Nieuws

‘Liever geen eierstokken en borsten dan altijd die onzekerheid’

0012.jpg

Anke van den IJssel (44) is drager van het gen BRCA2. Ook haar zus Ruth (47) en moeder zijn met dit gen belast.

“Het enige positieve was dat we in hetzelfde schuitje zaten.”

Slecht nieuws

“Doordat mijn moeder al op haar 37ste borstkanker kreeg, ondergingen mijn zus en ik vanaf ons 
twintigste jaarlijks borstonderzoeken. Gelukkig overleefde mama het, maar altijd had ik weer die spanning voor de uitslag. Jaren later stelde de 
dokter van mijn zus Ruth een genetisch onderzoek voor. Onze tantes en oma hadden nooit borstkanker gekregen, een erfelijke variant leek dus 
onwaarschijnlijk. Het kwam hard aan toen mama haar uitslag kreeg: drager van het gen BRCA2. Ruth en ik moesten ons ook laten testen. Een maand later zijn we met z’n tweetjes voor de uitslagen gegaan: slecht nieuws. Het enige positieve was dat we in hetzelfde schuitje zaten.

Vroeg in de overgang

Voor mij was het vrij snel duidelijk: weg met die 
eierstokken en borsten. Ik was niet van plan te leven met angst, met tweejaarlijkse testen en 
mammografieën. Die onzekerheid kon ik niet aan. Ik had gezonde jongens, mijn gezin was compleet. De operatie zelf ging maar om drie incisies, alleen had ik de effecten ruimschoots onderschat. Op mijn 39ste kwam ik in de overgang. Ik kende mezelf niet meer terug. Stemmingswisselingen alsof ik een puber was en ik vergat van alles.

Borstoperatie

De operatie om mijn borsten te verwijderen viel dan weer alles mee. Daar zag ik erg tegenop, mijn ‘vrouwelijkheid’ ging onder het mes. Gelukkig werd ik in dit traject goed begeleid. Toen de dokter zei: ‘Daar 
kan ik wel aan A-cupje van maken’, koos ik resoluut voor implantaten. Ik heb nu ‘mooie stevige jongens’ die ervoor zorgen dat ik me niet minder vrouw voel.

Dankbaar

Mijn zus Ruth kiest ervoor haar 
borsten niet te laten verwijderen. Natuurlijk ben 
ik bezorgd. Ik vrees voor dat ene telefoontje met slecht nieuws, dat hopelijk nooit komt. Ik vind: 
je hebt kanker of niet, een beetje kanker bestaat niet. Dus al probeert Ruth het zo tijdig mogelijk te ontdekken, ze loopt risico. Dat stuitte in het begin bij mij op onbegrip: ‘Jij wilde toch die bloedtest doen, en nu pak je niet door?!’ Aan de andere kant ben ik zó dankbaar. Want door de doortastendheid van Ruth en haar huisarts is voor mij het gevaar op borst -en eierstokkanker geweken.”

Tekst | Eva van Dorst en Ymke van Zwoll
Beeld |Esmee Franken
Visagie | Astrid Timmer
Styling| Inge Holkenborg

Dit interview verscheen eerder in Margriet 2018-42. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

 

 

 

 

 

 

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant