Headers columnisten Marjan NW Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.
Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.

PREMIUM

Jan had al lang een speld moeten hebben, verguld én voorzien van een steentje met de illusie van diamant

Marjan krijgt een speldje van de NVJ, vanwege haar 25-jarig lidmaatschap. Waarom heeft Jan eigenlijk niet zo'n speld, vraagt zij - en ook Jan - zich af.

Krijg ik toch zomaar een pakje van de NVJ: Nederlandse Vereniging van Journalisten. Dat is een vakbond waar je lid van kunt worden, zodra je in die richting aan het werk gaat. Het leek me een goed plan. Alle jaren in het onderwijs was ik lid van een onderwijsvakbond. Die vakbond gaf leuke cursussen voor een paar centen. Ik heb daar veel van opgestoken, vooral in de periode dat elke school verplicht werd een medezeggenschapsraad op te richten. Daar kwamen cursussen voor en die heb ik allemaal gevolgd. Wat een feest. Vooral omdat ik ervan leerde dat ik nooit een functie in zo’n raad zou ambiëren en dat vergaderen aan mij niet was besteed.

Beetje bijstand is nooit weg

Toen ik eenmaal overstapte naar de journalistiek heb ik nooit meer in vaste dienst gewerkt. Dan is een beetje bijstand van een vakbond nooit weg. Dus werd ik lid van de NVJ. En dat is 25 jaar geleden! Nu had ik dat niet zo precies bijgehouden, maar de NVJ wel. In het pakje zit een speld. Een zilveren speld. Met de letters NVJ. Ik had het zelf kunnen bedenken. Er zit een certificaat van echtheid bij van Koninklijke Begeer in Zeist dat het echt zilver is. En dat, indien de speld goudkleurig is, het evengoed van zilver is. Maar dan verguld afgewerkt. Ik vermoed dus dat je na veertig jaar die speld nog een keer krijgt, maar dan dus ‘verguld afgewerkt’. Misschien wel met een spuitbus. Wie zal het zeggen.

Confronterend

“Kijk nou,” zeg ik tegen Jan. “Ik heb een speld!” Meteen vraag ik me af waar zijn speld is. Jan is al minstens 45 jaar lid van de NVJ. Die had al lang een speld moeten hebben die én verguld was afgewerkt én voorzien van een glinsterend steentje met de illusie van diamant. Zoiets.

“Wel verdorie,” zegt Jan. Hij staart verpletterd naar mijn speld.

Er valt een stilte in ons huis. Die duurt en duurt. Af en toe doorbreek ik hem met: “Ik snap best dat je teleurgesteld bent.” Stilte. “In de NVJ.” Stilte. “In het leven.” Stilte. “Het is een onrechtvaardige wereld.” Stilte. “Maar je bent natuurlijk wel trots op mij! En op mijn speld!” Stilte. “Ik ga hem opdoen.”

Aan het begin van de avondmaaltijd, Jan heeft weer eens fantastisch gekookt, vertel ik dat ik de speld heb afgedaan.

“Want het is misschien ook wel confronterend als ik zo tegenover je zit met mijn zilveren speld.”

“Heel empathisch,” zegt Jan.

“Ik heb hem teruggelegd in zijn doosje bij het certificaat Koninklijke Begeer. Dat ligt nu op mijn bureau. Zodat ik elke dag even dat doosje kan open­maken en naar mijn speld kan kijken.”

Jan wijst: “Er zit een gat in je shirt.”

Ik, trots: “Je moet wat overhebben voor zo’n speld.”

Paspoortbeeld columnisten Marjan NW Beeld

Over columnist Marjan van den Berg

Marjan van den Berg studeerde MO-Nederlands aan de VU te Amsterdam, stond jarenlang voor vmbo-klassen als juf Nederlands, schrijft columns en verhalen en runt haar eigen bedrijf Iskander Uitgevers. Ze is dol op haar dochters Merel, Amber en Kirsten, haar vier kleinkinderen, haar labrador en haar Jan! Lees hier alle columns van Marjan. Wil je Marjan volgen? Dat kan niet alleen op margriet.nl/marjan, maar ook via haar eigen website marjanvandenberg.nl en op Facebook.

Marjan van den BergMarloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden