Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Nieuws

Yvon vijf jaar columnist voor Margriet

yvonjaspers.png

Yvon Jaspers is vijf jaar columnist voor Margriet. ‘Nadenken in vijfhonderd woorden,’ noemt ze het schrijven van een column. Dit lustrum is een mooi moment om haar eerste column nog eens te lezen!

Vol leven

Een wit tuniekje met blauwe strepen. Een blauwe legging eronder. In mijn haar een blond vlechtje. Ik was een jaar of acht. De nieuwe kleren hadden weken op een hangertje aan mijn kast gehangen. Te pas en te onpas had ik ze aan iedereen laten zien. Het hoogtepunt was eigenlijk al voorbij toen ik ze dan eindelijk aan mocht. Op de foto staan ook alle neefjes en nichtjes met een roos in hun handen. In een zaaltje in Noord-Limburg, tegenover de kerk, naast het kerkhof waar opa en oma later ook begraven zouden worden. Maar dat zou nog jaren duren. Nu waren ze veertig jaar getrouwd. Oma natuurlijk die ochtend nog naar de kapper en opa in krijtstreeppak met corsage. Echt oud waren ze toen. In mijn herinnering ook een beetje krom en heel grijs. Ze roken ook oud. En veertig jaar was eeuwen. Dat was onvoorstelbaar, bijna net zolang als dinosaurussen waren uitgestorven. Het is nu ruim 25 jaar later. Ik sta met Pieter, Keesje en Tijl in de haven van Vlieland. In de verte komt de grote blauwe boot. “Opa! Oma!” roepen de kleintjes enthousiast. Mijn ouders staan voor op het dek en zwaaien vrolijk terug. De boot meert aan en ze dansen bijna van de trappen af. Keesje rent naar ze toe. “Ik heb bloemen voor lullie geplukt, omdat lullie veertig jaar getrouwd zijn!” zegt ze trots. Als we even later in ons huisje aankomen, staat er een prachtig duinboeketje op tafel. Mijn broers met hun vriendinnen en kinderen komen ook deze week om samen te vieren dat onze oudjes het al veertig jaar met elkaar uithouden. Met de hele familie op de fiets tegen de wind in door de duinen. Mijn moeder vertelt onderweg de namen van de planten aan haar oudste kleinzoon. Ook Keesje kent al snel de boterbloemen, madeliefjes en eilandorchideeën. Aan de westkant van Vlieland eten we op een terras appeltaart met cranberrysaus. ’s Avonds eten we visjes op het strand en wordt er een potje gevoetbald. De kleinkinderen spelen de volgende ochtend verstoppertje in een tentje, er wordt gezocht naar stinkende dode krabben die in een zak mee naar huis moeten, we knutselen vliegers in elkaar en maken schelpenkettinkjes. Soms zie ik dat mijn moeder wat afstand neemt om het geheel goed te kunnen overzien. Dit komt zelden voor, dat we allemaal samen zijn, zo lang en zo ontspannen. Ze hoeft mijn vader niet aan te stoten om hem te vertellen hoe trots ze is. Mijn vader glundert zich de dagen door. De laatste ochtend zit ik om zeven uur met de kindjes beneden en kijk naar de duinen. Daar zie ik twee mensen lopen. Geen krijtstreep, geen corsages, geen kapper, geen dinosaurussen, geen openluchtmuseum. Mijn ouders. Al veertig jaar samen. Gelukkig en vooral vol leven!

Meer lezen?

`1In Margriet 35 staat een interview met Yvon. Deze Margriet ligt vanaf 22 augustus in de winkel en is ook online te bestellen via Tijdschrift365.nl.

Ook interessant