Nieuws

Nog nooit verteld: ‘Ik heb een angststoornis’

nnv33.png

Auteur Josha Zwaan (51) kampt al 25 jaar met angstklachten. 
Ze was een meester in het verbergen van haar psychische 
problemen. Nu besluit ze om deze kant van zichzelf niet 
langer te verstoppen. 

“Ik weet dat ik een stevig imago heb. Ik straal uit dat het goed met mij gaat en dat ik alles aankan. Niemand heeft ooit geweten hoeveel moeite het mij kostte om dit ‘geslaagde’ leven te leiden. Zo is mijn hele leven, ondanks dat ik prima lijk te functioneren, een verborgen worsteling geweest. Want ik verstopte het, wilde mijn kwetsbare kant niet tonen. En ik schaamde me. Zeker toen ik antidepressiva ging slikken.

Als kind trok ik mij het wereldleed al aan. Op mijn vierde wist ik: als ik een miljoen zou winnen, zou dat naar de zending gaan. Mijn moeder was heel vaak ziek en koos mij als haar steun en toeverlaat. Dat is zwaar voor een kind. Rond mijn vijfentwintigste, toen ik zelf moeder werd, begonnen mijn angstaanvallen. Daarbij is het alsof mijn borst in brand staat, ik ga zweten en ben heel bang om flauw te vallen. Ik werd, en bleef ook later, een overbezorgde moeder. Daar zat ik vooral mezelf mee dwars: ik liet mijn kinderen wel gaan als ze iets wilden ondernemen, maar zat continu in de stress, zag de ergste rampspoed zich voor mijn ogen voltrekken. Ik werd ook bang voor reizen. Autorijden, dat durfde ik niet meer. Met de metro, de tram gaan: idem dito. Wanneer het perron volstroomde, vluchtte ik naar buiten. In de trein reisde ik eerste klas, daar was het rustiger, en alleen buiten de spits. Liften, die vermeed ik sowieso, in de trein durfde ik de wc niet op slot te doen. Opgesloten zitten, verdrukt worden, stikken: dat was mijn grootste angst. Natuurlijk probeerde ik iets aan mijn klachten te doen. Ik heb me suf getherapied. Eindeloos over mijn jeugd gepraat. Medicatie, dat wilde ik niet. Ook daar was ik angstig voor.

Toen een van mijn zonen erg ziek werd, een paar jaar geleden, kwam het er toch van. Een dergelijke situatie zou voor iedereen zwaar zijn; en iedereen zou daar op zijn eigen manier klachten van krijgen. Toen ik me betrapte op de ‘geruststellende’ dagdroom dat als ik kanker zou krijgen, ik in het ziekenhuis zou komen te liggen en níéts meer zou hoeven, wist ik dat het echt mis was. Een geweldige psychiater overtuigde me ervan dat het de moeite waard was te proberen of ik baat zou hebben bij een antidepressivum. Ik gaf toe, maar het voelde als een enorme nederlaag. Ik had zó mijn best gedaan, maar ik had verloren van mezelf. Nu denk ik: ik had dit dertig jaar eerder moeten doen. Het is niet zo dat nu altijd alles soepel loopt, maar als ik wakker word, begin ik de dag niet langer op min tien, maar op nul. Het zorgt voor een basis. Andere dingen die goed voor mij zijn – meditatie, yoga, hardlopen, tuinieren, goed voor mezelf zorgen – gaan me makkelijker af. Dat maakt me sterker.

Maar het blijft lastig, mensen – ook ik, nog steeds, ook nu – zijn bang voor een stempel. Toch hoop ik dat er een dag komt dat psychische problemen net 
zo normaal en geaccepteerd zullen zijn als bijvoorbeeld suikerziekte.”

 

M22 CoverV3.inddHet volledige verhaal van Josha lezen?
Wil je het volledige verhaal van Josha lezen? Margriet 22 is vanaf vrijdag 22 mei verkrijgbaar in de winkel of bestel online via Tijdschrift365.nl.

Ook interessant