Nieuws

Nog nooit verteld: ‘Ik wist dat mijn neef zelfmoord wilde plegen, maar heb niets gedaan’

nognooitverteld.png

Carolien heeft een hechte band met haar neef, die chronisch depressief is. Wanneer hij haar in vertrouwen vertelt dat hij weleens overweegt een einde aan zijn leven te maken, deelt ze dat, verward, níet met haar familie. Een paar weken later is hij dood.

“Drie jaar geleden vond er een afschuwelijke tragedie in onze familie plaats. Mijn neef Heico maakte een eind aan zijn leven. Hij worstelde al lange tijd met depressies en was al diverse malen opgenomen. Toch had niemand dit zien aan aankomen. Heico wekte de indruk dat hij ondanks alles hoop bleef houden, wilde vechten. Op goede dagen maakte hij plannen voor later. Ooit vader worden, dat was zijn droom; een kind zou hem een doel geven. Nee, niemand verwachtte dat hij eruit zou stappen.

Ook ik had het niet voor mogelijk gehouden, al had ik misschien beter moeten weten. Want met mij heeft Heico kort voor zijn dood over zijn destructieve gedachtes gesproken. Hij was die morgen energieker dan ik van hem gewend was – hij had zelf boodschappen gedaan en broodjes voor mij gemaakt – maar zijn toon was intens mismoedig. Hij bevestigde dat hij stabieler was; maar hij voelde zich een robot. ‘Ik ben zo moe van alles,’ zei hij. ‘Ik denk weleens: ik maak er een einde aan. Jij bent de enige met wie ik dit durf te delen.’ Ik was zó geraakt, dat ik weinig wist te zeggen. Van schrik praatte ik eroverheen. Ik beloofde over twee weken weer langs te komen, dan konden we er verder over praten. Hij mocht al zijn gevoelens bij mij neerleggen. In de tussentijd zou hij toch niets gek doen? ‘Nee joh,’ zei hij. ‘Ik ben hier al zo lang mee bezig. Je hoeft je echt niet opeens heel erg zorgen te maken. Ik zie je over twee weken, Carolientje.’

Het was de laatste keer dat ik hem sprak. Hij is gevonden door een goede vriend, hij was toen al drie dagen overleden. Ik was zó kapot van het nieuws, dat ik amper kon reageren. Ik was te lamgeslagen om te vertellen over mijn laatste gesprek met Heico. En ik was bang voor verwijten omdat ik niet aan de bel had getrokken. Mijn man is de enige die weet wat Heico tegen mij heeft gezegd. Wat voor zin heeft het om het verder te delen? We krijgen hem er niet mee terug. Soms ben ik boos op Heico. Waarom heeft hij mij in vertrouwen genomen, maar me geen kans gegeven om hem te helpen? Maar ik neem aan dat hij wanhopig was, echt niet anders kon. Anders doe je zoiets toch niet?

Het gemis is na drie jaar nog steeds niet gesleten. Mijn schuldgevoel evenmin. Er blijft een stemmetje in mijn hart dat zegt: ‘Als jij het anders had aangepakt, dan…’ Ik worstel nu al drie jaar met de gedachte: wat als ik het toen aan iemand had verteld? Zou mijn neef dan nog hebben geleefd?”

Ook interessant