Headers columnisten Marjan NW Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.
Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.

PREMIUM

Het lijkt dat mijn dochter mij herinnert aan een begrafenis die wij samen zouden bezoeken. Ik weet zo gauw niet van wie

De schrik slaat Marjan om het hart als ze iets heel belangrijks lijkt te zijn vergeten. Zou ze alzheimer hebben?

“Mama! Maandag is de uitvaart, hè?” Oudste dochter belt. Altijd leuk. Babbeltje, hé liefie, alles goed? En dan uitwisselen, klagen over van alles, mopperen op anderen, lekker luchtig, lief en leuk.

Telefoneren kan ik niet met iedereen. Meestal zeg ik na een paar zinnen: ‘Waar bel je eigenlijk voor?’ Dat klinkt wat kribbig en dat spijt me altijd ontzettend, want het is niet lelijk bedoeld. Ik heb gedulds-issues. Ik weet het. Maar ik heb die niet met dochters. Met hen kan ik babbelen. Op niks af.

Zoals nu. Het lijkt dat die oudste dochter mij herinnert aan een begrafenis die wij samen zouden bezoeken. Dus dat moet wel iemand zijn die we allebei heel goed kennen. En ik weet zo gauw niet wie. Mijn hoofd is akelig blanco en het woord uitvaart stuitert aan de binnenkant van mijn schedeldak als een squashballetje op een squashbaan. Uitvaart? Hè?

Hoofdstad van Burkina Faso

Ik houd mijn adem in. In die paar seconden besef ik het ten volle. Het moment is gekomen. Dat ene moment waar ik op bedacht ben sinds mijn moeder de diagnose kreeg: ze leed aan de ziekte van Alzheimer. Mijn moeder overleed in 1991. Dus denk ik al 31 jaar lang bij alles wat ik vergeet: Zou dit het zijn?

Een hele uitvaart vergeten is nogal iets. En dan eentje waar ook oudste dochter naartoe gaat! Dat moet iets zijn in de directe familie. Mijn hemel. Dit is een stuk serieuzer dan dat ik niet op de naam van de minister van Justitie kan komen. Of dat ik de hoofdstad van Burkina Faso kwijt ben.

Ooit deed ik mee aan een onderzoek voor alzheimer. Een aantal keer moest ik me melden bij een groot stadsziekenhuis. Daar kreeg ik vragen­formu­lie­ren. Ze namen bloed af, testten allerlei waarden, hielden mijn gezondheid nauwlettend in de gaten en toen het onderzoek werd afgesloten, kreeg ik een paraplu met het logo van de onderzoeksinstelling erop. Geen idee waar die paraplu is gebleven. Maar dat beschouw ik niet als symptoom. Het was een lelijke paraplu en die vergeet je nu eenmaal snel als de zon weer schijnt.

Lekkers voor bij de koffie

Maar nu is er een uitvaart uit mijn hoofd verdwenen. Mijn kortetermijn­geheugen faalt. Er is een gat ontstaan, dat nooit meer wordt opgevuld. Ik kan wel janken.

“Ik kom al vroeg bij je. En ik neem iets lekkers mee voor de koffie,” zegt dochter. “De mensen staan nu veertien uur in de rij, hè? Zo bijzonder. We zitten echt midden in de geschiedenis, mam!”

Dan weet ik het weer. Queen Elizabeth II. Ik zat net naar Charles III te kijken, die mopperde over een lekkende pen en even niet meer wist of het nu de twaalfde september was of de dertiende. Arme man. Ik voel nu nog dieper met hem mee.

Paspoortbeeld columnisten Marjan NW Beeld

Over columnist Marjan van den Berg

Marjan van den Berg studeerde MO-Nederlands aan de VU te Amsterdam, stond jarenlang voor vmbo-klassen als juf Nederlands, schrijft columns en verhalen en runt haar eigen bedrijf Iskander Uitgevers. Ze is dol op haar dochters Merel, Amber en Kirsten, haar vier kleinkinderen, haar labrador en haar Jan! Lees hier alle columns van Marjan. Wil je Marjan volgen? Dat kan niet alleen op margriet.nl/marjan, maar ook via haar eigen website marjanvandenberg.nl en op Facebook.

Marjan van den BergMarloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden