Nieuws

Anita Witzier: ‘Een mens kan niet altijd helpen, een hond wel’

anita-witzier.jpg

– In samenwerking met Stichting Hulphond Nederland – 

Column Anita Witzier

Als het om data gaat anders dan verjaardagen van dierbaren inclusief die van de hond (en onze trouwdag natuurlijk maar die valt samen met de geboortedag van mijn vader dus ja…), is het een treurige bedoening in mijn data-geheugen-centrum. Diploma-uitreikingen, de eerste omroepbeurt, jubilea, verhuizingen… het is allemaal natte vingerwerk met als uitkomst: eigenlijk geen idee. Misschien wel omdat de gebeurtenissen ‘an sich’ en wat zich daaromheen afspeelt veel interessanter zijn dan die paar getallen op een rijtje.

Zo kan ik bijvoorbeeld ook niet uit de losse pols de datum roepen waarop mijn ambassadeurschap van Stichting Hulphond Nederland, hierna Hulphond te noemen, inging. De manier waaróp dat ging staat echter in mijn geheugen gegrift! Er was eens…de hondentrainer die onze eerste boxer tijdens een korte vakantie onder zijn hoede nam. Bij terugkomst kon de schat, de hond, met mes en vork eten. Hij was dan ook niet ‘zomaar een hondentrainer’ maar hoofdtrainer bij Hulphond in Herpen. Iedere keer wanneer we koffie dronken stuiterde hij van enthousiasme over het werk wat ze daar deden en wat de resultaten van die inspanningen waren. Of de directeur een keertje mee mocht komen? “Want je hebt van die lekkere koffie.” Natuurlijk mocht dat, gezellig!

De directeur stuiterde zo mogelijk nog meer van enthousiasme. En van lef, visie en inspiratie. Hij vertelde hoe ze de afgelopen jaren hadden gebuffeld om alles op de rit te krijgen, over de mensen die er werken, de professionals, de vrijwilligers. Over de gastgezinnen en hun begeleiders en natuurlijk over de honden en hun baasjes, de cliënten.

Zo verhaalde hij van een vrouw die door epilepsie al jaren niet meer alleen naar buiten durfde, bang als ze was voor een aanval die haar voor de zoveelste keer in het ziekenhuis zou doen belanden. Haar wereld was gekrompen tot de muren van haar woning.

Ze bleek in aanmerking te komen voor een hulphond die getraind was op haar problematiek. Dat werkt zo: de hond voelt een epilepsieaanval een minuut of twintig van tevoren aankomen en waarschuwt z’n baasje. Die neemt maatregelen waardoor de aanval minder heftig is en de aanvallen in z’n geheel met minstens de helft afnemen. Indien nodig duwt de hond z’n baasje in de stabiele zijligging, waarschuwt de centrale en blijft pal naast de baas tot er hulp komt. De vrouw in kwestie had gezegd: “Dankzij mijn hulphond heb ik mijn leven terug gekregen. Ik ben vrij!” Ik kreeg kippenvel toen ik dit verhaal hoorde. Het bleek één van velen te zijn; een hulphond is ook een uitkomst voor iemand die in een rolstoel zit of kampt met een posttraumatische stressstoornis. Ook zijn er therapiehonden voor kinderen met een gedragsprobleem of autisme. Fantastisch hè, zoveel mensen die leven, perspectief én geluk terug vinden dankzij… een hond!

Een lang verhaal kort: na drie kwartier bevlogenheid en twee koppen koffie trok de directeur zijn stoute schoenen aan, hij ging nog niet op z’n knieën, en vroeg of ik één van de ambassadeurs van Hulphond Nederland wilde worden. ‘Hè hè, eindelijk!’ dacht ik stiekem. ‘Ja’ zeggen was dan ook nog nooit zo makkelijk geweest. En bij deze vraag ik ook aan ú om ‘Ja’ te zeggen tegen Hulphond Nederland en bijvoorbeeld donateur te worden.

Want een mens kan niet altijd helpen, een hond wel!

Al 30 jaar Hulphond Nederland

Hulphond Nederland zet al dertig jaar opgeleide hulphonden in voor mensen met een lichamelijke beperking, epilepsie of posttraumatische stressstoornis (PTSS). De afgelopen jaren heeft de stichting ook kinderen en jongeren met gedrags- of ontwikkelingsprolemen geholpen. Hulphond Nederland wil 1.000 mensen per jaar gaan helpen met de inzet van een hulphond. Dit is alleen mogelijk met de steun van donateurs, vrijwilligers en sponsoren. Voor meer informatie: hulphond.nl.


Ook interessant