Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Nieuws

Barbara maakte een heftig verkeersongeluk mee: “Mijn litteken herinnert mij er constant aan.”

voeten-gras-vrouw.jpg

Barbara (45) heeft vorig jaar samen met haar dochter een auto-ongeluk gehad. “Van de ene all inclusive in Turkije, gingen we naar de andere all inclusive in het ziekenhuis.”

Barbara: “Na een heerlijke vakantie in Turkije reed ik samen met mijn dochter Marit (13) over de Afsluitdijk richting Friesland. Het was een prachtige dag, die voor ons helaas totaal verkeerd uitpakte. Door werkzaamheden op de weg ontstond plotseling een file die ik te laat opmerkte. Voordat ik het wist, stond er een lange rij auto’s. Ik probeerde te remmen, maar daar was het al te laat voor. Het laatste wat ik zag, waren de twee kinderen op de achterbank in de auto voor ons. Met een enorme klap knalden we erbovenop en vervolgens vlogen we tegen de vangrail. Mijn dochter had last van haar buik en schouder, van de familie in de andere auto voelde iedereen zich gelukkig naar omstandigheden goed. Ik had meteen veel pijn. Door de ambulance werd ik naar de traumahelikopter gebracht. Het was onduidelijk wat ik precies had. In het ziekenhuis bleek dat ik een gekneusd borstbeen, gekneusde ribben én een darmperforatie op vier verschillende plaatsen had opgelopen. Ik ben drie keer geopereerd. Toen ik ontwaakte op de IC zag ik voor het eerst het litteken, een twintig centimeter grote snee van de bovenkant van mijn slip tot aan mijn ribben. Dat was wel even schrikken. Het litteken herinnert mij constant aan het ongeluk, maar wel op een positieve manier. Ik ben blij dat we leven.

Kort na het ongeluk ben ik weer in de auto gestapt. In het begin onder begeleiding van mijn zus, omdat ik toch aan mijzelf twijfelde. Nog steeds vind ik het soms spannend, vooral op onbekende wegen of ’s avonds. En de Afsluitdijk, daar ben ik sinds het ongeluk niet meer geweest. Mijn vader vertelde dat de remsporen van het ongeluk nog duidelijk zichtbaar zijn. Dat maakt het voor mij extra moeilijk. Ik wil er wel weer een keer overheen, alleen ben ik daar nog niet aan toe.
In een mum van tijd is mijn hele wereld op zijn kop gezet. We zijn een jaar verder, maar ik ben nog steeds niet honderd procent hersteld. Met het revalidatietraject waar ik binnenkort mee start, hoop ik het ongeluk eindelijk een plekje te kunnen geven en het normale leven weer op te pakken.”

tekst: tara beck.

In Margriet 35 (2016) lees je vier persoonlijke portretten van vrouwen met een litteken en het verhaal erachter. Nabestellen? Dat kan via Tijdschrit365.nl

Ook interessant