Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Nieuws

ʻGa ik mezelf weer wegcijferen voor een man, nu ik voor het eerst in mijn leven zó blij ben met mijzelf?’

couple-holding-hands.jpg

Nelleke: “De hoofdredenen waarom Harm en ik trouwden waren dat onze ouders elkaar zo leuk vonden en dat zij zeker wisten dat wij een perfect stel zouden vormen. Ze bedoelden het goed. Ik was nogal verlegen, lief en zorgzaam van karakter en had de jongens niet voor het uitkiezen. Harm was een druk baasje, had vriendinnetjes gehad, maar die waren allemaal te losbandig; te veel zoals hijzelf, denk ik, waardoor het dan toch ook niet klikte. Wij zouden elkaar aanvullen, dachten onze ouders, en dat was ook zo.

Verdriet en de lieve vrede

Zeker in het begin sterkte dat onze relatie, láter werden de verschillen tussen ons steeds meer een last. Mijn zachtaardigheid en zijn grilligheid zorgden er samen voor dat ik volledig ondergesneeuwd raakte in ons gezin met twee zoons. Harm zocht altijd naar nieuwe ‘prikkels’; hij wilde eropuit, de lolbroek uithangen, nieuwe hobby’s ontdekken. En omdat ik geen tegengas gaf en mijn verantwoordelijkheid als ouder heel serieus nam, zat ik alsmaar thuis, vaak alleen. Ik weet dat hij ook andere vrouwen had. Ik heb daar veel verdriet om gehad, maar koos voor de lieve vrede.

Nieuwe liefde

Harm is niet oud geworden. Zes jaar geleden, we waren toen allebei 58, overleed hij plotseling na een hartstilstand. Ik viel in een gat, maar ontdekte ook een vrijheid waar ik heel erg blij van werd. Alsof er – ondanks het gemis – een last van mijn schouders viel, waardoor ik mij kilo’s lichter voelde. Een vreemde periode was het zeker, maar ik genoot ook. En vijf jaar later kwam ik ineens Gijs tegen, een tegenpool van Harm, die mij liet ervaren hoe zalig verliefdheid kan zijn als het écht is. Ik weet niet of Harm dat gevoel heeft gedeeld met een van zijn maîtresses, maar ik hoop het, want steeds beter besef ik nu hoe ‘arm’ ons huwelijk was en hoe we daar beiden onder hebben geleden.

Ziekte van Parkinson

Gijs en ik zijn een jaar na onze ontmoeting nog samen, maar ons geluk wordt inmiddels overschaduwd door het bericht onlangs van zijn arts: Gijs heeft de ziekte van Parkinson en zal met de jaren steeds zieker én afhankelijker worden. Van mij? Dat is een vraag die mij op dit moment voortdurend bezighoudt. Wil ik dit wel, kan ik dit wel, en ga ik doen? Ga ik mezelf weer wegcijferen voor een man, nu ik voor het eerst in mijn leven zó blij ben met mijzelf? En hoe goed ken ik Gijs nu werkelijk? Ik worstel met allerlei gevoelens en niemand kan mij hierin raden, omdat ik een keuze moet maken vanuit mijn hart. Maar hoe langer ik wacht en hoe zieker hij wordt, hoe onmogelijker het voor mij is om nog weg te lopen van de man van wie ik in korte tijd ben gaan houden.”

Lees meer waargebeurde verhalen.

Ook interessant