Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Nieuws

Nog nooit verteld: ‘Ik vind het vreselijk dat mijn vader een nieuwe vriendin heeft’

nooitvt.png

Minou (42): ‘Ik vind het vreselijk dat mijn vader een nieuwe vriendin heeft’. Vorig jaar overleed de moeder van Minou aan uitgezaaide borstkanker. Vijf maanden later kreeg haar vader een nieuwe vriendin. Dit zorgt bij haar voor tegenstrijdige gevoelens.

“Ze zei het in een van onze laatste gesprekken. Zo broos was ze, zo mager. Er was bijna niets meer van haar over. Maar haar ogen, die stonden nog altijd helder. ‘Ik heb tegen je vader gezegd dat hij niet alleen mag blijven.’ Ze fluisterde, maar keek streng en lief tegelijk, zoals alleen zij dat kon. ‘Je moet hem daarin steunen,’ drukte ze me op het hart, ‘hij redt het niet alleen.’ Ik knikte gehoorzaam. Maar ik kon me niets bij die situatie voorstellen. Ik kon me sowieso nergens iets bij voorstellen. De wereld was gekrompen tot een ziekenhuiskamer, waar zij in bed lag. De artsen hadden voorspeld dat ze er allang niet meer zou zijn, maar ze leefde nog en het wilde er bij mij niet in dat dit ooit anders zou worden. Vier dagen later overleed ze, toen ik net even thuis was om bij te slapen.”

Herinneringen delen
“Mijn moeder en ik hebben altijd een sterke band gehad. Ik ben enig kind, en wij waren twee handen op één buik. Ik deelde alles met haar, ze was mijn beste vriendin. Met mijn vader is het altijd anders geweest. Hij was het die met mij over school, over mijn toekomst sprak. Die mijn band plakte als die lek was. Ook fijn, onmisbaar, maar minder diepgaand. Hij sprak nooit gemakkelijk over emoties. Toen mijn moeder stierf, heb ik hem voor het eerst zien huilen. In alle maanden na de diagnose – borstkanker, in een vergevorderd stadium, te ver om nog iets te doen of om nog hoop te hebben – was hij verstard geweest. In het begin had hij er niet eens over willen praten. Al snel ging mijn moeder zó achteruit, dat hij niet langer kon doen alsof er niets aan de hand was. Maar ik vraag me af of hij haar echt heeft kunnen steunen. Zij zei van wel, maar wanneer ik hem zwijgend aan haar ziekbed zag, kon ik hem soms wel slaan. Ik hoop dat hij haar heeft bedankt voor het feit dat ze zo’n fantastische echtgenote voor hem is geweest. Want dat was ze, ze stond altijd achter hem en was zó zorgzaam.
Zijn tranen raakten me, ik hoopte dat we elkaar konden vinden in ons verdriet. Dat we dichter bij elkaar zouden komen door het verlies dat we deelden. De toenadering tussen ons heeft precies een week geduurd, tot aan de begrafenis. Die hebben we samen zo mooi mogelijk geregeld. En hoe verdrietig ook, het was de fijnste week die ik met hem heb doorgemaakt. Samen werken aan een eerbetoon voor mijn moeder, foto’s bekijken, herinneringen ophalen tot diep in de nacht. Maar na de begrafenis sloot hij zich weer voor me af. Hij stortte zich op zijn vrijwilligerswerk en thuis keek hij eindeloos tv. Helpen met het uitzoeken van haar spullen wilde hij niet. Of het te pijnlijk was of dat hij er onverschillig tegenover stond, kon ik niet peilen. Feit is dat hij mij de vrije hand gaf en erop aandrong dat ik alles zo snel mogelijk weghaalde. Alsof hij de herinnering aan haar uit zijn leven wilde snijden.”

 

Lees het hele verhaal van Minou in Margriet 33

Ook interessant