zou mijn leven dan verlopen zijn?”

Lees het hele verhaal van Lisa in Margriet 31.

Ook interessant