Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Nieuws

Nog nooit verteld: ‘Ik hield mijn leven lang van een ander’

nognooitverteld222.png

Vijfenzestig jaar geleden werd Martien (81), zonder het te beseffen, verliefd op de verloofde van haar nicht. Lang wachtte ze tot haar grote liefde langs zou komen, tot ze ontdekte dat ze hem allang gevonden had.

“Zestien was ik, een verlegen, streng opgevoed meisje uit Groningen, de middelste van vijf kinderen. Naar jongens keek ik nog niet, liever besteedde ik aandacht aan mijn vriendinnen. En aan mijn nicht Joke, met wie ik hecht was, we zaten samen in de laatste klas van de huishoudschool. Zij had meer op met jongen, was ook wat ouder, en vertelde me giechelend over hem. Over Henk, twintig, die in een ander dorp woonde. Ze had hem ontmoet bij een sportwedstrijd en was meteen onder de indruk geweest. Hij had haar ook in de gaten en was na afloop naar haar toegekomen. Met hem afspreken, dat mocht niet zomaar, maar ik zou haar dekken. Die zomer wist ze hem gemiddeld eens per week te ontmoeten. Nieuwsgierig luisterde ik naar haar verhalen. Over de gesprekken die ze voerden. Over die keer dat hij haar hand pakte en met haar vingers speelde. Over hun zoenen. Hoe het dan fladderde in haar buik.

Hoewel ik gefascineerd had geluisterd naar Joke’s verhalen, had ik nooit iets begrepen van dat ‘fladderen.’ En kussen, dat leek me vies. Alles veranderde toen ik Henk ontmoette, toen hij als Joke’s verloofde kwam eten. Bij mij begon het er ook van te fladderen. Ik begreep Joke opeens. Verliefdheid moest toch wel iets heel bijzonders zijn, dacht ik; ik kon opeens niet wachten tot het mij ook overkwam.

Het was op een zondag, zij waren bij ons, Henk hielp in de tuin. Plotseling draaide Henk zich om en lachte naar me. Het was alsof ik aan de grond werd genageld. Mijn lijf trilde van top tot en teen en ik dacht: nu weet ik het. Eindelijk. Nu weet ik waarom ik altijd afstand heb gevoeld tussen mij en mannen. Mijn hart is al bezet. Door Henk. Maar het is geen moment bij me opgekomen om iets met dit gevoel te doen. Ik zou nooit het initiatief nemen en hij ook niet. Tegenwoordig denken mensen dat het leven maakbaar is, ze streven naar het ultieme geluk, wie ze daar ook mee beschadigen. Toen was het nog anders. Voor míj was het anders. Ik accepteerde de dingen hoe ze waren. Het was genoeg om te weten dat hij bestond.”

M12%20Cover_72dpi

Lees het hele verhaal in Margriet 12. Bestel dit nummer via Tijdschrift365.nl.

Ook interessant