Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Nieuws

Bemoederen ouders hun kinderen te veel?

opvoeden.jpg

Ouders van nu bemoeien zich meer dan vroeger tot in details met schoolprestaties en ze beschermen hun kinderen tegen alles, soms zelfs via een app. Wat voor effect heeft het op de kinderen dat hun ouders overal zo bovenop zitten?

Even voorstellen, de deelnemers aan het forum:
ALEID TRUIJENS is journalist en schrijver. Ze schreef onder meer het boek Opvoeden! en is moeder van twee kinderen (25 en 29 jaar).
MAARTEN DOORMAN is schrijver en filosoof. Hij is getrouwd en heeft vijf kinderen (15, 20, 21, 26 en 27 jaar).
MURIEL VAN DER LOUWOONINCX is hoofdredacteur van een portal voor moeders Famme.nl. Ze is moeder van drie zoons (8, 6 en 5 jaar).
STEVEN PONT is ontwikkelingspsycholoog en schrijver, onder meer van het boek Mensenkinderen!. Hij is getrouwd en heeft twee kinderen (13 en 14 jaar).
MARIEKE PRINSEN GEERLIGS is moeder van twee volwassen zoons (39 en 37 jaar) en vijf stiefkinderen en grootmoeder van zes kleinkinderen.

ALEID TRUIJENS: “Eerlijk gezegd wilde ik zelf ook altijd weten wat mijn kinderen deden en waar ze waren toen ze jong waren. Maar uiteraard ziet de wereld er nu anders uit; op school wordt
alles bijgehouden via een tablet: roosters, cijfers, afwezigheid. Die gegevens zijn toegankelijk voor de kinderen zelf, ouders en mentoren. Kinderen kunnen nooit meer zomaar even van de radar verdwijnen en dat kan beklemmend voor ze zijn. Bovendien zorgt die controledwang voor schijnveiligheid. Je kunt wel constant app-contact hebben met je kind, maar zeker weten of het echt goed gaat weet je niet. Tegelijk brengen al die nieuwe communicatiemiddelen ook weer extra risico’s met zich mee: via internet en smartphones kunnen er vervelende dingen gebeuren. Ik denk dat het goed is als ouders zich niet te veel met hun kinderen bemoeien, maar ze wijzen op risico’s. Onder meer van die van internet en sociale media; dat ze moeten oppassen bij het delen van foto’s en wat ze kunnen doen als ze worden gepest. Een ander gevolg van de technologische ontwikkeling is dat kinderen voor elk wissewasje een berichtje naar hun ouders sturen. Mijn kinderen doen dat ook. Terwijl het helemaal niet verkeerd zou zijn als ze proberen zelf iets op te lossen. Dat continue appen doen ouders zelf ook, dus als je je kinderen dat wilt afleren, moet je misschien eerst je eigen gedrag onder de loep nemen. Wat betreft schoolprestaties vind ik dat ouders zich er wel degelijk mee moeten bemoeien. Ik heb dat zelf ook gedaan, vooral op de basisschool, omdat ik vermoedde dat een van mijn kinderen niet voldoende werd gestimuleerd. Dat bleek ook zo te zijn. Je hebt maar één kans om je school goed te doorlopen en beslissingen over niveaus en schoolkeuze hebben langdurige gevolgen. Ik vind overmatige bemoeizucht daarentegen niet wenselijk. Bevriende docenten vertellen me dat ze geregeld boekverslagen zien die duidelijk door de ouders zijn gemaakt, daar help je je kind natuurlijk niet mee. Hetzelfde geldt voor ouders die hun kinderen een jaar bijscholen voor de Cito-toets.”

MAARTEN DOORMAN: “We leven in een tijd van grote welvaart. Onze kinderen kunnen het eigenlijk niet meer beter krijgen dan wij. Dat ondermijnt de ambitie die tot aan deze tijd vanzelfsprekend was en waarbij iedereen probeerde hogerop te komen. Onze kinderen zijn verwend en moeders zijn vol bewondering over hun eigen kroost, dat ze geen strobreed in de weg durven te leggen uit angst dat de kinderen het leuker vinden bij hun vriendjes of vriendinnetjes. Kinderen moeten het thuis vooral leuk hebben en ontwikkelen zich dan wel vanzelf, is de gedachte. Vaders spelen een veel kleinere rol dan ze zich verbeelden. Net als moeders bieden ze geen weerstand tegen het eindeloos gamen van hun zoons en de telefoonverslaving van hun dochters. Wel willen ouders tegenwoordig controle over de school- en sportprestaties en sociale contacten van hun lievelingetjes. Maar volwassen hoeven ze niet te worden. Veel kinderen van nu krijgen toch wel geld en kunnen eindeloos kind blijven. Een nieuwe vorm van ouderschap is wenselijk, eentje die kinderen leert zich zelfstandig te verhouden tot het dwingende aanbod
van het beeldscherm en wat eraan vastzit. Maar daar zijn ‘wij ouders’ al nauwelijks meer toe in staat, onder meer omdat we zelf verslaafd zijn aan onze schermen.”

MURIEL VAN DER LOUW-OONINCX: “Ik ben een betrokken moeder, ik wil er echt helemaal voor mijn kinderen zijn. Dat betekent dat ik ze goed in de gaten houd, elke dag aan ze vraag hoe hun dag was. Als ik dan een beteuterd toetje zie, probeer ik erachter te komen wat eraan schort, en te kijken hoe ik ervoor kan zorgen dat mijn kind zich weer wat beter voelt. Een voorbeeld van mijn betrokken ouderschap is de keer dat mijn oudste het net niet haalde om in het eerste team te spelen met voetbal. Ik ben toen met de coach gaan praten om te kijken hoe we ervoor konden zorgen dat hij het toch zou redden. Zoiets doe ik niet omdat ik wil dat hij in dat eerste team zit, maar omdat ik zie dat mijn zoon ervan baalt dat hij het net niet heeft gered. En omdat hij niet gelukkig is in het tweede team. Hij is echt een dieseltje dat op gang moet komen en nu hij op stoom is, wil ik hem ook de kansen bieden om aan te sluiten. Ook al ben ik heel begaan met mijn zoons, ik zorg er wel voor dat ik ze niets uit handen neem. Ik los geen dingen voor hen op. Dat deed mijn moeder wel voor mij, en daar heb ik wel last van gehad. Ik ben opgevoed met een vangnet dat altijd mijn problemen oploste, dat heeft me wat lui gemaakt. ‘Het komt wel goed’ is mijn mentaliteit en dat werkt niet altijd. Je moet dingen leren aanpakken. Dus als mijn zoons ergens mee zitten, zeg ik dat ze dit zelf moeten aangeven bij de coach, de leraar, wie dan ook. Ik zie mezelf dus eerder als een faciliterende moeder dan als een opleggende of over-zorgende moeder. Want ik ben ervan overtuigd dat het echt geen betere kinderen worden wanneer je alles voor hen oplost. Vergeleken met vrienden is mijn betrokkenheid volgens mij gemiddeld. Ik sta wel vaker aan de rand van het sportveld of op het schoolplein dan de meesten van mijn vrienden vanwege het feit dat ik flexibel werk heb. Dat zou ik nu niet meer anders willen. Dit is zo’n belangrijke leeftijd; ik wil hun ontwikkeling graag van dichtbij meemaken.”

Lees de reacties van Steven Pont en Marieke Prinsen-Geerligs in Margriet 2017-06. Je kunt editie 06 nabestellen via Tijdschrift365.nl. Ook kun je het artikel lezen via Blendle.

Tekst: Marte Kaan
Beeld: iStock

Lees ook:

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant