Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Nieuws

‘Ik keek naar andere moeders en deed dan wat zij deden, alleen voelde ik er niets bij’

ik-keek-naar-andere-moeders.jpg

Coby: “Zo klein als ik was, voelde ik dat mijn vader een hekel aan mij had. Niet aan mijn broers en niet aan mijn zussen, maar wel aan mij.

Nooit een kus

En ik wist niet waarom. Ik kreeg nooit een kus of knuffel. Op mijn verjaardag feliciteerde hij mij niet. Kwam ik hem buitenshuis tegen, dan zwaaide hij niet terug. En nooit keek hij naar mijn rapport. Het was alsof ik niet bestond. Ik mocht er niet zijn. Behalve als hij mij kon treiteren en bang maken. Met dode ratten op de boerderij, bijvoorbeeld, en door mij op een paard te dwingen en het dier vervolgens in galop te jagen. Mijn vader was geen vader voor mij. Toen hij overleed, heb ik gelachen. Ik moest zó hard lachen, dat ik bang was dat anderen het zouden horen. Zij huilden, waren verdrietig, maar ik voelde me vrolijker dan ooit. Niet beseffend dat ik nog lang niet van hem af zou zijn.

Stem van mijn vader

Na zijn dood kreeg ik namelijk last van angsten. En van een stem in mijn hoofd die alsmaar vertelde wat ik moest doen. Ik besefte toen nog niet dat het de stem van mijn vader was en twijfelde geregeld aan mijn verstand. Maar veel erger nog vond ik dat ik niets meer voelde. Zelfs niet bij de grote dingen: mijn bruiloft, de geboorte van mijn kinderen. Toen mijn zoon en dochter opgroeiden, stond ik vaak met mijn handen in het haar.

Mijn ziel was vertrapt

Ik keek naar andere moeders en deed dan wat zij deden, alleen voelde ik er niets bij. Mijn ziel was vertrapt. Zo vaak was mij de mond gesnoerd, was mijn bestaan ontkend, dat ik het nu zelf ook deed. Ik probeerde zelfs enkele keren een einde te maken aan mijn leven. Tot een onverwacht gesprek met iemand mij opheldering gaf. Terwijl deze vrouw voor mij bad en ik met gesloten ogen voor haar zat, zag ik onder andere hoe ik werd geboren en hoe mijn vader mij heen en weer schudde, omdat ik voor hem een jongen had moeten zijn. En ineens, eindelijk, begreep ik het. Ik weet nu ook dat ik een tweelingbroertje had, dat bij onze geboorte stierf. En dat mijn vader graag had gezien dat híj van ons tweeën was blijven leven.

Keerpunt

Dat inzicht veroorzaakte een keerpunt en sindsdien hoor ik de stem van mijn vader ook niet meer. Ik kreeg beetje bij beetje meer ruimte in mijn hoofd. Om blaadjes te zien groeien, bloemen te zien bloeien en om liefde te voelen – voor mijn allerliefste man, die mij altijd is blijven steunen, voor mijn kinderen die ik zo wilde behoeden voor de schade die ikzelf opliep, en voor mijn kleinkinderen. Ik ben zo dankbaar dat zij geduld met mij hebben gehad, en hoop nog heel veel jaren samen met hen te kunnen voelen en genieten.”

Beeld: iStock

Lees ook: “Toen zijzelf er niet meer voor mij kon zijn, wilde mijn moeder dat ik op zoek ging naar mijn roots.”

Ook interessant