Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Nieuws

‘Mijn moederhart schreeuwde. Het voelde alsof ík daar lag’

at-the-airport.jpg

Simone: “‘Mama, die negen beschermengelen heb jij toch ook wel gezien? Met grote witte vleugels. Ze vingen mij op, maar pas op het allerlaatste moment voordat ik op de grond viel. Waarom vingen ze me niet eerder op?’

Daar lag hij

Dit waren mijn zoontjes woorden… Op 20 mei 2010 vlogen we met hem en zijn tweelingzusje naar Egypte. Vier jaar oud waren ze toen. Twee weken zouden we genieten van de zon in een heerlijk resort. Na een goede vlucht landden we op een platvorm, waar een trap werd aangesloten zodat we het vliegtuig konden verlaten. Wij stapten als een van de eersten uit, maar zagen niet dat de rechterkant van de trap niet goed was aangeschoven. Ik nam met mijn zoon een stap en voelde direct hoe zijn handje uit de mijne schoot. Daarna zag ik hem door het enorme gat bijna zes meter naar beneden vliegen. Ik trok een sprint via de trap naar beneden en daar lag hij.

Wonder

Mijn moederhart schreeuwde. Een onmenselijke pijn schoot door me heen, alsof ik zelf het leven verliet. Onderweg naar het ziekenhuis overheersten angst en paniek. Mijn kind bleek een barst in zijn schedel te hebben en een bloedprop in zijn hoofd. Onder een spierwit laken zag ik hem liggen, vast aan allerlei draden, monitors, toeters en bellen. Zijn tweelingzus zat uren naast zijn bed. Niet te beschrijven wat er in háár hoofdje omging. Na enkele dagen intensive care mochten we het ziekenhuis verlaten en wachtten op goedkeuring van de artsen in Nederland om terug naar huis te vliegen. Die terugvlucht was een hel. Hij was zo benauwd en de druk in zijn hoofd was verschrikkelijk. Maar wat een wonder dat mijn kind nog leefde, dat hij nog kon lopen, alles kon bewegen en het belangrijkst van alles: dat hij geen hersenletsel had opgelopen.

Nog geen tijd

Nu, vijf jaar later, zien we een goedlachse, sociale, sportieve jongen en denken we: het was je tijd nog niet…

“Nee lieve schat,” antwoordde ik destijds op zijn vraag, “ik heb de beschermengelen niet gezien, die waren er speciaal voor jou. Maar als je ze tegenkomt in je dromen, wil je ze dan met alle liefde die ik in me heb bedanken?”

Deukjes

Nog dagelijks voel ik in mijn hart de pijn om wat ik zag en hoe fout het had kunnen gaan. Die gevoelens probeer ik zo veel mogelijk voor mezelf te houden. Uiteindelijk wordt pijn minder scherp, weet ik, en leer je omgaan met de ‘deukjes’ die je hebt opgelopen. Maar dat kan láng duren, heb ik al eens ondervonden. En dat is niet erg. Zolang ik dagelijks maar kan genieten van de knuffels van mijn – inmiddels – dríé gezonde kinderen.”

Ook interessant