Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Nieuws

Nog nooit verteld: ‘Ik heb een bijna-doodervaring gehad’

nnvdood1.png

Meike (39) is niet bang om te sterven. Sterker nog, soms verlangt ze ernaar. Dat komt doordat ze een bijna-doodervaring heeft gehad. Het heeft haar lange tijd gekost om daar open over te zijn.

“Toen ik bijkwam, schijn ik te hebben gehuild. Zelfs herinner ik me daar niets van. Ook niet van het ongeluk of de ambulancerit met loeiende sirenes, 
terwijl ik toen nog wel kon praten. 
‘Bel mijn man, de kinderen moeten 
van school worden gehaald,’ schijn ik te hebben gezegd. Toen zakte ik weg. 
Er volgden een operatie en intens 
spannende dagen, waarin ik op het randje van de dood zweefde.
Mijn gezin en het ziekenhuispersoneel dachten dat de tranen kwamen van de schrik. Ik mocht dan hebben gehuild, mijn man en kinderen waren heel blij. Ik was er weer, ik was er nóg; nu was er weer hoop. Dat ik diezelfde opluchting niet meteen voelde, vond niemand vreemd.
 Toen nog niet.
Het was alsof er een glazen wand stond tussen hen en mij. Het enige wat ik voelde was heimwee. 
En spijt, dat ik wakker was geworden; vermengd met hevig schuldgevoel, omdat ik dit zo ervoer.

Ik begreep er toen nog niets van. Ik wist alleen dat ik ergens gedurende 
die dagen, waarschijnlijk toen de artsen voor mijn leven vochten, iets unieks had meegemaakt. Het was vooral het gevoel van compleet-zijn dat me bijstond. Ik was ergens geweest waar geen vragen meer bestonden. Geen verlangen, geen pijn, geen verdriet. Alleen maar een intens gevoel van tevredenheid. Ik had geen idee wat me was overkomen, maar ergens was ik ervan overtuigd dat ik in het hiernamaals was geweest – al was dat iets waar ik tot op dat moment niet in had geloofd. De artsen vertelden dat het er tijdens de operatie inderdaad even op had geleken dat ze me kwijt waren.

Maanden ben ik in de war geweest. Mijn revalidatieproces ging langzaam; ik was somber en 
ongemotiveerd, tot onbegrip van iedereen. Het liefst lag ik in bed, met mijn ogen dicht, weg te dromen. Tot ik ging googelen. Wat heb ik gehuild toen ik las over bijna-doodervaringen van anderen. Het was zó herkenbaar. Niet alleen wat ik had gevoeld en gezien, maar ook de heimwee. Door er veel over te lezen, begon ik mezelf als geluksvogel te zien. We leven in een maatschappij waarin we streven naar maakbaar geluk, proberen alles onder controle te houden. Veel mensen zijn bang voor de dood. Ik niet meer. Helemaal niet. Ik weet nu dat dit leven maar een soort generale repetitie is. Ons staat nog iets veel beters te 
wachten. Dat heeft me ontzettend veel rust gebracht. Hoewel de heimwee nog altijd sluimert, heb ik mij erbij neergelegd dat mijn leven op aarde nog niet voorbij is. Ik weet dat er een hogere bedoeling is, ik heb kennelijk nog taken te volbrengen. Soms vallen die me zwaar, maar meestal ben ik heel gelukkig en voel ik mij gezegend met wat ik heb meegemaakt.

Ik ervaar mijn bijna-doodervaring als een groot cadeau. Ik ben van plan om alles uit het leven hier op aarde te halen wat erin zit. Maar als het voorbij is, is dat ook niet erg. Dan ga ik terug naar 
de plek waar alles klopt.”


M23 CoverV2Het volledige verhaal van Meike lezen?

Wil je het volledige verhaal van Meike lezen? Margriet 23 is vanaf vrijdag 29 mei verkrijgbaar in de winkel of bestel online via Tijdschrift365.nl.
 

Ook interessant