Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Nieuws

Nog nooit verteld: ‘Dat ik tienermoeder werd, was geen ongelukje’

preg.png

Nanda was nog maar net zeventien toen ze moeder werd. Dit was niet hoe haar ouders het zich hadden voorgesteld. Nu haar dochter zelf aan het puberen is, heeft Nanda haar de waarheid verteld over haar komst.

“Net zestien was ik, en ontzettend verliefd. Mijn vriend was drie jaar ouder. Hij werkte, en woonde al op zichzelf. Hoewel mijn ouders me eigenlijk nog te jong vonden, stonden ze na een paar maanden toch toe dat ik geregeld een heel weekend bij hem sliep. ‘Je slikt de pil toch wel trouw, hè,’ vroeg mijn moeder soms. ‘Ja-ha,’ antwoordde ik dan, ‘ik ben toch niet gek.’ Ik had thuis een strip en in de badkamer van mijn vriend lag er ook een. Zowel mijn moeder als mijn vriend schrok ontzettend toen ik ze, op hetzelfde moment, ik had er al mijn moed voor nodig, bedremmeld vertelde dat ik zwanger was. Al ruim vierenhalve maand. Na de schrik kwam bij beiden de boosheid. Hoe kon dit, en vooral: waarom had ik het niet eerder gezegd? Nu was het immers te laat om nog een abortus te overwegen! Ik herinner me de heftigheid van dat moment. De tranen, de paniek. Ikzelf deed ook niets anders dan huilen. Ik had het niet geweten, zei ik, ik was gewoon ongesteld geworden. En ik had niets aan mijn lichaam gemerkt. Pas nu mijn buik dikker werd, was er een belletje gaan rinkelen. Ja, natuurlijk vond ik het vreselijk, benadrukte ik veelvuldig. Dit was nooit de bedoeling geweest. Maar het wás zo. Wat nu?”

Grootse plannen
“De emoties van mijn moeder waren nog niets vergeleken bij die van mijn vader. Ik zat op het vwo, hij had grootste plannen voor mij. Tienermoeder worden was het laatste wat hij voor zijn oudste dochter wenste. Maar het was niet anders, ik zou het kind krijgen. En houden. Ze besloten dat ik koste wat kost mijn middelbare school moest afmaken, mijn moeder zou wel bijspringen. Toen de baby kwam, woonde ik al bij mijn vriend. De zolder van zijn kleine woning was omgetoverd tot paarse kinderkamer, al voor mijn bevalling stond hij vol met knuffel en cadeautjes van iedereen – familie, klasgenoten, zelfs van leraren – die ondanks alles achter me stonden. Toen ik Mara in mijn armen hield, was ik op slag verliefd. En niet alleen ik, ook mijn moeder. Ik zie nog de tranen in haar ogen. ‘Nu ben ik oma,’ zei ze trots, terwijl ze de periode ervoor nog moest rillen bij dat idee.
Ik ben haar en mijn vader heel dankbaar voor hun onvoorwaardelijke steun. Want natuurlijk viel het niet mee. Terwijl mijn vriendinnen uitgingen en na school in het winkelcentrum of zwembad rondhingen, zat ik thuis met een baby. De gebroken nachten kon ik prima aan, daarbij was het een voordeel om zo jong te zijn, maar de verantwoordelijkheid viel me zwaar. Aan mijn vriend had ik weinig. Hoewel hij in de maanden voor de bevalling gewend leek aan het idee dat we een kind zouden krijgen, en zich er zelfs op verheugde, was de lol er voor hem al
snel af. ’s Nachts draaide hij zich zuchtend om als Mara huilde, in het weekend ging hij op stap met zijn vrienden. Hoewel mijn ouders wilden dat ik de grootste zorg zelf droeg, waren zij er wél voor me, droogden ze mijn tranen als ik het even niet meer zag zitten. Elke ochtend zat mijn moeder klaar om Mara op te vangen als ik naar school ging. Als ik terugkwam, gingen we samen met haar wandelen; mijn vriendinnen vonden dat wel één keer interessant, maar zodra ze merkten dat het jongens afschrok, waren ze weg.”

Lees het hele verhaal van Nanda in Margriet 30. 

Ook interessant