Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Nieuws

Nog nooit verteld: ‘Ik heb geprobeerd mijn baby wat aan te doen’

nognooitverteldsandraklein.png

Sandra (61) heeft twee volwassen kinderen, van wie ze altijd zielsveel heeft gehouden. Maar toen haar oudste een paar maanden oud was, werd alles haar even te veel. Toen deed ze iets wat ze nog altijd niet begrijpt en waar ze vreselijk veel spijt van heeft.

Sandra: “Ik had dolgraag een kindje gewild, dat was al heel lang mijn grote wens. Toen Max er was, mijn mooie, gezonde zoon, voelde ik me de koning te rijk. Toen ik weer moest gaan werken, vond ik dat zwaar; het had z’n weerslag op mijn lichaam, waardoor de productie van mijn moedermelk terugliep. Doordat Max niet voldoende binnen kreeg, ging hij erg veel huilen. Door zijn gehuil ging ik me steeds ellendiger voelen. Ik voelde me falen als moeder, wist zeker dat ik iets fout deed. Maar wat?

Het putte me zo uit dat ik op een dag iets vreselijks heb gedaan. Het was zondagmiddag, onze kamer zat vol bezoek. Ze wilden in de kinderkamer kijken, waar Max net lag te slapen. Ze stormden gewoon naar binnen. Max werd wakker en prompt begon hij te huilen. In de hoop dat hij weer in zou dutten, liep ik mee naar de woonkamer. Maar het enige wat ik hoorde was Max. Ik ging terug naar de kamer van mijn zoontje. Opnieuw voelde ik me falen, voor de zoveelste keer. Ik kon maar één ding denken: dit moet stoppen, ik wil rust. Rust, rust. In een soort trance liep ik naar het wiegje, pakte een kussentje en drukte dat zacht op het hoofdje van Max. Het huilen werd zachter. En verdween bijna helemaal. En toen, alsof ik plotseling weer tot mezelf kwam, trok ik het kussentje weg. Mijn hart ging als een razende tekeer, ik was zo geschrokken. Toch wist ik mijn lieve schat te troosten.

Meteen daarna heb ik besloten om hulp te zoeken. Ik kwam bij een homeopathisch arts die me medicijnen gaf. Hoewel ik me schuldig voelde omdat ik stopte met borstvoeding, wist ik dat het beter was. Hierna klom ik langzaamaan uit het dal en is alles gelukkig helemaal goed gekomen.

Ik ben zó ontzettend dankbaar dat er een onzichtbare hand was die mij heeft begeleid om mijn domme wandaad níet door te zetten. Het was op het nippertje. En dat terwijl ik zo ontzettend veel van mijn zoon hield. Ik wilde het zó graag goed doen; en bijna deed ik toch het slechtst denkbare.”

De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd.

Ook interessant