Headers columnisten Marjan NW Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.
Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.

PREMIUM

We kijken vol moed naar de toekomst. Dat klinkt alsof het een opgave wordt. Laat ik ervan maken: vol verwachting

Marjan en Jan zijn 30 jaar samen, reden om wat herinneringen op te halen.

“Weet je nog...”

We zitten tegenover elkaar aan tafel, Jan en ik. We praten over vroeger. Over toen. Ik houd er enorm van om verhalen op te halen en geschiedenissen in te duiken. Ik kan me nu nog heel goed herinneren dat we pas samen waren, Jan en ik. We gingen voor de eerste keer op vakantie met de drie meiden, toen nog meisjes met speldjes in hun haar en spillebenen. En ik bedacht dat dit onze eerste vakantieherinnering zou worden. Met daarbij in een flits de angst: komt er ooit genoeg om samen in te graven? Er was zo veel gedeeld verleden met de vader van de meiden. Maar daar was de liefde weg. Is liefde wel genoeg? Zou er ooit dat moment komen dat je tegenover elkaar aan tafel zit en dat je graaft in je geheugen en over tafel duikt van het lachen omdat je ineens voor je ziet hoe vol afgrijzen die Italiaanse ober keek toen Jan zijn spaghetti carbonara in kleine stukjes sneed en verdedigend mompelde: “Die ouwe Italiaan daar in de hoek doet het ook!” Zou het?

Dertig jaar

Ja. We zijn al dertig jaar samen. Inmiddels veel langer dan ik ooit samen was met de vader van de meiden. Wat zeg ik? Twee keer zo lang. We hebben een geschiedenis opgebouwd en we kijken vol moed naar de toekomst. Nou ja, vol moed klinkt alsof het een opgave wordt. Laat ik daarvan maken: vol verwachting. Daar voel je dan meteen een hart bij kloppen. Daar begin je van te zingen. Laat Sinterklaas maar binnen komen.

“Ik weet nog..,” zegt Jan. Hij wil een verhaal vertellen, maar hij nam net een hap van zijn bami. En Jan is keurig. Hij praat niet met volle mond. Hij wappert met zijn hand voor zijn mond, kauwt en gebaart. Het schiet helemaal niet op, want het was een grote hap. Omdat hij er wanhopig bij kijkt, probeer ik zijn gebaren te vertalen.

Herinnering

“Is het heet? Nee? Zit je snor los?” Hij stikt haast. Dus doe ik een herinnering. Van die keer dat we net samen waren. Weet je nog? We liepen door Haarlem en ik had net mijn vader geschetst. Grote man. Oud-militair. Dat kun je nog steeds zien aan zijn houding. Het was druk op de Grote Markt, want er was taptoe. Ik hoopte maar dat mijn pap dat wist, want dat zou hij prachtig vinden, al die uniformen en al dat glimmende koperwerk.

“Is dat hem?” Jan wees op een man met een fiets. Het was hem. Mijn vader. Niet te geloven dat Jan hem eruit pikte.

“Kun je nagaan hoe goed ik naar je luister,” zegt Jan tevreden. Hij heeft eindelijk zijn mond leeg.

Dertig jaar. Het is niet niks. Genoeg reden om elkaar scherp te houden, vind ik. Dus ik zeg: “Ja. Toen nog wel.”

Paspoortbeeld columnisten Marjan NW Beeld

Over columnist Marjan van den Berg

Marjan van den Berg studeerde MO-Nederlands aan de VU te Amsterdam, stond jarenlang voor vmbo-klassen als juf Nederlands, schrijft columns en verhalen en runt haar eigen bedrijf Iskander Uitgevers. Ze is dol op haar dochters Merel, Amber en Kirsten, haar vier kleinkinderen, haar labrador en haar Jan! Lees hier alle columns van Marjan. Wil je Marjan volgen? Dat kan niet alleen op margriet.nl/marjan, maar ook via haar eigen website marjanvandenberg.nl en op Facebook.

Marjan van den BergMarloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden