Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Nieuws

Monique’s moeder heeft alzheimer: “Ze zit op haar 58ste al tussen bejaarden” 

monique-heijink-en-moeder.jpg

De moeder (58) van Monique (30) kreeg op haar 49ste alzheimer. “Wij dachten eerst dat we de ziekte zouden overwinnen, maar dat kan niet. Het komt steeds dichterbij, je verliest de grip.”

“Mijn broers, zussen en ik hadden het eerst niet zo in de gaten dat er iets met mama aan de hand was. We waren nog jong. In het weekend waren we – alle vijf de kinderen – veel thuis en twee van ook nog mét aanhang. Mijn moeder kon heel slecht met die drukte omgaan. Dat bleek achteraf door haar ziekte te komen.”

Ze vergat waar ze de auto had geparkeerd

“Het was mijn vader die het opviel dat mijn moeder zich anders ging gedragen. Als ze boodschappen ging doen vergat ze bijvoorbeeld waar ze de auto geparkeerd had. Daarentegen wist ze wel het mobiele telefoonnummer van mijn vader uit haar hoofd, dat zat er zo ingeprent. Door de diagnose alzheimer kunnen we haar beter begrijpen,” zo vertelt Monique.

Tussen de opa’s en oma’s

“Ons hele gezin mantelzorgt. Mijn vader, hij is wat ouder, en ik doen het meest. Mijn moeder heeft een PGB (persoonsgebonden budget, red.). Ik werk buitenshuis parttime; ik vind het prettig dat ik iets voor mezelf heb. “Mijn vader kan iets voor zichzelf doen, als mijn moeder naar de dagopvang is.” Die opvang is een psychogeriatrie en dagbesteding-afdeling in een bejaardentehuis in de buurt.

Op haar 58ste tussen de bejaarden

“Er is voor mijn moeder in de omgeving niets dat aansluit bij haar leeftijd. Voor ons is het prettig dat ze naar de dagopvang in het bejaardentehuis gaat. Wij accepteren nu dat ze achter gesloten deuren zit, het werd te gevaarlijk. Aan de andere kant is het jammer dat ze met haar 58 jaar tussen de opa’s en oma’s zit. Ik wil benadrukken dat ze het daar heel goed heeft. Maar het is voor ons confronterend. Het zou dragelijker zijn geweest als ze daar een huiskamer zou hebben met mensen van haar leeftijd. Activiteiten doen gaat niet meer, daarvoor is de ziekte te ver gevorderd. We hebben handcontact, luisteren naar muziek en gaan met haar wandelen. Het doen van een spelletje kun je niet meer van haar verwachten, dat is allemaal geweest.”

Laatste verjaardag thuis?

“Hoe het voor mij als dochter is? Je leert ermee omgaan. Het besef wordt steeds groter. Mijn moeder was onlangs jarig en dat hebben we thuis gevierd. Ik vraag me dan af: ‘was dit haar laatste verjaardag thuis?’ Het zorgen voor mijn moeder is niet van de een op de andere dag intensief geworden; wel verleg je je grenzen. Waar het eerst ging om wassen en naar bed brengen, is het nu ook wakker maken. Steeds komt er meer bij. Wij kunnen het niet loslaten.”

Deze ziekte overwinnen? Dat kan niet

“Aan het begin van haar ziekte zei mijn moeder: ‘ik wil niet dat jullie eronder lijden’. Wanneer het één van ons niet meer lukt om de zorg te dragen voor onze moeder, dan kunnen we dat gelukkig met elkaar bespreken en dat is belangrijk. Onze instelling is niet: dit overkomt ons en hier gaan we mee door tot het einde. Het houdt een keer op, als het niet meer lukt. Zo zei mijn vader onlangs: ‘als ik val met de fiets en ik breek mijn been, dan kan mam niet meer thuis wonen’. Het is een geruststelling dat ze ingeschreven staat bij de instelling waar ze nu naartoe gaat voor de dagopvang. Als het thuis niet meer gaat, kan ze daar gaan wonen,” vertelt Monique.

“Wij dachten eerst dat we de ziekte zouden overwinnen, maar dat kan niet. Het komt steeds dichterbij, je verliest de grip. We zien de toekomst positief. Maar we hadden het er wel laatst over met elkaar: we durven niet te denken over hoe het er volgend jaar uit zal zien.”

Monique Heijink en moeder

Monique met haar moeder. De grote foto bovenaan en deze foto zijn anderhalf tot twee jaar geleden gemaakt.

Tips voor andere mantelzorgers

Op de vraag of ze nog tips heeft voor andere mantelzorgers, antwoordt Monique: “Iedereen doet het anders. Je gaat de strijd aan met de ziekte. Je hoort vaak dat mensen overbelast raken. Ik vind dat het goed is wanneer je het zorgen nog met je hart doet en je er voldoening uithaalt. En het is belangrijk dat je goed voor jezelf zorgt. Want als je goed voor jezelf zorgt, kun je ook goed voor een ander zorgen. Dus blijf niet door bikkelen als het niet meer gaat. Mocht mij dat gebeuren, dan wil ik ook dat een ander tegen mij zegt: ‘Monique, dit gaat zo niet meer’.”

2bike4alzheimer

Alzheimer Nederland houdt op 22 en 23 september de estafette fietstocht 2bike4alzheimer waarbij deelnemende teams al fietsend geld inzamelen voor wetenschappelijk onderzoek naar alzheimer.

Ook Monique fietst mee, samen met zes familieleden en vrienden: “Ik vind het heel fijn om geld in te zamelen voor onderzoek, zodat anderen de ziekte bespaard zal blijven. De ziekte houdt mijn moeder in haar greep. Door te fietsen kan ik wat meer doen; ik haal er voldoening uit. Ik ben nu volop aan het trainen. Zo ben ik twee keer in de week in de sportschool te vinden waar ik krachtoefeningen doe en fiets. De rest van het team is ook fanatiek aan het fietsen geslagen.”

Kijk hier voor meer informatie over 2bike4alzheimer.

Foto | Privéfoto’s

Ook interessant om te lezen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant