null Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.
Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.

PREMIUM

Het campingtoilet... Je doet iets, tilt de bril omhoog, tilt de emmer eruit en gaat hem legen

Als Marjan een minimalistisch ingericht huisje boekt voor haarzelf en een vriendin en ter plekke uitleg krijgt over het nóg minimalistischer toiletje denkt ze daar zo het hare van.

‘Het is off the grid! In de middle of nowhere!’ Dat app ik naar een vriendin. Want ik heb een huisje geboekt. We gaan twee dagen het bos in, zij en ik. Zij leert me over bomen, ik lees haar voor. Waar kun je dat beter doen dan totaal omringd door de natuur? Dus: off the grid. Lekker puur. Zoals ik ooit vurig bepleitte dat de Nederlandse taal diende te blijven: puur. Geen Engelse woorden. Voor de meeste termen is immers vaak een uitstekend woord in onze moedertaal te vinden. Dat ik inmiddels mijn taalpurisme heb opgegeven, mag duidelijk zijn. Ik boek dus iets off the grid. Wat betekent: geen water, geen elektriciteit, helemaal niks. Puur.

Gasfles en openluchtdouche

Oasis of Tranquility. Zo heet ons huis. De eigenaar fietst over een zandpad vol diepe kuilen voor ons uit om de weg te wijzen. Ik rammel er in mijn autootje achteraan. En dan is daar dat huisje. Twee eenpersoonsbedjes, een piepkleine keuken met een tweepitter en een gasfles. Jerrycans vol water. Een openluchtdouche met een zak water die je opwarmt in de zon. Een buitentafel om aan te eten.

De eigenaar wijst ons op het campingtoilet. Je doet iets, tilt de bril omhoog, tilt de emmer eruit en je gaat hem legen. Waar? Loop maar even mee. Poortje uit, weggetje over. Daar! We zien een schep, rechtop in het weiland. Op die plek zijn gaten in de grond waarin je je boodschap kunt storten. Daarna: hup, aarde erover. Als alle gaten vol zijn, graaf je nieuwe.

In het pikkedonker naar huis

Ik heb er geen gedachten over. Als ze al oppoppen, dan duw ik ze terug. Ik hoef toch nooit op een vreemd toilet. Ik heb er op mijn eigen wc al problemen mee. En mijn vriendin besluit meteen om alles wat ze eventueel dient te doen, te doneren aan het rioleringssysteem van het luxe restaurant waar we die avond gaan eten.

Na afloop van het viergangendiner rijden we in het pikkedonker naar ons huis en bedenken hoe die kuilen eruitzien als het gaat regenen. “Dan komen we hier nooit meer weg,” voorspelt vriendin. Ze is een beetje somber, want haar telefoon is leeg en die kan ze natuurlijk niet opladen.

Emmers vol stikstof

Gelukkig zijn er veel solarlampjes en er is een vuurkorf. We slapen als rozen. Ik word alleen wakker met een verontrustend gevoel. Ik moet.

Verbijsterd laat ik me op het pleetje zakken. Even later loop ik met de emmer naar het land. Ik offer mijn bijdrage aan het stikstofprobleem en voel meteen: we zijn er nog niet. Kort samengevat: ik bemest eigenhandig bijna een hectare weiland en loop heel wat heen en weer.

Als we weer thuis zijn, staar ik na een dag of drie naar buiten. Het is tijd voor een nieuwe puristische periode. Als ik nou eens gaten graaf in ons grasveld en zo’n klein campingpleetje koop met een emmer?

Paspoortbeeld columnisten Marjan NW Beeld

Over columnist Marjan van den Berg

Marjan van den Berg studeerde MO-Nederlands aan de VU te Amsterdam, stond jarenlang voor vmbo-klassen als juf Nederlands, schrijft columns en verhalen en runt haar eigen bedrijf Iskander Uitgevers. Ze is dol op haar dochters Merel, Amber en Kirsten, haar vier kleinkinderen, haar labrador en haar Jan! Lees hier alle columns van Marjan. Wil je Marjan volgen? Dat kan niet alleen op margriet.nl/marjan, maar ook via haar eigen website marjanvandenberg.nl en op Facebook.

Marjan van den BergMarloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden