Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Nieuws

Nog nooit verteld: ‘Ik deed een zelfmoordpoging tijdens mijn postnatale depressie’

hk4.png

Daphne (43) draagt een geheim met zich mee waar haar man, dochter en adoptieouders niets van weten. Tijdens haar postnatale depressie, acht jaar geleden, deed ze een poging om zich van het leven te benemen. 

‘Die bewuste vrijdagavond keek ik, voordat ik mijn wagen startte, nog een tijdje door het autoraampje naar ons huis. Ik zag mijn man in de keuken staan, hij hield onze dochter op zijn arm. Hij roerde in de pan soep die ik die eerder middag gemaakt had. Ik zag dat hij tegen ons meisje praatte, en vrolijk naar haar lachte. Ik keek een paar minuten. Toen draaide ik de sleutel om in het contactslot en reed weg. Naar het hotel, dat ik eerder die week geboekt had.

De kamer was anoniem, zoals alle hotelkamers. Het was exact de goede plek: mezelf was ik toch al kwijt en hier was niets dat nog een poging deed me aan mijn vertrouwde leven te herinneren. Ik pakte mijn tas uit en legde alle medicijnen die ik had meegenomen op het nachtkastje. Het was een flinke verzameling van van alles en nog wat. Pijnstillers, maar vooral kalmerings- en slaaptabletten. Een stuk of veertig, vijftig. Toen ging ik op bed liggen, knipte het lampje uit. Mijn hoofd was leeg. Er was geen schuldgevoel, geen verdriet. Alleen maar leegte. Zo moet ik zijn ingeslapen.

Zo gevoelloos als ik toen te werk ging, zo emotioneel word ik als ik er nu aan terugdenk. Ik snap niet dat ik het heb kunnen doen, dat ik zover heen was dat ik al mijn verantwoordelijkheden, alle mensen om mij heen die van mij hielden, en bovenal mijn kind, mijn eigen kind dat mij zo nodig had, me koud lieten. Maar dat is wat depressie met je kan doen. Alles vervaagt en verkilt erdoor.’

Lees het hele verhaal van Daphne in Margriet 42. 

Ook interessant